(კლოდ ოგიუსტი / მანფრედ კლიმეკი – რედაქცია / ფოტო: დიუსელდორფის გამოფენა)
ეს იწყება რიცხვით, რომელიც ღვინის სამყაროში ავბედით ნიშნად აღიქმება, თუმცა შესაძლოა ასეთი სულაც არ იყოს: 2023-დან 2026 წლამდე Prowein-ის მასშტაბი 13 დარბაზიდან 7-მდე შემცირდა. და ეს შვიდი დარბაზიც კი აღარ გამოიყურება ისე, როგორც ადრე – მათგან ორი უკვე სპირტიან სასმელებს უკავია. მსოფლიოს უდიდესი ღვინის გამოფენა, როგორც მას სულ რამდენიმე წლის წინ უწოდებდნენ, დღეს აშკარად დაპატარავდა. წელს ვიზიტორთა ნაკადიც შეზღუდული იყო. არავითარი ხალხმრავლობა, არავინ გიბიძგებს და გწევს, აღარ გაქვს იმ უზარმაზარი სახალხო სანახაობის ნაწილის განცდა.
და მაინც. შესაძლოა, სწორედ აქ იწყება ახალი ისტორია.
ვინც დარბაზებში დადიოდა, მალევე იგრძნობდა: მასების არყოფნა სიცარიელე კი არა, სივრცეა. სივრცე საუბრისთვის. მზერებისთვის, რომლებიც მაშინვე სხვაგან გადანაცვლებას არ საჭიროებს. იმისთვის, რაც ღვინო სინამდვილეში ყოველთვის იყო – ურთიერთგაცვლისთვის.
წლების შემდეგ პირველად, მსხვილ მეღვინეებთან და გაერთიანებებთანაც კი აღარ იდგა ხალხის ჯგუფები. საუბარში რიგში ჩადგომის გარეშე შევედი – ლოდინის გარეშე. კითხვების დასმა შემეძლო – და პასუხებს ჯგუფის წევრად კი არა, ცალკე პიროვნებას მპასუხობდნენ; პასუხები ჩვეულებრივ რეპერტუარს სცდებოდა. საუბარი მხოლოდ მოსავლის წლებზე და ქულებზე არ ყოფილა, არამედ გადაწყვეტილებებზე, ეჭვებზე, მიმართულებებზე. ღვინოზე. ღვინოზე, ღვინოზე, ღვინოზე. ინდუსტრიის უდავოდ არასასიამოვნო მდგომარეობაზე წუწუნის გარეშე.
უცებ ისეთი რამ დამემართა, რაც ამ გამოფენაზე დიდი ხანია აღარ განმიცდია: დრო მქონდა. დრო, რომ გავჩერებულიყავი. დრო, რომ მომესმინა. დრო, რომ დამატებითი კითხვები დამესვა. დრო, რომ დამემყარებინა კავშირები, რომლებიც უბრალო სწრაფ ხელის ჩამორთმევაზე მეტი იყო.
ელფოსტის მისამართებს ცვლიდნენ – არა ფორმალობისთვის, არამედ მოწვევის სახით. და გასაოცარი დაკვირვება: პასუხები მოდიოდა. ხშირად 24 საათის განმავლობაში. მეღვინეები კვლავ უთმობენ დროს სხვებს. ვაჭრებს, რესტორნების წარმომადგენლებს – და სულ უფრო მეტად დაინტერესებულ საბოლოო მომხმარებლებსაც, რომლებიც ამ ახალ გახსნილობას გრძნობენ და აფასებენ.
ეს სხვა Prowein იყო. უფრო მშვიდი. უფრო კონცენტრირებული.
უფრო მეტად საკუთარ წრეში ვიყავით. და სწორედ ამან გახსნა ახალი კარები. საუბრები ადამიანებთან, რომლებსაც წინა წლებში ვერასდროს შეხვდებოდი, რადგან ხალხის ნაკადი უბრალოდ წინ წაგიტაცებდა. წელს ადამიანები ჩერდებოდნენ. ხვდებოდნენ ერთმანეთს. უფრო დიდხანს საუბრობდნენ.
და დიახ – ესეც სიმართლის ნაწილია: ცნობილი „ალმაუფტრიბი“, ინდუსტრიის ეს საღამოს, ხშირად ბარბაცა სანახაობა, აშკარად მიჩუმებული ჩანდა. ნაკლები ხმაური, ნაკლები პოზა, ნაკლები თვითწარმოჩენა. სამაგიეროდ, მეტი არსი. Prowein შესაძლოა მასშტაბს კარგავს. მაგრამ სიახლოვეს იძენს.
ეს არის მისი მომავალი: აღარ იყოს გამოფენა დიდი ჟესტისთვის, არამედ მათთვის, ვინც ღვინოს ნამდვილად სერიოზულად ეკიდება. მეღვინეებისთვის, რომლებსაც ამბის მოყოლა სურთ. ვაჭრებისთვის, რომლებიც მოსმენას ახერხებენ. რესტორნების წარმომადგენლებისთვის, რომლებიც ეძებენ. და ღვინის მსმელებისთვის, რომლებსაც სურთ გაიგონ, რა აქვთ ჭიქაში. მწარე აბი: ბევრი პატარა მეღვინე, რომლებმაც Prowein-ის ხარჯების გაწევა ვეღარ შეძლეს, აღარ ჩამოვიდა. არც ბევრი უცხოელი მეღვინე ჩამოსულა, რომელთათვისაც ბოლო წლებში Prowein-ს, როგორც ჩანს, საკმარისი სარგებელი აღარ მოჰქონდა. გადაჭედილი დარბაზებისა და სწრაფი გარიგებების დრო შესაძლოა დასრულდა. მათ ადგილს სხვა რამ იკავებს: ინტიმურობის ფორმა, რომელიც ამ ინდუსტრიას დიდი ხნის განმავლობაში აკლდა.
თუ ეს მასშტაბის დაკარგვის ფასია, მაშინ ეს კარგი ფასია.
ამ სულისკვეთებით: ასე გააგრძელეთ!