(© Dourthe Freres)
მანფრედ კლიმეკის მიერ
Château Maucaillou გავიცანი, როდესაც 1982 და 1985 წლების 60 ბოთლი ვიყიდე აუქციონზე — ვენაში გაკოტრებული ფიუჩერსებით მოვაჭრე კომპანია Kernstock-ის აუქციონზე. ყველას მხოლოდ Lafite, Latour, Margaux, Mouton და Petrus აინტერესებდა — Kernstock-ს ეს ღვინოები სარდაფში ყუთობით ჰქონდა შენახული. Maucaillau-ს 60 ბოთლზე არავის უთქვამს პრეტენზია. ხელი თითქმის ხუმრობით ავწიე და ისეთი გარიგება შემომთავაზეს, იშვიათად რომ შეგხვდება. მხოლოდ სახლში, პირველი დაგემოვნებისას მივხვდი, სინამდვილეში რა ვიყიდე: ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე გემრიელი შენაძენი.
Maucaillou — ეს სახელი „ცუდ ქვებს“ ნიშნავს. და სწორედ ასეთია მისი ტერუარი: კენჭიანი, მკაცრი ნიადაგი, რომელიც ყურძნის გარდა, ისიც ხასიათიანი, თითქმის არაფერს იძლევა. აქ, მედოკში, Moulis-en-Médoc-ში, ეს ღვინის მამული 1875 წელს დაარსდა. ეს პატივსაცემ Grand Cru-ებთან შედარებით ახალია — იმ ღვინოებთან, რომლებიც ოცი წლით ადრე, 1855 წლის ცნობილ კლასიფიკაციაში შეიტანეს. Maucaillou დაგვიანდა. ამიტომ ის არასოდეს მოხვედრილა ამ სიაში, რომელიც დღემდე განსაზღვრავს ფასებსა და დიდებას. და ამიტომაც არავის მოუთხოვია Maucaillou, როდესაც ბორდო 1990-იან და 2000-იან წლებში ფასების სიგიჟემ მოიცვა. თუმცა Maucaillou ყოველთვის მხოლოდ Cru Bourgeois Supérieur დარჩა. და ყურადღების მიღმა.
ამასთან, ეს მამული ნახევარ საუკუნეზე მეტია, ზუსტად იმას გვთავაზობს, რასაც საიმედო ბორდოსგან ვისურვებდით: სტრუქტურას, სისავსეს, კლასიციზმის ელფერს, თუმცა ყოველგვარი პოზის გარეშე. ღვინოებს, რომელთა დალევაც სასიამოვნოა, რომელთა დამატებით ჩამოსხმაც გინდა და რომლებიც მესამე ბოთლზეც არ გაღლის. მოკლედ: ბორდოს იდეალური სასმელი ღვინო.
Dourthe-ს ოჯახი შატოს უკვე თაობებია უძღვება. დღეს სადავეები ფილიპ და პასკალ დურთეს უჭირავთ — და ამას მეღვინეობის ისეთი მიდგომით აკეთებენ, რომელიც თითქმის ძველმოდურად გამოიყურება. არანაირი თვალისმომჭრელი PR-კამპანიები, სოციალური მედიის მუდმივი აქტიურობა, მარკეტინგული ხმაური. Maucaillou ცოტას საუბრობს, ზოგჯერ — თითქმის მეტისმეტად ცოტას. ისიც კი ბუნდოვანი რჩება, ზუსტად როგორ განსაზღვრავენ მეღვინეობის საკუთარ მეთოდს — მდგრადი, კონვენციური, ბიოდინამიკური? ეს მის ხასიათს შეესაბამება: ურჩევნიათ, ბოთლმა თავად ისაუბროს, ვიდრე ყველა ღონისძიებას იარლიყი მიაკერონ. მაგრამ ამის გამო არც „ჰაიპში“ ხვდება.
ვაზი — უმეტესად Cabernet Sauvignon, Merlot და მცირედი Petit Verdot — დაახლოებით 80 ჰექტარზეა გაშენებული. ღვინო კლასიკური მეთოდით მზადდება: ტემპერატურის კონტროლით მიმდინარე დუღილი, მალოლაქტიკური ფერმენტაცია, შემდეგ კი 18 თვემდე დაძველება ბარიკებში, რომელთა დაახლოებით 20% ახალი მუხისაა. არანაირი ექსპერიმენტი, არანაირი ახირება. ასე იქმნება ღვინოები, რომლებსაც საკუთარ სიძლიერეზე დაყრდნობა შეუძლიათ: ელეგანტურობა, დახვეწილი ტანინები და საიმედო ბორდო.
და შესაძლოა, სწორედ ეს არის მთავარი ირონია: მაშინ, როცა ირგვლივ ქულებისთვის, ჰაიპებისთვის და მზარდი ფასებისთვის ნადირობა მძვინვარებს, Maucaillou დარჩა ისეთივე, როგორიც ყოველთვის იყო — კარგი ბორდო გონივრულ ფასად. ვინც ბორდოში „ჩვეულებრივ“ ღვინოს ეძებს, აქ იშვიათ რამეს აღმოაჩენს: ჩვეულებრიობას, რომელიც ბანალური არ არის.
ჯერ კიდევ მახსოვს, სარდაფიდან ამოღებული პირველი ბოთლები: 1982, 1985 — შესანიშნავი წლები. მათ Premier Cru-ს ბრწყინვალება არ ჰქონდათ, არც ის საერთაშორისო პრესტიჟი, რომელიც კოლექციონერებს აღაფრთოვანებს. მაგრამ ჰქონდათ ის, რასაც სათანადოდ ვერასოდეს დააფასებ: დალევის სიხარული, სიღრმე და ბალანსის ზუსტად ის ხარისხი, რაც საჭიროა. ღვინო, რომელსაც საკუთარ თავზე საუბარი არ სჭირდება, რადგან ჭიქაში თავად გარწმუნებს.
შესაძლოა, სწორედ ეს ქმნის Maucaillou-ს განსაკუთრებულობას: ეს ღვინო სანახაობის საპირისპირო მხარეა. ის გვიჩვენებს, რომ ბორდო მხოლოდ იშვიათი ღვინოებისა და საინვესტიციო ობიექტებისგან არ შედგება — ის ისეთი ღვინოების ქვეყანაცაა, რომლებსაც ყოველდღიურ ცხოვრებაში დიდების გამოვლენა შეუძლიათ. იმ დროს, როდესაც ბორდოს მრავალი სახლი — 60 წლის განმავლობაში ყველაზე დიდი წითელი ღვინოების კრიზისის შუაგულში — ცდილობს, საკუთარი მნიშვნელობა სულ უფრო გაზარდოს, Maucaillou მიწაზე მყარად დგას. და სწორედ ამიტომ გამოირჩევა.
ვინც Maucaillou-ს სვამსხვდება, რომ „ჩვეულებრივი“ საუკეთესო გაგებით „საიმედოსაც“ ნიშნავს. და რომ ზოგჯერ უფრო გონივრულია მისი ყუთის ყიდვა, ვიდრე ერთი ბოთლი Lafite-სი. არა იმიტომ, რომ Maucaillou უფრო დიდებულია, არამედ იმიტომ, რომ ის, თავადაც რომ არ იცის, აწმყოს პულსს უსმენს.