(თორსტენ კოგე / რედაქცია / ფოტო: Messe Karlsruhe / ანიმაცია: rumwayml)
მსოფლიოში არავის დაუცდია მისთვის. გარდა კარლსრუესა და მისი შემოგარენის რამდენიმე ადამიანისა — EUROVINO-სთვის, რომელიც სულ ახლახან დასრულდა.
კიდევ ერთი ღვინის გამოფენა? ბაზარზე, რომელმაც ისედაც უფრო მეტი თარიღი იცის, ვიდრე კარგი არგუმენტი? თავდაპირველად ეს იმ იდეებს ჰგავს, რომლებიც Excel-ის ცხრილებიდან იბადება — და იქვე უნდა დარჩენილიყო. მაგრამ შემდეგ კარლსრუეში აღმოჩნდებით. ერთ დარბაზში. მხოლოდ ერთში. და იწყებთ იმის მიხვედრას, რომ სწორედ ამაშია მთავარი ხიბლი. და რომ სასიამოვნო, მშვიდი დათვალიერება გელით.
EUROVINO, ალბათ, ბოლო წლების პირველი ღვინის გამოფენაა, რომელსაც იმაზე დიდი ყოფნა არ სურს, ვიდრე სინამდვილეშია. დაახლოებით 500 გამოფენის მონაწილე, არანაირი გლობალური ყოვლისშემძლეობის ფანტაზია, არანაირი დარბაზების გეგმის ნერვიული მონიშვნა. ამის ნაცვლად: თვალსაჩინო სტრუქტურა. კონცენტრაცია — და საღამოს ორი-სამი სასიამოვნო Follow-Up. და — თითქმის გამაღიზიანებლად — დრო. დრო საუბრებისთვის, რომლებიც ორ წუთზე მეტხანს გრძელდება. დრო ღვინოებისთვის, რომლებიც ნაკადში არ იკარგება. დრო შეხვედრებისთვის, რომლებიც ბრბოში არ სრულდება.
ამ დარბაზში დადიხართ და მალევე ხვდებით: აქ საქმე მასშტაბთან კი არა, სიახლოვესთან გვაქვს. პფალციდან ჩამოსული პატარა მეურნეობა, რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით ბურგუნდიული სავაჭრო სახლი, შემდეგ ისევ მოზელი, ელზასი, იტალია. ევროპა, რომელიც ფეხით სავალ მანძილზეა თავმოყრილი. არა კონტინენტებს შორის ხეტიალი, არამედ შეგნებულად დასახული ფოკუსი. შესანიშნავია!
ის ფაქტი, რომ ამ გამოფენას სწორედ კარლსრუე მასპინძლობს, თითქმის სუბვერსიულია. არანაირი მეტროპოლია, არანაირი გლამური, არანაირი ხელოვნური გაზვიადება. სამაგიეროდ, სიახლოვე ბადენთან, პფალცთან, ელზასთან და ვიურტემბერგთან — და მეღვინეები, რომლებსაც ლოგისტიკური სიგიჟის გარეშე შეუძლიათ ჩამოსვლა. არანაირი სასტუმროს ფასები, რომლებიც საფონდო ბირჟის კურსებს მოგაგონებთ. არანაირი გამოფენა, რომელიც სტუმრებს ფინანსურად სჯის.
Karlsruher Messe-ის მიერ ორგანიზებული ღონისძიება ბოლო წლების გადაჭარბებულ საგამოფენო ინდუსტრიის ალტერნატივად გამოიყურება: უფრო პატარა, ევროპული, კონტროლირებადი. შეიძლება ითქვას — გონივრული. სიტყვა, რომელიც ღვინის ბიზნესში დიდი ხნის განმავლობაში შეურაცხყოფად ითვლებოდა.
და ეს რა არის? ის, რაც ჭიქაშია?
გასაოცრად დიდი სიღრმე. მაგალითად, ცქრიალა ღვინოები აჩვენებს, რამდენად ფართოდ არის დღეს ხარისხი განაწილებული. Arthur Metz-ის Crémant d’Alsace-ს — ახალი, ყვავილოვანი, მინერალური ელფერით — სახიფათოდ სწრაფად, თითქმის ბოლომდე ვსვამ. Nyetimber, ინგლისური პრემიუმ-„შამპანური“, კიდევ ერთხელ აჩვენებს, რომ დიდ ცქრიალა ღვინოებზე ინტერპრეტაციის მონოპოლია შამპანეთს აღარ აქვს.
გერმანიაც ეწევა ამ ტენდენციას და კვლავაც გამაოგნებლად სერიოზულად. Nik Weis და Bassermann-Jordan ისეთ სეკტებს ამზადებენ, რომლებიც უკვე მეორეხარისხოვან პროდუქტად აღარ მოიაზრება. Nik Weis-ის „Cuvée Clara“ (დაახლოებით 22 €): ზუსტი, თანამედროვე, ზუსტად იმ ბალანსით, რომელსაც ახალგაზრდა აუდიტორია ეძებს ისე, რომ გამოწვევას არ მოკლდეს.
და შემდეგ ჩნდება ის მომენტები, რომელთა გამოც ადამიანები რეალურად დადიან გამოფენებზე — მაგრამ რომლებსაც ხშირად ვეღარ განიცდიან: აღმოჩენები!
მაგალითად, ტიმ თეზენი მოზელიდან. თითქმის არავინ იცნობს მას, მაგრამ მისი ღვინოები იქ ისეთი ბუნებრივობით დგას, რომ გაოცებას იწვევს. ძველი ვაზები, მკაფიო ხაზები, ფასები, რომლებიც თითქმის შეცდომას ჰგავს — ნუთუ ეს ყველაფერი ასე იაფი უნდა იყოს? სამწუხაროდ, დიახ, რადგან გერმანელ მომხმარებლებს ციცაბო ფერდობებზე გაშენებული ვენახებიდან მიღებულ ღვინოებში იმაზე მეტის გადახდა აღარ სურთ, ვიდრე ბრტყელი ადგილებიდან მანქანით დაკრეფილ ღვინოებში იხდიან.
ან Gut Hermannsberg, სადაც „7 Terroirs“ Riesling აჩვენებს, რომ დღეს „დასაწყისი“ შედარებითი ცნებაა. სტრუქტურა, სანელებლური ხასიათი, სიღრმე — და ეს ყველაფერი იმ სიმძიმის გარეშე, რომლის ატანაც ამისთვის ადრე გვიწევდა.
საფრანგეთი, როგორც მოსალოდნელი იყო, ძლიერად არის წარმოდგენილი. თუმცა აქაც ყოველგვარი დიდი თეატრალიზების გარეშე. Louis Latour, Chartron et Trébuchet, Magnien — მყარი, თვალსაჩინო, ხელმისაწვდომი. ელზასი კი, ისევ ერთხელ, ჩუმი გამარჯვებულია: Emile Beyer, Demeter, Pfersigberg Grand Cru — ღვინო, რომელსაც მისთვის მიწერილი მთელი სიდიადე ნამდვილად აქვს.
EUROVINO დიდი სცენა არ არის. და სწორედ ეს არის მისი ტუზი საგამოფენო პოკერში.
ეს არის გამოფენა მათთვის, ვინც რეალურად მუშაობს ღვინოსთან — ან სურს, სერიოზულად დალიოს იგი. არა მთვრალი ბრბოსთვის, რომელიც შემდეგ ღია ბოთლს ეძებს.
ამის ნაცვლად: კონცენტრაცია. და ზომიერება — დაკარგული ღირებულება.