(კლოდ ოგიუსტი)
გაი ბონეფუასთან ერთად ღვინის სამყარო დატოვა ადამიანმა, რომელიც დღეს სხვა ეპოქის რელიქვიად აღიქმება. არა იმიტომ, რომ მისი ნამუშევარი მოძველებული იყო — პირიქით. არამედ იმიტომ, რომ სამყარო, რომელშიც ის შეიქმნა, სხვაგვარი იყო: დრო, როდესაც ღვინოს არც ცხოვრების სტილის აქსესუარად განიხილავდნენ და არც მორალურ პრობლემად, არამედ უბრალოდ იმად, რაც საუკუნეების განმავლობაში თითქმის ყოველთვის იყო: წყალთან ერთად, საჭმლის თანამგზავრად.
ბონეფუა ღვინოს სწორედ ასე, მხოლოდ ასე აღიქვამდა: როგორც კერძების ნაწილს, საჭმლის თანამგზავრს. ის pairing-ის გამომგონებელი არ ყოფილა, თუმცა სწორედ მან ჩაიწერა ათასობით კომბინაცია და ამგვარად 70-იანი და 80-იანი წლების სომელიეთა სკოლების არქივარიუსი გახდა
1938 წელს პარიზში დაბადებული, მოგვიანებით ის დიდხანს ცხოვრობდა და მუშაობდა გერმანიაში. მისი კარიერა ევროპული სასტუმრო საქმის კლასიკურ სკოლაში წარიმართა: რესტორნები, სასტუმროები, სამზარეულოები, ღვინის სარდაფები. იქ მან ისწავლა ის, რასაც ბევრი თანამედროვე ღვინის ექსპერტი თითქმის ვეღარ სწავლობს: ღვინის არა მხოლოდ აღწერა, არამედ მისი სუფრასთან გააზრება.
ომისშემდგომი ათწლეულების გასტრონომიაში ეს უნარი ხელობის ნაწილი იყო. სომელიეები, რესტორნის დირექტორები და შეფ-მზარეულები არ ეძებდნენ ყველაზე სანახაობრივ ღვინოს, არამედ სწორ ღვინოს სწორ კერძთან. ღვინო დრამატურგიის ნაწილი იყო და არა თვითმიზანი. გაი ბონეფუა კი ამ ხელოვნებას ოსტატურად ფლობდა.
ვინც მას შეხვედრია, აღქმაში მის საოცარ სიზუსტეს იხსენებს. მისთვის არომატები პოეტური მეტაფორები კი არა, ლექსიკა იყო. ღვინოზე ისე საუბრობდა, თითქოს მუსიკალურ ნაწარმოებს აღწერდა: სტრუქტურირებულად, ანალიტიკურად, ზოგჯერ თითქმის მკაცრად — თუმცა ყოველთვის იმ დახვეწილი იუმორით, რომელიც მის ფრანგულ წარმომავლობას ბოლომდე ვერ მალავდა.
ეს დამოკიდებულება კულმინაციას აღწევს ორ მონუმენტურ წიგნში, რომლებიც დღეს თითქმის ენციკლოპედიურ დროის მანქანებად აღიქმება. მათში ბონეფუამ ათასობით ღვინო დააკატალოგა, გააანალიზა მათი არომატიკა და — რაც მთავარია — მათ შესაფერისი კერძები მიუსადაგა. ეს შეიძლება მარტივად ჟღერდეს. სინამდვილეში კი ეს ინტელექტუალური მიღწევაა.
ღვინისა და საჭმლის შეხამება ხომ ხისტი წესების ერთობლიობა არ არის, არამედ მჟავიანობის, ცხიმის, მარილის, ტექსტურისა და ტემპერატურის მგრძნობიარე თამაშია. ბონეფუა ამ თამაშს იმ სერიოზულობით ეკიდებოდა, რომელიც საბუნებისმეტყველო კვლევას მოგვაგონებდა — და ამავდროულად იმ ადამიანის სიმშვიდით, რომელმაც იცოდა, რომ სიამოვნება საბოლოოდ ყოველთვის სიხარულის საკითხიც არის.
ვინც დღეს ბონეფუას წიგნებს გადაფურცლავს, იმოგზაურებს სამყაროში, რომელიც ასეთი სახით თითქმის აღარ არსებობს: კლასიკური გასტრონომიის სამყაროში, სადაც მენიუები პატარა სიმფონიებივით კომპონირდებოდა, ღვინო კი ჭიქაში იზოლირებულად არ იდგა, არამედ სუფრასთან თავისი ადგილი ჰქონდა. ეს კულტურა შეიცვალა.
დღეს საკვებს პოლიტიკურ ჭრილში განიხილავენ, ხორცს მორალურ მნიშვნელობას ანიჭებენ, ალკოჰოლს კი პრობლემად წარმოაჩენენ. საზოგადოებრივ დებატებში ღვინო ხშირად ჯანმრთელობის ან იდეოლოგიური კონფლიქტის ნაწილად ჩნდება. დიდი გასტრონომიული სკოლა, საიდანაც ბონეფუა მოვიდა — სამზარეულოს, მარანისა და სერვისის ის ელეგანტური ერთობა — ბევრგან უფრო ჩუმი გახდა. ან საერთოდ გაქრა. სწორედ ამიტომ არის ბონეფუას წიგნები დღეს ასე საყურადღებო: ისინი გვახსენებს, რომ ღვინო ოდესღაც რაღაც სხვა იყო და არა ცხოვრების სტილის პროდუქტი ან მორალური დისკუსიის საგანი. ის კულტურული ტექნიკის ნაწილი იყო: ადამიანები ერთად ისხდნენ, ჭამდნენ, სვამდნენ, მსჯელობდნენ — ღვინო კი ამ ყველაფერს ერთმანეთთან აკავშირებდა. და გაი ბონეფუას ეს კავშირი უმეტესობაზე უკეთ ესმოდა.
მან სიცოცხლის განმავლობაში ათიათასობით ღვინო დააგემოვნა, თუმცა მისი ნამდვილი გატაცება უბრალო შეფასება არასოდეს ყოფილა. მას აინტერესებდა ის მომენტი, როდესაც ღვინო და კერძი მოულოდნელად ერთმანეთს ანათებს — ის წამი, რომელსაც კარგი სომელიეები იცნობენ, როდესაც სუფრასთან მცირე ხნით სიჩუმე ჩამოწვება, რადგან უცებ ყველაფერი ერთმანეთს ეწყობა. ბონეფუა თვლიდა: სწორედ ასეთ მომენტებშია ღვინის ნამდვილი არსი.
გაი ბონეფუამ მთელი ცხოვრება ამ მომენტების ძიებას, ახსნასა და ჩაწერას მიუძღვნა. ის, რომ მის წიგნებს დღემდე კითხულობენ, იმით არის განპირობებული, რომ ისინი ღვინის გზამკვლევებზე მეტია. ისინი სიამოვნების კულტურის დოკუმენტებია, რომელიც თანდათან იკარგება. შესაძლოა, ოდესმე მათ თავიდან აღმოაჩენენ. რადგან ღვინოს, როგორც გაი ბონეფუამ იცოდა, თავისი ბუნებრივი ადგილი არც სადეგუსტაციო დარბაზში აქვს და არც ინტერნეტში.
მისი ადგილი სუფრასთანაა.