(მანფრედ კლიმეკი / Mixology)
ამ კითხვაზე ინსტინქტურად ვყოყმანობთ. მეტისმეტად ბევრი სუპერლატივი, მეტისმეტად ბევრი რეფლექსური კონტრარგუმენტი, მეტისმეტად ბევრი კარგი ღვინო, რომელსაც ასევე შეეძლო პრეტენზიის გამოთქმა. და მაინც, სწორედ ეს კითხვა იჩენს თავს, როდესაც სვამ Marsannier-ს Knipser-ისგან — არა ეროვნული აღტაცების, არამედ ობიექტური გაოცების გამო. რადგან ეს ღვინო არა მხოლოდ სტილისტურ შეხედულებებს აყენებს კითხვის ნიშნის ქვეშ, არამედ გეოგრაფიულსაც.
Marsanne და Viognier გერმანიაში უცხო სხეულებივით არიან. ჯიშები ტრადიციისა და ლობის გარეშე — ნულოვანი მოლოდინი. სწორედ ამაში მდგომარეობს მეღვინეების თავისუფლება. მაშინ, როცა გერმანული თეთრი ღვინოები ხშირად ისტორიულად ჩამოყალიბებულ კატეგორიებთან ჭიდილში არიან — აქ Riesling, იქ Spätburgunder — Knipser Marsannier-ით პერსპექტივის რადიკალურ ცვლილებას გვთავაზობს: არა წარმოშობის დაცვას, არამედ ხარისხის დამტკიცებას.
Marsanne ამ კუპაჟის მდუმარე ვარსკვლავია. ლეგენდარულ Hermitage-ში, მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ თეთრი ღვინის ადგილწარმოშობაში, Marsanne-სგან — ხშირად Roussanne-სთან ერთად — იქმნება ერთ-ერთი ყველაზე ხანგრძლივი დაძველების უნარის მქონე და ღრმა თეთრი ღვინოები. ღვინოები, რომლებიც ახალგაზრდობაში ხშირად ჩაკეტილად აღიქმება, თუმცა ჰაერთან და დროსთან ერთად თითქმის ურყევ სიმშვიდეს ავითარებს: თხილისებრს, ბალახოვანს, მარილიანს, იმ შინაგანი ვიბრაციით, რომელიც მჟავიანობიდან კი არა, სტრუქტურიდან წარმოიქმნება. Marsanne არ არის არომატული ჯიში (თუმცა მისი სურნელი და არომატი შესაძლოა ინტენსიურად აღიქმებოდეს), არც თვალთმაქცი. ის თავიდანვე კარგად აგებული ღვინოა. და მას არ სჭირდება კასრისა და საფუარის მეშვეობით დამატებითი მნიშვნელობის მინიჭება.
Viognier კი საპირისპირო წონასწორობას ქმნის. აქაც სურნელი, ოდნავ მეტი ტექსტურა, სიგანე დასაწყისსა და გამოვლენაში. თუმცა აქაც Knipser შესანიშნავ დისციპლინას ავლენს. Marsannier-ში Viognier თავშეკავებული რჩება, არ გადადის პარფიუმერულში და უფრო გააზრებულად გამოყენებულ აქცენტს ჰგავს. თეთრი ყვავილები, ყვითელი ხილი, ეგზოტიკის ნაზი ელფერი — უფრო მინიშნება, ვიდრე განცხადება. ერთად ეს ქმნის კუპაჟს, რომელიც საოცრად გრილი რჩება, მიუხედავად იმისა, რომ შედგება ჯიშებისგან, რომლებსაც ჩვეულებრივ სამხრეთის ოპულენტურობას უკავშირებენ.
რაც ამ ღვინოს ასე გამორჩეულს ხდის, მისი თავისთავადობაა. მას არ სურს ახსნა, რატომ მუშაობს Marsanne და Viognier პფალცში. ის ამას უბრალოდ აკეთებს. ყვითელი ხილი, თავშეკავებული სურნელოვანი სანელებლები, მშვიდი, მკვრივი ბირთვი და ტექსტურა, რომელიც ღვინოს იმაზე დიდხანს ატარებს, ვიდრე ელით. არც მჟავიანობის ფოიერვერკი, არც მუხის აქცენტი მტკიცებულებად. ამის ნაცვლად: ბალანსი, სიღრმე, სმის დინება. თეთრი ღვინო, რომელიც ყოველი ყლუპის შემდეგ უფრო თავდაჯერებული ხდება.
სწორედ აქ იწყება მისი საბოლოო მნიშვნელობა — განსაკუთრებით გასტრონომიისთვის. Marsannier დეგუსტაციებისთვის განკუთვნილი სოლისტი კი არა, სუფრის ღვინოა. ის უხდება თევზს, ფრინველს, ხბოს, ბოსტნეულს — და საოცრად კარგად ყველსაც. ის არ გადაგტვირთავთ — მიუხედავად მისი პრეტენზიისა, იყოს უჩვეულო განსაკუთრებული ღვინო.
ის, რომ ასეთი უჩვეულო ღვინო ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული გერმანული მარნიდან მოდის, რა თქმა უნდა, წინააღმდეგობა არ არის. Knipser ამ ხელოვნებას წლებია ფლობს: ქმნის ამბიციურ ღვინოებს, რომლებიც ელიტურად არ გამოიყურება. Marsannier ინტელექტუალური პროვოკაციისთვის შექმნილი ღვინო კი არა, შეთავაზებაა. შეთავაზება, რომელიც ჩუმად, მაგრამ მტკიცედ ამბობს: გერმანული თეთრი ღვინის კულტურა გერმანულ ვაზის ჯიშებზე არ უნდა მთავრდებოდეს.
მაშ, ის გერმანიის საუკეთესო თეთრი ღვინოა? შესაძლოა, ეს არასწორი კითხვაა. უკეთესი კითხვაა: რომელი სხვა გერმანული თეთრი ღვინო აფართოებს ამჟამად ჰორიზონტს ასე თანმიმდევრულად, ისე რომ ამავდროულად გერმანული წარმოშობის თანმიმდევრულ დაცვას არ ცდილობდეს? და მაშინ სია უცებ ძალიან მოკლე ხდება.
(მეტი Knipser-ის ღვინოების შესახებ Barmagazin “Mixology”-ის მომდევნო ბეჭდურ გამოცემაში — Meininger Verlag)