დაახლოებით ოცდაათი წლის წინ პირველად დავლიე Domaine Coche-Dury-ს ღვინო და განვიცადე რაღაც, რაც მას შემდეგ ძლიერ მაფიქრებს. ეს არ ყოფილა კონკრეტული არომატი, არც ხილი, არც სურნელი — მოკლედ, არაფერი ისეთი, რისი გონივრულად აღწერაც ღვინის აღწერის ჩვეულებრივი ტერმინებით იქნებოდა შესაძლებელი. ეს მხოლოდ მაშინ მოხდა, როცა ღვინო პირში მქონდა. თითქმის სასტიკი გემრიელობა, რომელსაც თან ახლდა ვიბრირებადი, თითქმის მისტიკურად ეროტიკული შეგრძნება პირში, რომელიც მაშინვე შემდეგ ყლუპს ითხოვდა. უცნაური კი ის იყო, რომ ეს რაღაც მხოლოდ ცნობილი ბურგუნდიული მეღვინეობის დიდებულ შარდონეებს კი არა, მის უფრო უბრალო ღვინოებსა და ალიგოტეებსაც ახასიათებდა. დღეს ეს ბოთლებიც კი თითქმის მიუწვდომლად ძვირია. მაშინ ჯერ კიდევ შემეძლო, ყოველ შემთხვევაში, ასორტიმენტი დამეგემოვნებინა და დამედგინა: აქ რაღაც არის. და, როგორც ჩანს, ეს შემთხვევითი არ არის.
მოგვიანებით ამ ფენომენს კვლავ შევხვდი Domaine Leroy-ს ღვინოებში. ისევ ბურგუნდია, ისევ დიდებული თეთრი ღვინოები და ისევ ისეთი ფასები, რომლებზეც ჯობია, არ ვილაპარაკოთ. ამიტომ ხელობასთან დაკავშირებული ახსნის ძებნა დავიწყე. თავდაპირველად ეჭვი ხეზე მივიტანე. მრავალი წლის შემდეგ, როცა დეიდესჰაიმის მეღვინეობა Von Winning-ის ტონოში დავარგებული პირველი რისლინგი გავსინჯე და მასში ჩემთვის უკვე ნაცნობი ეს ვიბრირება კვლავ ამოვიცანი, ამის შესახებ მეღვინე შტეფან ატმანს ვესაუბრე. მან ხის ხარისხისა და ტოსტირების წყალობით განსაკუთრებით გამოკვეთილ ხასიათს რომ ავითარებს, ისეთ კასრებს ამზადებს Damy-ის კასრების მწარმოებელი სახელოსნო, მიმითითა. ეს დამაჯერებლად მომეჩვენა. შესაძლოა, ეს უცნაური გემრიელობა სულაც არ იყო ტერუარის საიდუმლო, არამედ კასრში დაძველებისა და Medium-Plus-ტოსტირების საკმაოდ კონკრეტული შედეგი. გარკვეული ხნით დავკმაყოფილდი ამ ახსნით, რომელიც თავად მოვიფიქრე.
სანამ შტირიაში, Sattlerhof-ში, ღვინო არ დავლიე და ის კვლავ არ დაბრუნდა. თუმცა Sattler-ები ამ ღვინის დასაყენებლად ხის კასრებს არ იყენებდნენ. ამით ჩემი ლამაზი თეორია დასრულდა. ოჯახი Sattler მიზეზს უფრო დურდოსთან კონტაქტის ხანგრძლივობაში ვარაუდობდა. ესეც დამაჯერებლად მომეჩვენა. მაგრამ ამითაც ვერ აიხსნებოდა ცალსახად ყველა სხვა ღვინო, რომლებშიც იგივე ვიგრძენი. მას შემდეგ მტკიცებულებებს ვაგროვებ. დაძველების მეთოდი, დურდოსთან კონტაქტი, საფუარები, რედუქცია, ყურძნის სიმწიფის მდგომარეობა, მარნის სამუშაოები, შესაძლოა, ამ ფაქტორებიდან რამდენიმეს ურთიერთქმედება. სამი ათწლეულის შემდეგაც გადამწყვეტი ნაბიჯით წინ არ წავსულვარ. ამ ფენომენს საკმაოდ საიმედოდ ვცნობ, როგორც კი ის პირში ჩნდება, და მაინც ვერ ვხსნი, რისგან წარმოიქმნება. ეს იმ ადამიანისთვის, რომელიც პროფესიულად მუდმივად ცდილობს, ღვინო სიტყვებად თარგმნოს, საკმაოდ იმედგამაცრუებელია.
საინტერესოა, რომ ამასობაში ამ რაღაცას მხოლოდ ფასების სტრატოსფეროში აღარ ვხვდები. მას ვპოულობ, მაგალითად, Vincent Girardin-ის უბრალო Bourgogne Blanc-ში, Ingelheim-ის J. Neus-ის ორივე საოცრად ხელმისაწვდომ შარდონეში და ბოლოს Schlumberger-Bernhart-ის თეთრ ღვინოებში, მარკგრეფლერლანდში. ეს უკვე მხოლოდ იმიტომ მომწონს, რომ ამით კიდევ ერთი შესაძლო ახსნა გამოირიცხება: სიდიადე მიზეზი ვერ იქნება — ყოველ შემთხვევაში, არა ის სიდიადე, რომელიც ფასით, რეპუტაციით ან სახელგანთქმული ადგილით განისაზღვრება.
თუმცა მთელი ამ წლების განმავლობაში ერთი დაკვირვება საოცრად უცვლელი დარჩა. ამ რაღაცას მხოლოდ თეთრ ღვინოებში ვპოულობ. ზემოხსენებული მამულებიც ნაწილობრივ შესანიშნავ წითელ ღვინოებს აწარმოებენ. იქ მას ამაოდ ვეძებ. შესაძლოა, სწორედ ამაში იმალებოდეს გადამწყვეტი მინიშნება. შესაძლოა, ეს რამდენიმე ფაქტორია, რომლებიც მხოლოდ გარკვეულ პირობებში იყრის თავს. შესაძლოა, ოდესმე შევხვდე მეღვინეს, რომელიც ყველაფერს სამ წინადადებაში ამიხსნის და ამით ჩემი ძებნის ოცდაათ წელს დაასრულებს.
მანამდე კი საკმაოდ არამეცნიერულ განსაზღვრებას უნდა დავჯერდე: სუნით ვერ ვგრძნობ. ზუსტად არ ვიცი, როგორ წარმოიქმნება. მაგრამ როგორც კი ღვინო პირში ხვდება, მაშინვე ვცნობ. და სიხარულით მინდა, ბოთლი დაუყოვნებლივ ბოლომდე დავლიო.