(მანფრედ კლიმეკი / რედაქცია / ანიმაციური სურათი: runwayml)
თითქმის არ არსებობს პროფესიული ჯგუფი, რომელიც კლიმატის ცვლილებას მეღვინეებზე უფრო უშუალოდ განიცდის. ისინი მცენარეულობას სტატისტიკებში კი არა, ვენახში ხედავენ. ვაზის კვირტების გაშლა ჯერ კიდევ რამდენიმე ათწლეულის წინანდელზე ადრე ხდება. რთველი სულ უფრო ხშირად უკვე აგვისტოში იწყება. სიცხის ტალღები ცვლის მჟავიანობის მაჩვენებლებს, წყლის ბალანსსა და არომატიკას. სეტყვა, ძლიერი წვიმები და გვალვის პერიოდები უფრო ხშირად ხდება. ვინც ღვინოს აწარმოებს, უკვე წლებია მუშაობს ღია ცის ქვეშ მოწყობილ ლაბორატორიაში, რომლის პირობებიც თვალსაჩინოდ იცვლება. და ეს სწრაფად ხდება.
მით უფრო გასაკვირია ერთი დაკვირვება, რომელსაც ბოლო თვეებში, განსაკუთრებით კი სიცხის ბოლო ხუთ დღეში, უფრო და უფრო ხშირად ვაწყდები. არსებობენ მეღვინეები, რომლებიც კლიმატის ცვლილებას უარყოფენ. ცხადია, არც ისე ბევრი. სოციალურ მედიაში არსებულ ფორუმებში ორ ათეულსაც კი ვერ აღწევენ. მაგრამ მაინც იმდენად ბევრნი არიან, მათ შორის გერმანიაშიც, რომ ყურადღება უნდა მივაქციოთ. რადგან ისინი აქტიურობენ.
ცხადია, ამის უფლება აქვთ. ჩვენს ქვეყნებში, უცნაურია, ამის ხაზგასმა რომ გვიწევს, სიტყვის თავისუფლებაა. და ეს იმასაც მოიცავს, რომ უმრავლესობამ უნდა გაუძლოს (და უნდა უძლებდეს) უმცირესობის აბსოლუტურ სისულელეს, რომელიც თავს უმრავლესობად მიიჩნევს (როგორც ამას ყველა შეთქმულების თეორიის გამავრცელებელი აკეთებს), მიუხედავად იმისა, რომ უმრავლესობა არ არის. სწორედ ეს პრეტენზია, რომ უმრავლესობის სახელით ილაპარაკონ, განსაკუთრებით მაღიზიანებს. და მაბრაზებს კიდეც. სულერთია!
ამ მეღვინეების უმრავლესობა ამას კლიმატის ბუნებრივ რყევას ხსნის. სხვები დღევანდელ დათბობას მედიის უბრალო გადაჭარბებად მიიჩნევენ. კიდევ სხვები, სამწუხაროდ, ბუნებრივი ღვინის სცენიდან, დიდი ხანია ისეთ გარემოში იმყოფებიან, სადაც ტერმინები, როგორიცაა გეოინჟინერია, ამინდის მანიპულაცია ან კლიმატში საიდუმლო ჩარევები, სრულიად ჩვეულებრივად გამოიყენება.
თავდაპირველად ეს აბსურდისტანიდან ჩამოტანილ რაღაც ეჯადურად გამოიყურება. უფრო ახლოდან დაკვირვებისას კი, უპირველეს ყოვლისა, ადამიანურად გვეჩვენება. კლიმატის ცვლილება აბსტრაქტული პოლიტიკური დებატი არ არის. მეღვინეებისთვის ის თავდაპირველად ეკონომიკურ გაურკვევლობას ნიშნავს. ათწლეულების განმავლობაში საიმედოდ მოქმედი გამოცდილება სანდოობას კარგავს. ვაზის ჯიშები ზღვარს აწყდება. წყალი პრობლემად იქცევა. დაზღვევა ძვირდება. მოსავლიანობა უფრო ძლიერ მერყეობს. ვინც მთელი პროფესიული ცხოვრება გამოცდილებაზე ააშენა, მოულოდნელად აღმოაჩენს, რომ მხოლოდ გამოცდილება აღარ კმარა.
სწორედ ამიტომ ეძებს ზოგიერთი სხვა ახსნას. არა ბოროტი განზრახვით. არც აუცილებლად იდეოლოგიის გამო. არამედ იმიტომ, რომ შეთქმულების ნარატივები გვთავაზობს იმას, რასაც რეალობა ხშირად ვერ გვაძლევს: სიცხადეს. მოულოდნელად ჩნდებიან პასუხისმგებელი პირები. მოულოდნელად არსებობს გეგმა. მოულოდნელად რთული განვითარება მარტივ ამბად იქცევა.
პრობლემა იქ იწყება, სადაც ეს ამბავი საკუთარ სამუშაოს ეჯახება. რადგან იგივე მეღვინეები, რომლებიც სოციალურ ქსელებში დროდადრო კლიმატის ცვლილების მნიშვნელობას ამცირებენ, ამავდროულად, გადავამოწმე, ინვესტიციებს დებენ სარწყავ სისტემებში, რგავენ სიცხისადმი უფრო გამძლე საძირეებს, ცვლიან ფოთლოვან სამუშაოებს ან ახალ ვაზის ჯიშებზე ატარებენ ექსპერიმენტებს. მაშასადამე, ისინი დიდი ხანია რეაგირებენ ზუსტად იმ ცვლილებებზე, რომელთა არსებობასაც საჯაროდ კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებენ.
ეს დაკვირვება კიდევ უფრო საყურადღებო ხდება პოლიტიკურ სფეროში. ჩვენ ვხვდებით კონსერვატიულად ან მემარჯვენედ განწყობილ მეღვინეებს, რომლებიც პრობლემას, პრობლემებს, ნამდვილად სწორად აღიქვამენ — და, შესაბამისად, ძალიან მემარჯვენე პარტიის კლიმატის იდეოლოგიას, რომლისთვისაც ხმის მიცემაც სურთ, საკუთარი ხმის დაბრკოლებად მიიჩნევენ — და ასეთები არცთუ ცოტანი არიან. ამგვარად, მათი ყოველდღიური სამუშაო ხშირად ეწინააღმდეგება იმ პოლიტიკურ ნარატივებს, რომლებთანაც თავს დაკავშირებულად გრძნობენ. აქ საქმე არც მემარცხენეობას ეხება და არც მემარჯვენეობას. არც მწვანეობას და არც კონსერვატიზმს. საქმე საკუთარი რეალობის აღიარების უნარს ეხება. და მოქმედებას. კლიმატის ცვლილების შედეგების წინააღმდეგ მიმართულ ამ მოქმედებაში პოლიტიკა არაფერია!
მევენახეობა ყოველთვის მაშინ იყო წარმატებული, როცა ცვლილებებს იღებდა. ფილოქსერა, სოკოვანი დაავადებები, მარნის ახალი ტექნოლოგიები, ვაზის სხვა ჯიშები ან ორგანული მევენახეობა დასაწყისში თითქმის ყოველთვის სკეპტიკურად აღიქმებოდა. საბოლოოდ იდეოლოგიამ კი არა, პრაქტიკამ გაიმარჯვა. კლიმატის ცვლილების შემთხვევაშიც მსგავსი რამ მოხდება. შეგვიძლია ვიკამათოთ მიზეზებზე, სიჩქარეზე ან შესაბამის ზომებზე. თავად ვენახს ეს არ აინტერესებს. ის მხოლოდ წყალს, მზესა და მეღვინეების შრომას რეაგირებს.