ბადენის მარკგრეფლერლანდიდან სულ რაღაც თხუთმეტი წუთია ელზასამდე, რაინის ფრანგულ მხარეს. თხუთმეტი წუთი, რომელიც პატარა დროში მოგზაურობას ჰგავს. სასაზღვრო მდინარის გერმანულ მხარეს ბევრგან გვხვდება ახლად აშენებული მარნები, თანამედროვე არქიტექტურა და ინვესტიციები, რომლებიც ბოლო წლების ეკონომიკურ წარმატებას თვალსაჩინოს ხდის. როგორც კი მდინარეს გადავკვეთთ, სურათი იცვლება. ელზასი უფრო მამაპაპურად, უფრო რუსტიკულად, თითქმის სხვა ეპოქიდან შემორჩენილად გამოიყურება. ვენახებში ჯერ კიდევ მუშაობენ ის ფრანგი მიწის მუშაკები, რომლებიც აქ თაობებია მევენახეობის განუყოფელი ნაწილია. ისინი მარტივი ტრაქტორებით გადაადგილდებიან, გასაოცარი ბუნებრიობით საუბრობენ ნიადაგებზე, ვაზებსა და ამინდზე და თავიანთ საქმეს სიამაყისა და აუჩქარებლობის ნაზავით ასრულებენ — ეს კი ელზასური ღვინის კულტურის ნაწილად იქცა. მიწის მუშაკთა ეს რომანტიკა რაინის გერმანულ მხარეს დიდწილად გაქრა. შეიძლება იფიქროთ, რომ ელზასური მევენახეობა გერმანელ მეზობელთან შედარებით ჩამორჩა. რამდენიმე ვიზიტის შემდეგ ცხადი ხდება: პირიქითაა. რეგიონები თანაბარი ღირსებისაა, თუმცა ელზასს მსოფლიოში უფრო დიდი სახელი აქვს.
სწორედ ისეთი მარნები, როგორიც ბიოდინამიკური Domaine Léon Boesch-ია, აჩვენებს, რომ დიდი ღვინოები აუცილებლად არ იქმნება პრიალა, უნაკლო მარნებში. სტრუქტურები მარტივია, მარნის ტექნიკა არაპრეტენზიულად გამოიყურება — და განზრახ არ არის უახლესი ტექნოლოგიური დონის. მფლობელი მატიე ბოში, რაც ფრანგისთვის საკმაოდ უჩვეულოა, ძალიან კარგად საუბრობს გერმანულად და ოჯახური ხელობისადმი უპირობო ნდობას განასახიერებს. მისი Sylvaner Pierres Rouges (€ 21,50) ზუსტად ამ აუჩქარებელ სიდიადეს ფლობს: ხორციანი ტონები, პრასი, კაკალი, ჟენშენის, ლაიმისა და ფორთოხლის ცედრის მსუბუქი ელფერი ვეგეტალურ, გემრიელ ფინალში გადადის, ყლუპის ბოლოს კი მოულოდნელი, მცირე წითელი მოცხარის ნაყოფი ჩნდება. სპონტანურად დადუღებული Muscat L’Amandier (€ 21,50) ასევე გაკვირვებას იწვევს: მუქი კაკლის არომატები, მარილი, სიმკვრივე და ელეგანტურობა, რომელიც ზოგჯერ ვახაუს ზოგიერთი ღვინის რუსტიკულობაზე მაფიქრებს. ოღონდ ბოშის ღვინოები დაახლოებით ორი მესამედის ოდენობის ფინანსურ დანახარჯს მოითხოვს.
სულ რამდენიმე კილომეტრში Domaine Hurst ღვინოს აყენებს; მისი ღვინოებიც იმავე ლანდშაფტს არანაკლებ წარმატებით განმარტავს. Riesling Lieu-Dit Boland 2022 (€ 26,00) იწყება ახალი საწერი ქაღალდის, კვლიავისა და საბეჭდი მელნის მსუბუქი ელფერით. შემდეგ მას მცენარეული ტონები, თეთრი ვენახის ატამი, მწვანე ვაშლი და ნაზი შებოლილობა თავისებურ პიროვნულობას სძენს, რომელიც მარტივ ჯიშურ ტიპურობას თავს არიდებს. Riesling Grand Cru Brand 2022 (€ 32–34,00) თავდაპირველად ჩაკეტილი ჩანს, ჰაერთან კონტაქტისას იხსნება და ავლენს იმ მუქ კაკლისებრობასა და მშვიდ სიღრმეს, რომელსაც დიდი რისლინგები ხშირად მხოლოდ მოთმინების შემდეგ ამჟღავნებენ. განსაკუთრებით შთამბეჭდავი რჩება Pinot Gris Brand 2022 (€ 26–28,00). ის, რაც სხვაგან ზოგჯერ ვულგარულად გადადის სიუხვის მქონე ტროპიკულ ნაყოფში, აქ დისციპლინირებულად და ზუსტად არის წარმართული. ანანასი და გარგარი ხვდება ნესტიან მოწითალო-ნაცრისფერ მიწას, სოკოებს, ლაიმსა და ცარცს. მოგვიანებით ჩნდება კომში, მსხლის მსუბუქი ელფერი, ვარდისფერი ბამბის ნაყინი და ბოლოს — კურკუმის მცირე შტრიხი. გამორჩეული დაძაბულობის მქონე ღვინო, რომლის დაძველების პოტენციალი, სავარაუდოდ, ოცი წელია.
სწორედ ეს უშუალო მეზობლობა აქცევს ზემო რაინის რეგიონს ევროპულ უნიკუმად. ორი ღვინის ლანდშაფტი ერთმანეთისგან სულ რამდენიმე წუთის სავალზეა, თუმცა მათი კულტურები ერთმანეთისგან უფრო განსხვავებული ძნელად თუ იქნებოდა. ათწლეულების პოლიტიკურმა დაყოფამ ევროპის სხვა სასაზღვრო რეგიონებში გაცილებით ნაკლები კვალი დატოვა. ავსტრიასა და ჩეხეთს, უნგრეთს ან სლოვენიას შორის მევენახეობის კულტურები, საზღვრების მიუხედავად, დღემდე გასაოცრად ჰგავს ერთმანეთს. იგივე შეიძლება ითქვას იტალიასა და სლოვენიას შორის გაყოფილ კოლიოზეც. მარკგრეფლერლანდსა და ელზასს შორის კი რაინის წყალობით ორი სრულიად განსხვავებული ღვინის სამყარო შენარჩუნდა. სწორედ ამიტომ ღირს საზღვრის მოკლე გადაკვეთა. არა განსხვავებების შესაფასებლად, არამედ იმის სანახავად, რამდენად მრავალფეროვნად შეიძლება შეიქმნას ღვინო — და რამდენად მცირედ განსაზღვრავს საბოლოოდ ღვინოების სიდიადეს მარნის ტექნიკა და სახელმწიფო საზღვრები.