(მანფრედ კლიმეკი / WELT am SONNTAG)
ავსტრიელი ვარ. ვენელი ვარ. და ერთადერთი ვენელი და ავსტრიელი ვარ, რომელსაც თხილამურებით სრიალი არ შეუძლია. არც არასდროს მნდომებია ამის სწავლა. მარადიულ დავაში — მთები თუ ზღვა — მე ზღვის კაცი ვარ. ამიტომ ალპებში იშვიათად ვხვდები. ამჯერად, მრავალი წლის შემდეგ, კვლავ აღმოვჩნდი მწვერვალებსა და კლდოვან მასივებს შორის — ღვინის დასალევად. სერიის „ალპური ღვინო“ მეორე ნაწილში მოკლედ ვუბრუნდებით ადგილს, სადაც წინა სვეტი დავასრულეთ: სასტუმრო Sandhof-ის ახალ ღვინის ბარს, ადგილს, რომელსაც ღვინის ენთუზიასტებისთვის მხოლოდ ბედნიერების მოტანა შეუძლია. აქ ღვინის სავაჭრო კომპანია Trinkreif-ის დამფუძნებელი კლემენს რიდლი (რომელიც დაძველებულ ღვინოებზეა სპეციალიზებული) ბარათზე პასუხისმგებელთა შორისაა და რამდენიმე რჩევა აქვს, თუ რომელ ღვინოებს დალევდა აქ 50-დან 250 ევრომდე ფასის ფარგლებში.
ვიწყებთ წითელი ღვინით, რომელიც ბურგენლანდის ქალაქ რუსტში მცხოვრები როზი და ჰანეს შუსტერებისგანაა, 2024 წლის მოსავალი (ბარში — 52,00 ევრო), საკმაოდ მსუბუქად დასალევი კიუვე Blaufränkisch-ის, St. Laurent-ისა და Zweigelt-ის ჯიშებისგან. უხვი ალუბალი, ცოტა Cassis და საკმაოდ ბევრი ეგზოტიკური ბალახი. სურნელოვანი, ელეგანტური და შესანიშნავად საშუალო სიმძიმის. მეორე ღვინო უკვე უფრო ძნელად საპოვნელ თეთრ ღვინოს წარმოადგენს, Chablis AC 2022 (75,00 ევრო) Laurent Tribut-ისგან. კლემენს რიდლი ამბობს: „Laurent Tribut ჩაბლიში ერთ-ერთი უფრო ჩუმი, თუმცა ძალიან სანდო სახელია.“ მართალია. აქ სანდოა ჩაბლის კლასიკური სტილიც, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში აბსურდული მასობრივი წარმოების გამო დაკარგული იყო.
ბარათზე ყურადღებას იქცევს ასევე Amarotti-ს ძალიან იაფი Trebbiano Abruzzo (68,00 ევრო) — მაგრამ მე ძველი თეთრი ღვინო მომინდა. რიდლს კი ბარათზე აქვს 1997 წლის Riesling Kellerberg Smaragd, ვახაუს მეღვინეობა Knoll-ისგან (150,00 ევრო), რომლის გახსნაც სასწრაფოდ იყო საჭირო. ჩემი დამოკიდებულება ვახაუს 1997 წლის Smaragd-ის ღვინოებისადმი, განსაკუთრებით კი შესანიშნავი მეღვინეობების ამ ღვინოებისადმი, ყოველთვის ამბივალენტური იყო. მიზეზი: ახალგაზრდობაში ეს ღვინოები უბრალოდ დაულეველი გახლდათ: ჭარბი ბოტრიტისი — კეთილშობილი სიდამპლე, რომელიც უმთავრესად ტკბილი ღვინოების უმეტესობის მოსავლის ხარისხზეა პასუხისმგებელი — თითქმის 15 წლის განმავლობაში ამ ღვინოებს პრაქტიკულად მიუწვდომელს ხდიდა: ზედმეტად მსუყეს, ზედმეტად ალკოჰოლიანს, ცხვირსა და პირში კი ზედმეტად ერთფეროვანს. მაშინაც კი, ვახაუს ცნობილმა მეღვინემ, ფრანც ქსავერ პიხლერმა, ჩვენ კრიტიკოსებს და მე შემოგვითვალა, რომ ყველანი სულელები ვიყავით და ვერ ვხვდებოდით, როგორი დიდებული გახდებოდა ეს ღვინოები დაძველებისას. და ის მართალი აღმოჩნდა.
ლეხში ბოლო წრეს გამორჩეული თეთრი ბორდოთი ვასრულებთ — Smith-Haut-Lafie blanc 2017 (250,00 ევრო), Sauvignon-ის, Semillion-ისა და Pinot Gris-ის კიუვეთი. რიდლი მიიჩნევს, რომ ამ ღვინის კიუვეში სწორედ Semilion-ისა და Grauburgunder-ის ჯიშები ქმნის მნიშვნელოვან დისტანციას Sauvignon-ის დომინანტობისგან. და ის მართალია.
მთების ერთ-ერთ ადგილობრივში გავიცანი მთებში მდებარე მეღვინეობა, რომელიც სიაში ასე არ მექნებოდა: ბოლცანოსთან, ფელდთურნსში მდებარე კერშბაუმერების ოჯახის მეღვინეობა Garlider. უმცროსმა ქრისტიან კერშბაუმერმა სულ რაღაც 4 ჰექტარის ზომის მეღვინეობა ორგანულ წარმოებაზე გადაიყვანა და უმთავრესად გერმანელთა რამდენიმე საყვარელ ჯიშს საკუთარი, სრულიად გამორჩეული ხელწერით აყენებს: გრილად, ელეგანტურად, ჯიშისთვის დამახასიათებელი უზარმაზარი ტიპურობით, თუმცა ისე, რომ არასდროს ეძებს იაფფასიანი ადგილების მაყურებლის აპლოდისმენტებს. Müller-Thurgau 2023 (14,60 ევრო), რომელიც ჩემთვის ყოველთვის ზედმეტად ყვავილოვანი ღვინო იყო, აქ ხშირად მომაბეზრებელი გემოს მნიშვნელოვან ნაწილს კარგავს და ბრწყინავს ელეგანტურობით, რომელიც ნაყოფიერებას აკონტროლებს და მინერალების მარილებსაც წინა პლანზე გამოაქვს. შემდეგ ჭიქაში Garlider-ის Silvaner-ის სრულიად საკუთარი ინტერპრეტაციაა (2023 წლის მოსავალი, 16,90 ევრო): ნაში მსხალი, გრილი მწვანე ვაშლი, ცოტა კურკოვანი ხილი, მეტი კომში და ჟოლოს მსუბუქი ელფერიც. Grüner Veltliner 2023 (18,50 ევრო) ჭიქაში პირველ შთაბეჭდილებას არა წიწაკიან-სანელებლიან, არამედ ჯიშისთვის დამახასიათებელ ბურგუნდიულ ძალას ანდობს: უბრალო Veltliner-ისთვის საოცრად მძიმე ღვინოა. Sylvaner-ისა და Veltliner-ის „Hautnah“ ვერსიებიც არსებობს, ანუ სარეზერვო ღვინოები, რომლებსაც ჯერ რამდენიმე წელი სარდაფში გაჩერება სჭირდება.
სინამდვილეში, მინდოდა წარმედგინა ახალგაზრდა გერმანელი მეღვინეც ალპების აღმოსავლეთ კიდეზე, ალპურ მხარეში, Geschriebenstein-ის მთასთან ახლოს. მაგრამ მასზე შემდეგ ცალკე სვეტში დავწერ — ამ ძალიან, ძალიან თავისებურ რეგიონზე.