ხელახლა ნანახი: მარკუს შნაიდერის ღვინოები, რომლებსაც გასაოცრად დიდხანს დაძველება შეუძლიათ

(მანფრედ კლიმეკი / ანიმაციური ფოტო: Runwayml)

საერთოდ, რატომ არავინ აჩერებს მარკუს შნაიდერის ღვინოებს სარდაფში? და არ ელოდება. ცოტა ხნის წინ, კერძო გარემოში, შნაიდერის დაძველებული ღვინოების იშვიათ დეგუსტაციას დავესწარი.

პოპულარული შნაიდერის ღვინოების შენახვისუნარიანობის საკითხი მაშინ წამოიჭრა, როდესაც რამდენიმე ბოთლი გახსნეს, რომლებიც იქ — თითქმის შემთხვევით — წლების განმავლობაში სარდაფში იდო. არავითარი პრესტიჟული კიუვეები. არავითარი საკულტო ვენახის ღვინოები. არამედ ზუსტად ის ბოთლები, რომლებსაც ყიდულობ, ხსნი, სვამ და ხელახლა უკვეთავ. ღვინოები პარასკევი საღამოსთვის, მწვადისთვის, პასტისთვის, მეგობრებისთვის. ღვინოები, რომლებიც პირდაპირ არ იყო შექმნილი იმისთვის, რომ ათწლეულებს გაუძლოს.

და, სავარაუდოდ, მარკუს შნაიდერი უკანასკნელი იქნებოდა, ვისაც მათი დაგროვება ენდომებოდა. მისი წარმატება ხომ სწორედ იმაზე იდგა, რომ კომპლექსურობა გასაგები გაეხადა. ღვინოს მტვერი მოეცილებინა. სიამოვნება ყველასთვის ხელმისაწვდომი გაეხადა. არაფერია იმაზე უფრო შორს, ვიდრე მოსაზრება, თითქოს მისმა საწყისმა ღვინოებმა ჯერ შვიდი ან ათი წელი უნდა მოიცადონ, რომ „გაიხსნან“.

და მაინც, ისინი იქ იდგნენ — 2016 წლის წითელი ღვინოები. 2018 წლის Kaitui. და თითქმის ბავშვური ცნობისმოყვარეობა: შეუძლიათ ამას?

შეუძლიათ. და თანაც, საოცრად კარგად.

უნდა გავიხსენოთ, რა მოხდა ოციოდე წლის წინ. მაშინ გამოჩნდა ახალგაზრდა პფალცელი მეღვინე, ეტიკეტებით, რომლებიც უფრო მანჰეტენს მოგვაგონებდა, ვიდრე Mittelhaardt-ს. შავი. მკაფიო. თავდაჯერებული. ღვინოებს ერქვა (და კვლავაც ჰქვია) Black Print, Ursprung, Tohuwabohu. არავითარი ვენახის პათოსი, არავითარი გოთიკური ორნამენტები. სანაცვლოდ — წვნიანი, მკვრივი, უშუალოდ მისაწვდომი ღვინოები. არავითარი მოთმინების გამოცდა. არავითარი ელიტური სემინარი ჭიქაში.

თაობისთვის, რომელსაც არც Bocksbeutel-ის კონსერვატიული ერთფეროვნება იზიდავდა და არც უაზრო ლიტრიანი ღვინოები, ეს გათავისუფლება იყო. შნაიდერი ახალგაზრდა ღვინის მოყვარულთა ხელწერის მეღვინედ იქცა. მან აჩვენა, რომ გერმანულ ღვინოს შეუძლია თანამედროვედ გამოიყურებოდეს, საერთაშორისო მასშტაბით იაზროვნოს — ისე, რომ პროვინციულად არ ჩანდეს.

რეაქციებმა დიდხანს არ დააყოვნა. დამკვიდრებული მეღვინეები ცხვირს იბზუებდნენ. კრიტიკოსების ნაწილი საუბრობდა „პარკერიზაციაზე“, მარკეტინგზე და გაზვიადებაზე. კოოპერატივები თავს გამოწვეულად მიიჩნევდნენ. სიტყვა „ენოლოგიური შარლატანი“ ყველგან გაისმოდა — დაუფარავად და ხშირად საგრძნობი გაღიზიანებით.

შნაიდერი მუშაობას განაგრძობდა. ინვესტიციებს დებდა. აფართოებდა საქმიანობას. და სანამ აღშფოთებულები კამათობდნენ, ის ღვინოს ყიდდა. საერთაშორისო მასშტაბით, დიდი მოცულობით, მკაფიო ხელწერით.

ახლა, წლების შემდეგ, მთავარი ირონია იკვეთება: ეს თითქოს ზედაპირული, მყისიერად გასაგები ღვინოები სიმწიფეს ავლენენ. სტრუქტურას. ბალანსს. პირველადი ხილის არომატი არ ჩამოშლილა. ტანინები დარბილდა, მაგრამ არ დაშლილა. მუხა ინტეგრირებულად აღიქმება. ბევრი რამ უფრო მოწესრიგებული, მშვიდი და ზუსტი გახდა. მნიშვნელოვანი დეტალი: სარდაფი, სადაც ისინი დასაძველებლად იდო, იდეალური იყო. და ისინი არასდროს გადაუტანიათ. ამას დიდი მნიშვნელობა აქვს.

განსაკუთრებით 2016 წლის წითელი ღვინოები გაოცებას იწვევს თავისი სტაბილურობით. 2018 წლის Kaitui — ოდესღაც „Made in Germany“ სტილის მარტივი Sauvignon Blanc-ის განსახიერება — ამტკიცებს, რომ კირქვა, ექსტრაქტი და სუფთა მუშაობა ქმნის საფუძველს, რომელიც მხოლოდ არომატულობის ფარგლებს სცდება.

Kaitui Sauvignon Blanc 2018

პფალცის Sauvignon Blanc, რომელიც თავდაპირველად ჩაფიქრებული იყო როგორც ახალი, მყისიერად მისაწვდომი თეთრი ღვინო — კირქვით გამოკვეთილი, გრილი სტრუქტურითა და უფრო თბილი ნაკვეთების მცირე წილით, რომლებიც ტროპიკულ ნიუანსებს იძლევა. 12,5% ალკოჰოლი, არავითარი ხის მონუმენტი, არც ასკეტური სტილისტი — არამედ თანამედროვე გერმანული Sauvignon, რომელიც საერთაშორისო არომატულობას რეგიონულ მიწიერებას უკავშირებს.

დაძველების შემდეგ აქ ჩანს, რამდენად გამძლეა სინამდვილეში ეს საფუძველი. ოდესღაც წინ წამოწეული ეგზოტიკურობა ერთი ნაბიჯით უკან იხევს, მწვანე სანელებლები ლაგდება, მჟავიანობა კი ნაკლებად წვეტიანი და უფრო საყრდენი ხდება. კირქვა მოულოდნელად უფრო მკაფიოდ იგრძნობა. ის, რაც მარტივ სასმელ ღვინოდ იყო ჩაფიქრებული, კონტურებს იძენს — და ჩუმად სვამს კითხვას, რატომ თითქმის არასდროს ვაძველებთ Sauvignon Blanc-ს ჩვენს ქვეყანაში.

ცხვირში ნაკლები ბალახოვანი ნოტებია, უფრო მეტი კურკოვანი ხილი, უფრო მეტი ხურტკმელი და ასევე კომშის ოდნავ გამოკვეთილი, ბუნებრივი არომატი. იდეალურად დასალევი სიმწიფე.

Ursprung 2016 (Merlot, Cabernet Sauvignon, Portugieser და სხვ.)

„Ursprung“ ყოველთვის იყო შნაიდერის საშვი წითელი კიუვეების სამყაროში: სხვადასხვა ნაკვეთი Vorderpfalz-ის ველსა და Haardtrand-ს შორის, წინა პლანზე ხილი, რბილი ტანინები, მარტივად მისაწვდომი სტილი. არა ძალისმიერი ღვინო, არამედ წითელი ღვინო მრავალი შემთხვევისთვის — მისი ე.წ. „ჰიტ-გარანტი“.

ბოთლში რამდენიმე წლიანი დაძველების შემდეგ ჩანს, რომ ეს სიმარტივე სტრუქტურის ნაკლებობას არ ნიშნავდა. ტანინები დამკვიდრებულია, ხილი უფრო მუქი და სერიოზული გახდა, თავდაპირველმა პირველადი არომატულობამ კი ადგილი მესამეულ ნიუანსებს დაუთმო. ღვინოს სასმელი დინამიკა არ დაუკარგავს, მაგრამ სიღრმე შეიძინა. თავდაპირველი სიმსუბუქე სიმხდალეში არ გადასულა — ის მომწიფდა.

ცხვირში მკაფიოდ დომინირებს Cabernet და მისი კასისი. კიდევ 5–7 წელი თავისუფლად გაჩერდება, თუმცა ახლა უკვე საოცრად მარტივი და სრულყოფილია.

Black Print 2016 (Merlot, Cabernet Sauvignon, Syrah, Blaufränkisch)

„Black Print“ შნაიდერის გარღვევა იყო — საერთაშორისო კიუვე ცხელი, მშრალი ველიდან, რომლის მიზანი სიმწიფისა და სიმკვრივის დამალვა არ ყოფილა. 14,5% ალკოჰოლი, მუხის ამბიციური გამოყენება, მკაფიოდ პოზიციონირებული, როგორც თანამედროვე გერმანული წითელი ღვინის კულტურის ძლიერი წარმომადგენელი.

დაძველებულ მდგომარეობაში ჩანს, რამდენად ფრთხილად იყო აგებული ეს ბალანსი. ოდესღაც უხვი ხილი არ დაშლილა, არამედ სანელებლებით გაჯერებულ სიღრმედ გარდაიქმნა. მუხა აღარ დგას ყურადღების ცენტრში, არამედ ჩარჩოსავით მოქმედებს. ის, რაც ადრე მძიმედ მიიჩნეოდა, ახლა სტრუქტურასა და სტაბილურობას ავლენს. აქ დასტურდება, რომ ნივთიერება უბრალო სიუხვეზე მეტია.

მისი დალევის ნამდვილად სწორი დროა. ცხვირში ორივე იდეალურად შეხამებული პირველადი ჯიშის ნაზი სანელებლები დომინირებს.

Tohuwabohu 2016 (Merlot, Cabernet Franc, მცირე წილი Cabernet Sauvignon და Petit Verdot)

სახელწოდებაც კი წესრიგამდე არსებულ ქაოსზე მიუთითებს. სინამდვილეში ეს ღვინო ყოველთვის სტრუქტურირებულ, დისციპლინირებულ კიუვედ იყო ჩაფიქრებული — ცენტრში Cabernet Franc და Merlot, კლასიკური ბორდოს პარტნიორებით დამატებული. ხანგრძლივი დაძველება, ზუსტი რთველი, ამბიციური დაყენება.

დროსთან ერთად ეს ღვინო სიცხადეს იძენს. ცალკეული კომპონენტები უფრო მშვიდად ერწყმის ერთმანეთს, ტანინები უფრო ხავერდოვანი ხდება, არომატულობა კი მრავალშრიანი. სადაც ადრე ძალა დომინირებდა, ახლა არქიტექტურა ჩანს. განსაკუთრებით Cabernet Franc იღებს სარგებელს დაძველებისგან — და ღვინოს ანიჭებს იმ გრილ სანელებლურობას, რომელიც მას უბრალო სისავსისგან განასხვავებს.

აქაც ცხვირში დომინირებს ორი სანელებლური ჯიში. თავისუფლად გაჩერდება კიდევ 10 წელი — რა თქმა უნდა, იდეალური შენახვის პირობებში.

Einzelstück Portugieser 2016 (ძველი ვაზები)

Portugieser — დიდი ხნის განმავლობაში დაუფასებელი, ხშირად უბრალო სუფრის ღვინოდ აღქმული. აქ კი ძველი ვაზებიდან, ღრმად ფესვგადგმული Ellerstadter Feldmark-ში, ნიადაგში ჩაწერილი ისტორიით. ეს ღვინო არასდროს ცდილობდა ხმამაღალ განცხადებად ქცევას; მისი მიზანი წარმოშობასა და ჯიშზე კონცენტრირება იყო.

დაძველებისას ვლინდება, რამდენად გამძლე შეიძლება აღმოჩნდეს სწორედ ეს, თითქოს მარტივი ჯიშები. ხილი უფრო დახვეწილი ხდება, ტექსტურა — უფრო ხავერდოვანი, მჟავიანობა კი ინტეგრირდება. არაფერი ჩანს ხელოვნურად მორგებული. არავითარი ზედნაშენი, არავითარი დადგმა. სანაცვლოდ ჩანს, რომ Portugieser-საც შეუძლია ასაკის ტარება — თუ მას სერიოზულად მოეკიდებიან.

ცხვირში მკვეთრად იგრძნობა მწიფე წითელი მოცხარი და მოცვი. დასალევად იდეალური დროა, თუმცა უკვე გაქრობის გზაზეა.

ირონია ისაა, რომ ამ ღვინოებს არავინ აგროვებდა და არც აგროვებს. ისინი ძალიან იაფი იყო და არის. ზედმეტად მარტივად მისაწვდომი. ზედმეტად ყოველდღიური ღვინო. აგროვებენ პრესტიჟს და არა პოპს.

ალბათ, სწორედ ამაშია მარკუს შნაიდერის ისტორიის არსი. ის არასდროს ამზადებდა ღვინოს სარდაფისთვის, არამედ მომენტისთვის — და ეს მომენტი ბევრად უფრო დიდხანს გრძელდება, ვიდრე ბევრს წარმოედგინა.

დღეს მისნაირი ფიგურა გვაკლია. მეღვინე, რომელიც ახალ თაობას მიმართავს ისე, რომ თავს არავის აყვარებს. რომელიც დიზაინს მოწვევად აღიქვამს. რომელიც მისაწვდომობას ზედაპირულობაში არ ურევს. რომელიც ბაზარს სერიოზულად ეკიდება, მაგრამ უკან არ დასდევს.