(მანფრედ კლიმეკი)
მარკგრეფლერლანდი, რბილი ბორცვების მხარე, შავი ტყისკენ მიმავალი სასტუმრო-რესტორნების ქვეყანა, რეგიონია, რომელსაც გერმანულ მეღვინეობაში დიდი ხნის განმავლობაში საგულდაგულოდ უგულებელყოფდნენ — მათ შორის, და უპირველესად (სირცხვილია ჩემთვის), მეც. შესაძლოა იმიტომ, რომ ის დიდ მითს არ ქმნის. ან იმიტომაც, რომ იქ ხარობს ვაზის ჯიში, რომლის სახელიც დაახლოებით ისეთივე ეროტიკულ ზემოქმედებას ახდენს, როგორც შემნახველი სალაროს ფილიალი სამუშაო დღის დასრულებამდე ცოტა ხნით ადრე: გუტედელი. თვით ეს სიტყვაც კი მოსიარულე სავარძელს, საკურორტო პარკს, მოხუცთა სასტუმროს ბოთლს მოგვაგონებს.
თუმცა სწორედ ამ ჯიშში იმალება უკვე ამოცნობილი თანამედროვეობა, რომელიც ახლა შეიძლება — და უნდა — შთამბეჭდავი გახდეს.
რადგან შასლა, როგორც გუტედელს ფრანგულენოვან სამყაროში უწოდებენ და როგორც აქ ბევრი მეღვინეც სწორად, გუტედელის ნაცვლად, ეტიკეტებზე უთითებს, ისეთი თვისებები აქვს, რომლებიც უეცრად კვლავ უაღრესად საინტერესო ჩანს: დაბალი ალკოჰოლი, რბილი მჟავიანობა, განსაკუთრებული სიმსუბუქე და ამავდროულად — ძალა ყლუპში. არა ბანალური კუნთოვანი მასა, არც არომატული გადატვირთულობა. არამედ ნამატი, რომელიც უფრო მიაბიჯებს, ვიდრე მარშირებს. განსაკუთრებით ახალგაზრდა მომხმარებლებმა, რომლებიც სულ უფრო მეტად შორდებიან ალკოჰოლით დამძიმებული, სასტიკად მუხაში დაძველებული ან ჰიპერფრუქტოვანი ღვინოების დამქანცველ სიჭარბეს, შესაძლოა მასში უეცრად აღმოაჩინონ ის, რაც ღვინის სამყაროს ბოლო დროს ხშირად აკლდა: მშვიდი სიდიადის თვითთავადობა. მარკგრეფლერლანდი სწორედ მაშინ იწყებს საინტერესო გახდომას, როცა თავის სავარაუდო სისუსტეს აღარ მალავს. რადგან შასლა ვერასოდეს იქნება რისლინგი. ვერასოდეს — სოვინიონ ბლანი. და სწორედ ამიტომ შეიძლება ძველი ვაზებიდან ახალი იდენტობა დაიბადოს.
ამასთან საინტერესოა მზერის გადატანა გერმანულენოვანი სივრცის მეორე ბოლოში: ბურგენლანდში, უნგრეთის საზღვართან — და გასაოცარ მსგავსებაზე დაკვირვება. იქაც მეღვინეები წლებია მუშაობენ, რათა რეგიონული ჯიშები პროვინციული ჩრდილიდან გამოიყვანონ. მაგალითად, ცვაიგელტი დიდი ხნის განმავლობაში მიიჩნეოდა უხეშ აღმოსავლეთევროპელად, მჟავიანობის პრობლემებითა და გლეხური სიმკაცრით. დღეს მისგან ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო წითელი ღვინოები იქმნება. გრიუნერ ველტლინერიც კი, რომელიც ბურგენლანდში უფრო იშვიათად მოჰყავთ, თუმცა ეს ჯიში სწორედ მისი წარმოშობის ქვეყანას უკავშირდება, იქ უეცრად კვლავ სხვა მნიშვნელობას იძენს: ნაკლები DAC-ბიუროკრატია, ნაკლები „პფეფერლის“ ფოლკლორი, მეტი სიღრმე.
ორივე რეგიონს ამასთან რაღაც ფუნდამენტური აერთიანებს: ისინი გერმანულენოვანი სივრცის ყველაზე გარე, კლიმატურად (თუმცა მსგავს) და კულტურულად განსხვავებულ კიდეებზე მდებარეობს და დიდხანს უწევდათ ბრძოლა იმ წინასწარი შეხედულების წინააღმდეგ, რომ ისინი ბოლომდე არ ეკუთვნოდნენ ამ სივრცეს. მარკგრეფლერლანდს — თავისი თბილი, ბურგუნდიული ელფერითა და შვეიცარიასთან და ელზასთან სიახლოვით. ბურგენლანდს — თავისი პანონიური სიცხითა და უნგრეთთან მრავალსაუკუნოვანი კავშირით.
სწორედ ამიტომ ორივე რეგიონი დღეს გასაოცრად თანამედროვედ გამოიყურება.
რადგან მეღვინეობის მომავალი, სავარაუდოდ, იქ არ გადაწყდება, სადაც ყველაფერი ნორმირებული და სრულყოფილი ჩანს. არამედ იქ, სადაც თავისებურებებს დარჩენის უფლება მიეცათ. ამას მარკგრეფლერლანდში უკვე მკაფიოდ გრძნობ. განსაკუთრებით მეღვინეების ახალგაზრდა თაობასთან, რომელიც შასლას აღარ განიხილავს როგორც ტრადიციის ნარჩენს და მას შესაძლებლობად აღიქვამს. ამასთან, ჯიში უდიდეს სიზუსტეს მოითხოვს. ზედმეტი მოსავალი და ის უმნიშვნელო გახდება. ზედმეტი მარნის ტექნოლოგია და ყოველგვარ დაძაბულობას დაკარგავს. მაგრამ თუ ყველაფერი გამოგივა, მიიღება ღვინოები მარილიანობის, ბალახოვანი ტონებისა და გასაოცარი ენერგიის თავისებური ნაზავით.
ამასთან, ამ მხარის პინო ნუარიც შესამჩნევ განვითარებას განიცდის. საერთოდ, ბურგუნდია ამჟამად უხილავი ხაზივით გასდევს ბადენს. არა როგორც ასლი, არამედ როგორც სინატიფის, თავისუფლებისა და წარმოშობის იდეა.
ეს კაიზერშტულშიც გამოჩნდა, სადაც ფრანც კელერთან და ბერნჰარდ ჰუბერთან დავლიე ღვინოები, რომლებიც თავიანთი სიზუსტითა და შინაგანი დაძაბულობით ბევრად აღემატება იმას, რასაც ბევრი საერთაშორისო მომხმარებელი ჯერ კიდევ გერმანულ ღვინოს უკავშირებს. ფრიდრიხ კელერი და იულიან ჰუბერი დიდი ხანია გერმანელ ენოლოგთა იმ მცირე ჯგუფს მიეკუთვნებიან, რომლებმაც გააცნობიერეს, რომ სიდიადე არ იქმნება გადამწიფებით ან ექსტრაქციით, არამედ ბალანსით, ტექსტურითა და წარმოშობით.
განსაკუთრებით პინო ნუარებმა მიაღწია დონეს, რომლის წარმოდგენაც გერმანიაში ოცი წლის წინ თითქმის შეუძლებელი იქნებოდა. აღარ არის მურაბისებრი ძალისმიერი ღვინოები, არც ხის ნიღბები, არც მოტკბო საერთაშორისო სტილი. არამედ — ცივი სიღრმე, გაპრიალებული ტანინები და გამორჩეული სიზუსტე.
და სწორედ აქ იწყება ამ მოგზაურობის ნამდვილი ამბავიც.
რადგან მარკგრეფლერლანდი საზღვართან არ მთავრდება. ის კულტურულად და კლიმატურად ელზასში გრძელდება. იქ, კირქვას, ვოჟებსა და რაინის ველს შორის, ამჟამადაც იქმნება ევროპის ზოგიერთი ყველაზე საინტერესო ღვინო. ღვინოები, რომლებიც ნაკლებად ეყრდნობა პრესტიჟსა და ხმაურს და მეტად — წარმოშობას, დაძაბულობასა და სმის დინებას.
ამის შესახებ, ივნისის შუა რიცხვებიდან, ოთხნაწილიანი ბეჭდური სერია გამოქვეყნდება გაზეთში WELT am SONNTAG-ში ამ რეგიონის გამორჩეული ღვინოებისა და მარნების შესახებ — მათ შორის Blankenhorn, Brenneisen, Leon Boesch, Rieger, Schlumberger-Bernardt და Ziereisen. მოგზაურობა ევროპის იმ ვიწრო ზოლის გასწვრივ, რომელიც შავ ტყეს, რაინსა და ვოჟებს შორის მდებარეობს და სადაც ღვინო ამჟამად უზომოდ საინტერესო ხდება. და ახალგაზრდა!