(მანფრედ კლიმეკი / რედაქცია / ანიმაციური სურათი: runwayml
ვინც დღეს ამტკიცებს, რომ გერმანული ან ავსტრიული საზოგადოება გაქვავებულია, წინააღმდეგობას სწორედ მევენახეობისგან აწყდება. არა სტარტაპებისგან, არა უნივერსიტეტებისგან, არა სამინისტროებისგან. არამედ კულტურის ფერმერებისგან, მევენახეთა იმ კულტურისგან, რომელიც სიტყვა „კულტურას“ ინოვაციაზეც ავრცელებს.
ამ კვირაში ვმუშაობდი უფრო ფართო კვლევაზე უალკოჰოლო და ალკოჰოლშემცირებული ღვინოების შესახებ, რომელიც მალე WELT am SONNTAG-ში სტატიის სახით გამოქვეყნდება. ბევრ მარკეტინგს, რამდენიმე ნახევრად მზა ექსპერიმენტსა და უამრავ ცუდ განწყობას ველოდი. სრულიად სხვა რამ აღმოვაჩინე: დარგი, რომელიც საკუთარ რეპუტაციაზე სწრაფად მოძრაობს.
ეს მოულოდნელია. წლების განმავლობაში ღვინო ტექნოლოგიზაციის საწინააღმდეგო მოძრაობად მიიჩნეოდა. მაშინ, როცა კვების სხვა ინდუსტრიები სულ ახალ პროცესებს ავითარებდნენ, მევენახეობა საწყისებთან დაბრუნებას ზეიმობდა. სპონტანური დუღილი სუფთა კულტურის საფუარის ნაცვლად. ამფორა უჟანგავი ფოლადის ნაცვლად. ცხენი ტრაქტორის ნაცვლად. რაც უფრო ნაკლებად ჩანდა ტექნოლოგია, მით უფრო დიდი ჩანდა მრავალი მომხმარებლის მონატრება.
ახლა კი რაღაც მნიშვნელოვანი ხდება. ტექნოლოგია ბრუნდება. და არა როგორც მტერი, არამედ როგორც გამოსავალი.
მევენახეები, როგორებიც არიან ჰანეს საბათი სამხრეთ შტირიაში, იოჰანეს ლაიცი რაინგაუში, კრისტოფ ჰამელი პფალცში, გრეგორი ემელი Haardt Hills-იდან და თუნდაც მოზელის უფრო კლასიკურად ორიენტირებული Weingut Richter, ამჟამად ინტენსიურად მუშაობენ უალკოჰოლო ღვინოებზეც. არა იმ ხშირად ოდნავ დაბნეულ პროქსი-პროდუქტებზე, რომლებსაც მხოლოდ ღვინის ჩანაცვლება სურთ, არამედ ნამდვილ ღვინოზე, რომელსაც დუღილის შემდეგ ალკოჰოლს კვლავ აცლიან. სულ რამდენიმე წლის წინ შედეგი ხშირად უსიამოვნო იყო. ღვინოები თხელი, ცარიელი და დაუმთავრებელი ჩანდა. გასაგები იყო, რატომ დასცინოდნენ ბევრი ღვინის მსმელი ამ კატეგორიას.
თუმცა ამასობაში რაღაც შეიცვალა. პროცესები გაუმჯობესდა. მარნის ტექნოლოგია უფრო ზუსტი გახდა. სენსორული შედეგები უფრო დამაჯერებელი გახდა. უპირველეს ყოვლისა კი, სამყაროებს შორის ახალი კატეგორია გაჩნდა: ნაწილობრივ ალკოჰოლშემცირებული ღვინოები. მათ ხშირად ემატება ვერჟუსი, ანუ უმწიფარი ყურძნის წვენი. საუკეთესო ნიმუშებს კვლავ აქვთ ღვინის წარმოშობა, ხილი და სტრუქტურა, თუმცა უარს ამბობენ იმ ალკოჰოლურ ძალაზე, რომელსაც დღეს ბევრი ახალგაზრდა მომხმარებელი სულ უფრო სკეპტიკურად უყურებს.
სწორედ აქ იწყება საზოგადოებრივი პარადოქსი. ერთი და იგივე თაობა, რომელიც ცხოვრების მრავალ სფეროში ტექნოლოგიას კრიტიკულად უყურებს, უცებ მას ღვინისგან მოითხოვს. ის კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს ინდუსტრიულ პროცესებს, სურს რეგიონული, მდგრადი და გააზრებული მოხმარება — თუმცა ამავდროულად მოითხოვს ნაკლები ალკოჰოლის, მეტი კონტროლისა და ყოველდღიურ ცხოვრებაში უფრო პრაქტიკული სასმელების მიღებას. ტექნოლოგიის გარეშე ეს შეუძლებელი იქნებოდა.
მევენახეობა ამაზე საოცრად პრაგმატულად რეაგირებს. მაშინ, როცა საზოგადოების დიდი ნაწილი დებატებში იყინება, მევენახეები ექსპერიმენტებს ატარებენ. ისინი ცდიან, უარყოფენ, აუმჯობესებენ და თავიდან იწყებენ. სწორედ ამას აკეთებდა მევენახეობა ყოველთვის. დღეს ტრადიციად ქებული მეთოდებიც ოდესღაც ინოვაციები იყო. თუმცა მნიშვნელოვანია: ამ ექსპერიმენტებით მევენახეები სულაც არ უარყოფენ ვენახში უკვე არჩეულ ორგანულ ან ბიოდინამიკურ გზებს. ქიმიური ძალის დაბრუნება იქ არ მოხდება.
უალკოჰოლო ღვინის შესახებ დისკუსია ხშირად ზედმეტად იდეოლოგიურად მიმდინარეობს. ერთებისთვის ის ათასწლოვანი კულტურული ტექნიკის ღალატია. სხვებისთვის — ერთადერთი მორალურად მისაღები მომავალი. არც ერთი შეხედულება დიდად დამაჯერებელი არ არის. რადგან ყველაზე საინტერესო მწარმოებლები უკვე სხვა მიდგომას მისდევენ. მათ არ სურთ კლასიკური ღვინის ჩანაცვლება. მათ სურთ მისი შევსება. 12,5%-იანი რისლინგის ჭიქა არ გაქრება. არც 13,5%-იანი ბლაუფრენკიში. მაგრამ მინერალურ წყალსა და შპეტბურგუნდერს შორის ახლა ახალი სივრცე ჩნდება. სივრცე მათთვის, ვისაც ნაკლები ალკოჰოლის დალევა სურს, თუმცა ღვინოზე უარის თქმა არ უნდა.
ათწლეულების განმავლობაში მევენახეობა იძულებული იყო, ჩამორჩენილობის ბრალდებებისგან თავი დაეცვა. დღეს კი სწორედ ეს დარგი აჩვენებს, როგორ შეიძლება ადაპტაცია ისე, რომ საკუთარი იდენტობა არ დაკარგო. და შესაძლოა, ამით პროქსი-პროდუქტების ხანმოკლე კარიერაც დასრულდეს. რატომ უნდა დალიოს ვინმემ სასმელი, რომელიც მხოლოდ ბაძავს ღვინოს, თუ მევენახეები უკვე სწავლობენ, როგორ აწარმოონ თავად დამაჯერებელი უალკოჰოლო ღვინო? ამიტომ უალკოჰოლო სიამოვნების მომავალი შესაძლოა სწორედ იქ გაჩნდეს, სადაც ამას ბევრი ყველაზე ნაკლებად ელოდა: ღვინის მარანში.
მევენახეობამ გზა უკვე დიდი ხანია აირჩია.