(მანფრედ კლიმეკი / ანიმირებული ფოტო: runwayml)
როგორც ყოველთვის, ყოველ წელს ტრადიციისამებრ: ასოციაციების, რეგიონების ან ისეთი გაერთიანებების მიერ, როგორიცაა VDP, ორგანიზებული დიდი დეგუსტაციები საზეიმო დარბაზებში იმართება — იდეალურად განათებული, ზუსტად გაწერილი გრაფიკით და ბოლომდე მეგობრული ატმოსფეროთი. მეღვინეები, ვაჭრები, ჟურნალისტები — ყველა აქ არის, ყველა კარგ ხასიათზეა, ყველა მზადაა, შთამბეჭდავი რაოდენობის ღვინოებს გაეცნოს. ეს უდავოდ მნიშვნელოვანი ღონისძიებებია. და მაინც, უკვე წლებია, იქ აღარ დავდივარ.
ამას არაფერი აქვს საერთო ქედმაღლობასთან და მით უმეტეს — უპატივცემულობასთან. პირიქით: აღფრთოვანებული ვარ ამ ღონისძიებების ორგანიზებით, მეღვინეების დისციპლინით, ჩამომსხმელთა მოთმინებითა და მრავალი კოლეგის გამძლეობით, რომლებიც კონცენტრირებულნი, ჭიქების რიგებს მიჰყვებიან. მაგრამ სწორედ აქ ვხედავ პრობლემას. ასი რისლინგის ზედიზედ ისე დაგემოვნება არ შემიძლია, რომ ბოლოს დარწმუნებული ვიყო — თითოეულ მათგანს სათანადო ყურადღება მივაქციე.
პირველი ოცი, შესაძლოა ოცდაათი ღვინო — დიახ, ამ ეტაპზე ჯერ კიდევ მუშაობს. ფხიზელი ვარ, შეგრძნებები ახალია, განსხვავებები — მკაფიო. ვყნოსავთ, ვსინჯავთ, ვადარებთ. მაგრამ შემდეგ რაღაცის ცვლილება იწყება. არომატიკა მეორებად სქელდება, რომლებიც კვლავ მეორდება. განსხვავებები უფრო დახვეწილი ხდება, მაგრამ ამავდროულად — უფრო რთულად აღსაქმელი. რა თქმა უნდა, ხარისხს კვლავ ვცნობთ, ვგრძნობთ სტრუქტურას, მჟავიანობას, წარმოშობას. მაგრამ დარწმუნებულობა, შეფასების სიზუსტე — ის უფრო მყიფე ხდება.
მეორმოცე ჭიქის შემდეგ, ზოგჯერ უფრო ადრე, ზოგჯერ უფრო გვიან, ჩნდება მსუბუქი დაღლა, რომელიც ფიზიკური კი არა, სენსორულია. სასა უფრო გულგრილი ხდება, ცხვირი კი აღმოჩენის ნაცვლად დახარისხებას იწყებს. სწორედ ამ მომენტში იწყება ამ დეგუსტაციების ნამდვილი გამოწვევა: არ დაკარგო ის, რაც დასაწყისში გქონდა — ყურადღება თითოეული ღვინის მიმართ.
ამას ემატება მეორე საკითხი, რომელიც ჩემთვის გადამწყვეტია. ამ ღონისძიებებზე ღვინოს აფურთხებენ. სხვაგვარად შეუძლებელია, თუ გსურს, მეტ-ნაკლებად კონცენტრირებული დარჩე. და, რა თქმა უნდა, ეს პროფესიონალიზმია, უფრო მეტიც — თავისთავად ცხადი რამ. ყველა, ვინც სერიოზულად აგემოვნებს, ამას ფლობს. მეც. რეტრონაზალური დეგუსტაცია, ანუ არომატების ხახის ღრუს გავლით უკან ამოტანა, საიმედოდ მუშაობს და საოცრად დიფერენცირებული აღქმის საშუალებას იძლევა.
მაგრამ, მთელი სენსორული სრულყოფილების მიუხედავად, ეს მთლიანობა არ არის. ღვინო მხოლოდ პირველ შთაბეჭდილებაში და მხოლოდ არომატიკაში არ ვლინდება; ის ვლინდება აგრეთვე განვითარების დინებაში, ტექსტურაში, იმაში, რაც ყლაპვის შემდეგ რჩება. მომენტი, როდესაც ღვინო სხეულს აღწევს, უმნიშვნელო არ არის. ის გამოცდილების ნაწილია. მის გარეშე რაღაც აკლია — არა ყველაფერი, მაგრამ საკმარისი იმისთვის, რომ საბოლოო შეფასებების მიმართ ფრთხილი გავხდეთ.
დიდ პატივს ვცემ იმ კოლეგებს, რომლებიც ასეთ პირობებში მკაფიო შეფასებებს აკეთებენ. ბევრს ეს ჩემზე უკეთ შეუძლია — უფრო რუტინულად, უფრო დისციპლინირებულად. შესაძლოა, ეს ვარჯიშის საკითხიცაა. მაგრამ მე გადავწყვიტე, ღვინოებს სხვაგვარად გავეცნო. მცირე ჯგუფებში, მეტი დროით, უკან დაბრუნების, ჭიქის გვერდზე გადადებისა და მასთან ხელახლა დაბრუნების შესაძლებლობით. და დიახ, ყლუპის გადაყოლებითაც.
ეს არ ნიშნავს, რომ დიდი დეგუსტაციები მნიშვნელობას კარგავს. ისინი მნიშვნელოვანია მიმოხილვის, მდგომარეობის შეფასებისა და მრავალი ღვინის ერთმანეთის გვერდით გამოცდის შესაძლებლობის თვალსაზრისით. ისინი შედარებადობას ქმნის, ადამიანებს აერთიანებს და ახალ იმპულსებს იძლევა. მაგრამ მათ საზღვრები აქვთ. ეს საზღვრები უნდა ვიცოდეთ, მაშინაც კი, თუ მათ პროფესიონალურად ვფარავთ.
საქმე ის კი არ არის, რომ ამ ღონისძიებების წინააღმდეგ ვიმსჯელოთ, არამედ მათი პირობების გაცნობიერებას დავუჭიროთ მხარი. რადგან საბოლოოდ საქმე ერთდროულად ძალიან მარტივ და ძალიან რთულ რამეს ეხება — ღვინის სათანადოდ შეფასებას. და ეს, ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის, ასი ჭიქის რიტმში არ მიიღწევა.