(მანფრედ კლიმეკი / WELT am SONNTAG)
გერმანელმა ღვინის მსმელებმა იციან თავიანთი ტრადიციულად ღირებული მევენახეობის რეგიონები: მოზელი, რაინგაუ, წითელი ფერდობი რაინჰესენში, ვრცელი და მრავალფეროვანი პფალცი, დრეზდენთან, რადებოილის მახლობლად მდებარე ულამაზესი ფერდობები და ნაწილობრივ ბადენიც — უპირველესად, უზარმაზარი ვენახებით დაფარული კაიზერშტული. თუმცა გერმანიის უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთში, კაიზერშტულის სამხრეთით არცთუ ისე ბევრი კილომეტრის დაშორებით და საფრანგეთს, შვეიცარიასა და შვარცვალდს შორის მოქცეული, მდებარეობს მევენახეობის რეგიონი, რომელსაც გერმანული მეღვინეობის ტრადიციულ სახესთან ბევრი არაფერი აქვს საერთო: ფართო წრეებისთვის უცნობი მარკგრეფლერლანდი. საღამოობით შვარცვალდი ვენახებისკენ გრილ ჰაერს აგზავნის, ზემო რაინისპირეთი დღის სითბოს ინახავს, ელზასი კი ხშირად მანქანით სულ რამდენიმე წუთის სავალზეა — და მაინც, იქაური ღვინოები ფუნდამენტურად განსხვავებული გემოთი გამოირჩევა რაინის გერმანულ მხარეს წარმოებული ღვინოებისგან
ამ განსხვავებულობის მიზეზი მარკგრეფლერლანდის წამყვანი თეთრი ვაზის ჯიშია: შასლა. ჩვენს ეპოქას არცერთი ვაზის ჯიში ისე კარგად არ შეესაბამება, როგორც ის: ზომიერი ალკოჰოლი, დახვეწილი ყვავილოვანი არომატიკა, რომელსაც ხშირად თხილისა და ნუშის ტონები ახლავს, და ამას დამატებული — დაურღვეველი სიმსუბუქე გემოზე.
შლინგენში მდებარე ბლანკენჰორნის მარანი გერმანული მევენახეობის აბსოლუტურად ყველაზე სამხრეთ-დასავლეთ კიდესაც აღნიშნავს — მანქანით რამდენიმე წუთი და შვეიცარიის საზღვართან ხართ. საზღვრის იქით, შვეიცარიაში, რამდენიმე საინტერესო მეღვინეც ამზადებს ღვინოს, თუმცა ამის შემდეგ მევენახეობა სწრაფად მთავრდება.
ბლანკენჰორნში შთამბეჭდავად ნათლად აჩვენებენ, რა პოტენციალი იმალება ამ რეგიონში. მას შემდეგ, რაც მარტინ მენერმა საოჯახო წილიდან საწარმო ჩაიბარა და ჩამოაყალიბა — მათ შორის, ააშენა სანახაობრივად ლამაზი ახალი შენობა საკმარისი სივრცითა და გასტრონომიული ღონისძიებებისთვის განკუთვნილი პროფესიონალური სამზარეულოთი — აქ დიდი თანმიმდევრულობით მუშაობენ. არცერთი ღვინო არ არის ბანალური ან მოდური, არცერთი ღვინო არ ცდილობს, ტენდენციებს აედევნოს. მარანი უახლესი ტექნიკითაა აღჭურვილი, მეღვინე კრისტოფ ფიშერი კი სწორედ იმ შინაგანად ჩაკეტილი გამომგონებლის ტიპია, რომელმაც მარტინ მენერში ისეთი ხელმძღვანელი იპოვა, რომელმაც ზუსტად იცის, რომ ამ ძიებას თავისუფლებაც სჭირდება — თავისუფლებას, რომლის დაფინანსებაც მას ახლანდელივით ეკონომიკურად რთულ პერიოდშიც უწევს. ბლანკენჰორნის გუნდის ხელწერა სიზუსტით, მოთმინებითა და იმისადმი შესანიშნავი ანალიტიკური გაგებით ხასიათდება, თუ რისი გაკეთება უნდა შეეძლოს ღვინოს დღეს. ეს არის ხელწერა, რომელიც იმითაც იჩენს თავს, რომ მამულის მეღვინეობის კულტურა ამოსაცნობობის ფაქტორსაც მოიცავს. ანუ: ბლანკენჰორნის ღვინოები საკმარის გემოსა და არომატს ტოვებს, რათა ისინი ნებისმიერ დროს კვლავ ბლანკენჰორნის ღვინოებად იცნოთ.
თვითონ ადგილწარმოშობის ღვინო Schliengen-Chasselas 2024 (€ 13,50) უკვე ამტკიცებს, რომ დალევის დიდი სიამოვნებისთვის გადაჭარბებული ჟესტი საჭირო არ არის: გარგარი, ოდნავ დაფნის ფოთოლი, მდელოს მცენარეების მსუბუქი ტონები — ყლუპზე უაღრესად გემრიელი. ერთ-ერთი საუკეთესო ვენახის შასლა „Schlierger Kirchberg Le Clocher 2022“ (€ 22,50) მეტ სიღრმესა და მარილიანობას იძენს ისე, რომ თამაშისებურ ელეგანტურობას არ კარგავს. სწორედ ამაშია მისი სიდიადე და მეღვინის სიდიადეც — იგი ღვინოებს ერთგვარ პოპკულტურულ აქტუალობას ანიჭებს: ღვინოებს, რომლებიც ბითლზსა და Oasis-ს შორის მოქცეული ყურში ჩამრჩენი მელოდიებივითაა.
Sonnenstück-ის დიდი ვენახის შარდონეც (2021 წლის მოსავალი, € 35,00) ავლენს იმ კონტროლირებულ ძალას, რომელსაც დღეს სულ უფრო იშვიათად ვხვდებით — და ამასთან, ამტკიცებს, რამდენად ელეგანტური შეიძლება იყოს ხის ზომიერი, ფაქიზი გამოყენება. ზეწოლა გემოზე, მაგრამ ზედმეტი სიმძიმის არცერთი გრამი. 2021 წლის Cabernet Sauvignon-Merlot „Postillon“ (€42,00) გერმანიაში შექმნილი უცნაური, მაგრამ სრულიად წარმატებული ბორდოა, რომელიც ცხადყოფს: ამის გაკეთებაც შეგვიძლია — მაშინაც კი, თუ ამას არავინ ელოდება. განსაკუთრებით შთამბეჭდავია ბოლოს Crémant Réserve Brut Nature (€ 35,00), რომელმაც 72-თვიანი ლექზე დავარგების შემდეგ ისეთი სიზუსტე განივითარა, როგორსაც ამ საფასო კატეგორიაში იშვიათად შეხვდებით — აშკარად გერმანული ცქრიალა ღვინო, აშკარად კოსმოპოლიტური სტილით. უკეთესის წარმოდგენა რთულია.