(რედაქცია)
ყოველდღიურ ცხოვრებაში მცირე ცვლილებებია, რომლებითაც დიდ კრიზისებს ამოიცნობ. არა სარედაქციო სტატიებით, არა ციფრების სვეტებით, არა ინდუსტრიის მუდამ ერთნაირი ჩივილებით. არამედ იმ ადგილებში, სადაც მათ არ ველოდებით. მაგალითად, ბერლინში, Späti-ში. მატეს, ლუდსა და სიგარეტებს შორის. ახლა ისინი იქ დგანან. 250 მილილიტრი ღვინო. ხრახნიანი თავსახური. ძალიან ხშირად — ორგანული პროდუქტის ბეჭედი. ვაისბურგუნდერი, რისლინგი, პინო გრიჯო. რაინჰესენი. ჩამოსხმული მოსელზე, ერციგში. ბოთლები, რომლებიც უკვე ათასჯერ გინახავს, მაგრამ ახლა ისეთი ფორმით, რომელსაც აქამდე უფრო თვითმფრინავიდან ან მინი-ბარიდან იცნობდი. და უცებ ამ ყველაფერს აზრი ეძლევა. რადგან ეს პატარა ბოთლები უბრალოდ გასართობი სიახლე არ არის. ისინი სიმპტომია.
რეზერვუარები სავსეა. გერმანიაში, იტალიაში, საფრანგეთში. ზედმეტი ღვინო, არასაკმარისი წყურვილი. ბოლო წლებმა შექმნა ტალღა, რომელიც ახლა ნელ-ნელა უკან იხევს და ამასთან ერთად აშიშვლებს ყველაფერს, რაც ზედმეტად დიდხანს იყო დაფარული: ჭარბწარმოებას, გადაფასებას, ჭარბ მიწოდებას. და ეს ჰექტოლიტრები სადღაც უნდა წავიდეს. ამიტომ ისინი იქ მიდის, სადაც ჯერ კიდევ არის მოძრაობა. ქალაქში. Späti-ში. ამ მომენტში. Späti ისედაც ცალკე ფენომენია. ადგილი პათოსისა და დადგმული წარმოდგენის გარეშე. არც სადეგუსტაციო მაგიდა, არც სომელიე, არც დისკურსი. სამაგიეროდ, სინათლე, რომელიც არასდროს ქრება ბოლომდე, და აუდიტორია, რომელიც არ კითხულობს, არამედ იღებს. აქ არ აგროვებენ, აქ მოიხმარენ. მაშინვე. პირდაპირ. შემოვლითი გზების გარეშე. და სწორედ ამისთვის არის შექმნილი ეს 250-მილილიტრიანი ბოთლები.
ერთი ჭიქა ღვინო, შეიძლება ორიც. არანაირი ვალდებულება. არანაირი ბოთლი, რომელიც „უნდა გახსნა“. არანაირი ნარჩენი, რომელიც მეორე დღეს სამზარეულოში დგას და მოხარშვას ელოდება. არამედ პროდუქტი, რომელიც ცხოვრებას ერგება და არა პირიქით. ამ ყველაფერში მართლაც საინტერესო ისაა, რომ დაახლოებით 80% ორგანული ღვინოებია. ოთხი-ხუთი წლის წინ ეს თავისთავად ცხადი იქნებოდა. ორგანული, ბიოდინამიკური, მდგრადი — ეს იყო საშვი გადახდისუნარიანი და დარწმუნებული მყიდველების ფენაში. დღეს ზუსტად ეს ღვინოები დგას Späti-ში. არა როგორც განცხადება, არამედ როგორც გამოსავლის ძიება მეღვინეობისთვის პრობლემურ დროში. ეს შემთხვევითი არ არის. ორგანულ ღვინოს მორალური დატვირთვა არ დაუკარგავს, მაგრამ დაკარგა ეკონომიკური თვითთავისთავადობა. მოთხოვნა უფრო შერჩევითი, ფრთხილი და, გარკვეულწილად, დაღლილი გახდა. და უცებ მხოლოდ ეტიკეტი აღარ არის საკმარისი ბოთლების გასაყიდად. ამიტომ თავად ღვინომ უნდა იმოძრაოს. სპეციალიზებული ვაჭრობიდან ღამეში.
და იქ ის საოცრად კარგად მუშაობს. რადგან გაანგარიშება მარტივია: Späti-ს ფასები დისკაუნტერის ფასებზე 50-70 პროცენტით მაღალია. ეს ყველამ იცის და ყველა ეგუება. ფულს იხდი ხელმისაწვდომობისთვის, მოხერხებულობისთვის, ამ მომენტისთვის. და სწორედ აქ იქცევა ჭარბი მიწოდება უცებ ბიზნესმოდელად. თავად ღვინოები? წესიერია. სუფთად დამზადებული. ტექნიკურად გამართული, სიდიადის პრეტენზიის გარეშე. არანაირი ხარვეზი, მაგრამ არც არანაირი ისტორია. ღვინოები, რომლებიც არ აღიზიანებს, არ გრჩება მეხსიერებაში და განხილვას არ ითხოვს. იღებ ბოთლს მაცივრიდან, სწრაფად ატრიალებ, კითხულობ „Bio“-ს, კითხულობ „Riesling“-ს, იხდი, ხსნი. პირველი ყლუპი ქუჩაში ისმევა. და თუ გემო მისაღებია, ყველაფერი კარგადაა. აქ მეტს არავინ ითხოვს.
ეს ღვინის სმის ახალი ფორმაა. რიტუალისგან მოწყვეტილი, მიზეზისგან მოწყვეტილი. თითქმის შემთხვევითი. და ამავდროულად, უაღრესად ფუნქციური. ის, რომ ეს განვითარება კრიზისიდან წარმოიშობა, წინააღმდეგობა არ არის. პირიქით. ღვინო ყოველთვის მაშინ იყო ყველაზე საინტერესო, როცა მოძრაობა უწევდა. როცა იძულებული იყო, ახალი გზები გაევლო, ახალი ფორმები ეპოვა, ახალი კონტექსტები დაეკავებინა. 250-მილილიტრიანი ბოთლი ბერლინის Späti-ში სწორედ ასეთი კონტექსტია. შეიძლება, არც ლამაზი. არც რომანტიკული. მაგრამ გულწრფელი. და თუ ყურადღებით დააკვირდები, ის უბრალოდ გაყიდვების საშუალებაზე მეტია. ის საცდელი სივრცეა. მოხმარების ახალი ჩვევებისთვის, იმ თაობისთვის, რომელიც ნაკლებს სვამს, მაგრამ უფრო გააზრებულად ირჩევს, იმ სიტუაციებისთვის, რომლებშიც ღვინო აღარ არის ცენტრი და უბრალოდ ჩვეულებრივ თანამგზავრად ყოფნა სურს. ინდუსტრიისთვის, რომელიც ახლა სწავლობს, რომ მას ავტომატურად აღარავინ საჭიროებს და რომ საჭიროა საკუთარი თავის ახსნა, მორგება და ზოგჯერ თავიდან გამოგონებაც კი. ღვინო ახლა ენერგეტიკულ სასმელსა და მინერალურ წყალს შორის დგას. და თავისი ადგილის დამკვიდრება უწევს. ეს ახალია. და საკმაოდ მრავლისმთქმელი.