(ჰენრი კროუჰერსტისგან – გაერთიანებული სამეფო / რედაქცია / ანიმაციური სურათი: New South Wales Wines – Runwayml)
უელსი? ეს არის გაერთიანებული სამეფოს ის ნაწილი, რომელიც უელსელებმა სამეფო კარისგან უელსის პრინცს აჩუქეს, რათა უელსელებს ლანცებისა და ხმლების სარდაფში დატოვება შეძლებოდათ. კარგად იმუშავა (გარდა მაღაროელთა გაფიცვისა 1980-იანი წლების დასაწყისში). მათ ასევე შეეძლოთ შეენარჩუნებინათ კელტური გავლენით შექმნილი ადგილებისა და სოფლების სახელები, მაგალითად „Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch“ – რაც საკმარისად შემაშინებელი უნდა იყოს იმისთვის, რომ სამეფოს ამ (თუმცა მშვენიერ) ნაწილს არ ეწვიოთ. უელსელებს ხომ სიმშვიდე უყვართ – ჩვენნაირი ხალხი მხოლოდ წარმოუდგენლად ბევრ სმარტფონის ფოტოს იღებს და ხელს უშლის. და აქ ღვინოც არის. ღვინო უელსში, უფრო ზუსტად კი „New South Wales-ში“. ეს შესაძლებელია? შესაძლებელია! კლიმატის ცვლილების შემდეგ კიდევ უფრო კარგად: მეტი მზე, ნაკლები წვიმა – და გოლფსტრიმის რბილი ზამთრები.
უელსში თანამედროვე მეღვინეობის განვითარება სულ რაღაც 50 წლის ისტორიაა. შეიძლება ვიფიქროთ, რომ უელსსა და ღვინოს ისტორიულად არასოდეს ჰქონიათ ნამდვილი ახლო ურთიერთობა. თუმცა ეს ასე არ არის: უფრო სწორად, ეს ჩართულ-გამორთული ურთიერთობაა – შუალედებით.
რომაელები, აბა სხვა ვინ, აქაც რგავენ იმპორტირებულ ვაზებს – რადგან მათი ჯარისკაცები კეისრისა და ავგუსტუსის ეპოქის ნარკოდამოკიდებულები იყვნენ.
ვიკინგები ჩამოდიან – და, როგორც ჩანს, ღვინოს სრულიად ზედმეტად მიიჩნევენ.
ჰასტინგსის ბრძოლის შემდეგ ფრანგებს უელსში ცოდნა და გამოცდილება შემოაქვთ – მეღვინეობა მეორედ „აყვავებას“ განიცდის. თუმცა ოკუპაციის პირობებში, რომელსაც შემდეგ სულ უფრო ეკარგება ნესტიან კლიმატში მეღვინეობის გაგრძელების სურვილი.
შემდეგ კი მოდის ჰენრი VIII, უელსს პროვინციად ნაციონალიზებას უკეთებს – და მეღვინეობის თავს ისევ ხურავს. უელსის ღვინოები, რომლებსაც, ბუნებრივია, მხოლოდ დიდგვაროვნები და ეკლესია სვამდნენ, ამის შემდეგ საუკუნეების განმავლობაში საფრანგეთიდან ან პორტუგალიიდან შემოდის. მეღვინეობა გადარჩა – უმეტესად საკუთარი და სოფლის საჭიროებისთვის – მხოლოდ რამდენიმე მცირე ნაკვეთზე.
შემდეგ კი: 1960-იანი და 70-იანი წლებიდან უელსში ღვინის წარმოება კვლავ იზრდება. შეუპოვრად, აუჩქარებლად, გარკვეული ჯიუტი უელსური დაჟინებულობით. დღეს აქ არსებობს მეღვინეობების სტაბილური წრე, რომელიც რეგულარულად იღებს ჯილდოებს – რაც ქვეყანაში, სადაც ჩვეულებრივ ღვინის მწარმოებელ რეგიონებზე ოდნავ მეტი წვიმაა, თითქმის სპორტულ მიღწევად შეიძლება ჩაითვალოს.
კლიმატი კი, ასე ვთქვათ, ხასიათის ჩამომყალიბებელია – თუმცა სულ უფრო მეგობრული ხდება და შამპანის რეგიონს ემსგავსება, ისეთ შამპანს, როგორიც იქ 1970-იან წლებში იყო. ანუ ატლანტიკური: მზიანი ამინდი სტუმარივით ჩნდება მხოლოდ ვაზისთვის სასარგებლო თვეებში – თუმცა ესეც საქმეა. მაგრამ, რა თქმა უნდა, ეს არ არის ხმელთაშუაზღვისპირული ღვინის ფანტაზიებისთვის ბუნებრივი ჰაბიტატი
ამიტომ აქ არც კაბერნე-სოვინიონის ოცნებებს რგავენ, არამედ Solaris, Rondo, Bacchus, Regent. ადრემწიფადი, გამძლე, პრაგმატული. ვაზის ჯიშები, რომლებსაც ქოლგის ქვეშ მუშაობაც შეუძლიათ.
და ამ თითქოს საკმაოდ თავშეკავებული საწყისი პირობებიდან საოცრად მრავალფეროვანი ღვინოები იქმნება:
ცქრიალა ღვინოები – ხშირად Seyval Blanc-ისგან, ვაზის ჯიშისგან, რომელსაც სხვაგან არავინ იცნობს.
თეთრი მშვიდი ღვინოები – სადაც Solaris იმაზე მეტს ახერხებს, ვიდრე მისი სახელი გვაფიქრებინებს.
წითელი მშვიდი ღვინოები – Rondo ყველაზე სტაბილურ შედეგებს იძლევა. თუმცა აქ ეს უფრო მაინცდამაინც არ უყვართ.
და Regent-ისგან დამზადებული შემაგრებული ღვინოებიც კი, რადგან აქ ექსპერიმენტული მეთოდების მოსინჯვის არ ეშინიათ.
ინგლისისგან არსებითი განსხვავება აზროვნებაშია. ინგლისი ხშირად შამპანისკენ იყურება და კითხულობს: „ჩვენც შეგვიძლია?“ უელსი კი უფრო ასე კითხულობს: „აქ რა გამოდის – ოღონდ ზედმეტი თეატრის გარეშე?“
ნაკლები მიბაძვა, მეტი ადაპტაცია. ნაკლები პრესტიჟის სცენარი, მეტი რეგიონული რეალობა. მინიმალური ჩარევა, შესაფერისი ჯიშები, რეალისტური მოლოდინები. თითქმის სიმპათიურად აუღელვებელი.
ბევრი მეღვინეობა ძლიერ არის ორიენტირებული სტუმარმასპინძლობაზე: ვენახის სასტუმროები, დეგუსტაციები ხედით, ოთახები ვაზებს შორის. თავდაპირველად ეს შაბათ-კვირის რომანტიკას ჰგავს – თუმცა უპირველესად ეკონომიკური ლოგიკაა. მარტო ღვინო ჯერ კიდევ ვერ ფარავს ყველა იმ ხარჯს, რაც მას სჭირდება – და, სავარაუდოდ, კიდევ დიდხანს ვერ შეძლებს ყველაფრის დაფარვას.
უელსური მეღვინეობის წარმატებული მაგალითია Jabajak: რესტორანი, საცხოვრებელი, საკუთარი ღვინოები. მათმა ცქრიალა Rosé-მ WineGB-ისგან 91 ქულა მიიღო. უელსური როზე, რომელსაც სერიოზულად აღიქვამენ – ოცდაათი წლის წინ ეს უფრო Monty Python-ის სკეტჩისთვის შესაფერისად მოგვეჩვენებოდა.
სხვა საწარმოები:
Velfrey – ზედიზედ ორი მოსავლის წლის განმავლობაში WineGB-ის ბრინჯაოს მედალი მათი ცქრიალა ღვინისთვის. დიდ ბრიტანეთში ამას „consistency“-ს უწოდებენ, რაც აქ თითქმის რაინდად კურთხევას ჰგავს.
Vale Vineyard – 2023 წლის Rondo-თი „საუკეთესო ალტერნატიული წითელი ღვინის“ ჯილდო მოიპოვა. და ინგლისელ კონკურენტებსაც აჯობა. შეიძლება წარმოვიდგინოთ, როგორ იცინიან უელსელები. ბოლოს და ბოლოს დაამარცხეს ბრიტანელები. თანაც წითელი ღვინით!
საგულისხმოა: მიუხედავად იმისა, რომ ბრიტანულ კონკურსებზე ინგლისთან შედარებით გაცილებით ნაკლები ღვინო იგზავნება, დაჯილდოებული უელსური ღვინოების წილი საოცრად მაღალია. როგორც ჩანს, ხარისხი აქ შემთხვევითობა არ არის. თუმცა რაც აკლია, აღქმაა.
ინგლისური ღვინო კი სათაურებს, ინვესტორებსა და ყურადღებას იღებს. უელსს კი, ამის საპირისპიროდ, მხოლოდ ღვინის ტურიზმი რჩება. ეს სფერო ძლიერ არის დამოკიდებული სტუმარმასპინძლობასა და ღვინის ტურებზე. თუ ტურიზმი მუშაობს, მეღვინეობაც იზრდება. თუ არა, მომავალში აქ კიდევ უფრო მეტი კარგი იუმორი დასჭირდებათ.
ამიტომ დიდი კითხვა უკვე აღარ არის: შეუძლიათ თუ არა უელსელ მეღვინეებს მისაღები და კარგი ღვინის დამზადება? ამას უკვე ადასტურებს WineGB-ისა და Decanter-ის შეფასებები რამდენიმე მოსავლის წლის განმავლობაში. კითხვა ასეთია: შეუძლია თუ არა მეღვინეობაში გრძელვადიანად დამკვიდრება რეგიონს, რომელიც მცირე მარკეტინგული ბიუჯეტით მსოფლიო ტურნეში მიემგზავრება?
წინ და ზემოთ – რეზინის ჩექმებით. 🍷