(Willi Klinger / Oberösterreichische Nachrichten / Wineparty)
ადვენტის ბოლო წუთები: გარეთ, თოვლის გარეშეც კი, ცივა და ადრე ბნელდება. იდეალური პირობებია მყუდრო საღამოსთვის, გამათბობელ კერძთან და წითელი ღვინის კარგ ბოთლთან ერთად. სეზონურ ნირვანას ყოველთვის ასე წარმოვიდგენ, მიუხედავად იმისა, სცენა ნისლიან პიემონტში ვითარდება, შინ, სოფლად, თუ ქალაქის მყუდრო რესტორანში. თუმცა ზოგჯერ თავს გადაშენების პირას მყოფ სახეობად ვგრძნობ, როცა ვხედავ, როგორ იძირება მხიარული ხალხი აპეროლ-სპრიცსა და სასუსნავებში აპერიტივოს დროს, სანამ გემოვნების რეცეპტორებსა და კუჭის ნერვებს თანდათან არ ეკარგებათ სურვილი ღირსეული სადილისადმი. ერთმა ცნობილმა რესტორატორმა ცოტა ხნის წინ რადიოში გაამხილა, რომ მისი სტუმრები აპერიტივოს დროს სიამოვნებით „ივიწყებენ“ სხვა რესტორნებში გაკეთებულ ჯავშანს. ამ მუდმივი წვეულების განწყობაში კარგი წითელი ღვინისთვის განკუთვნილი სივრცე ისე მცირდება, როგორც კაკბის ჰაბიტატი.
წითელი ღვინო წვეულების სასმელი არ არის
თუმცა არ მესმის, რატომ იქცევა ღვინის სამყარო მუდმივად ისე, თითქოს ადრე ყველა სომელიეს გენით იბადებოდა, მაშინ როცა დღევანდელ ახალგაზრდობას, ბევრს რომ ლაპარაკობენ Z თაობაზე, ღვინისადმი ინტერესი არ აქვს. ამას წარმატებული, ღვინოზე ორიენტირებული რესტორატორები ეწინააღმდეგებიან: ახალგაზრდები ღვინოს პრინციპით „ნაკლები მეტია“ სვამენ. მნიშვნელოვანია ხარისხი და არა რაოდენობა, და სწორედ აქ უჭირს წითელ ღვინოს. არა მხოლოდ ახალგაზრდებს მოსწონთ ცივი, ახალი და ცქრიალა, თეთრი და როზეს ვარიანტები უფრო მეტად, ვიდრე ხელმისაწვდომი გასტრონომიის უმეტესად უგემური, ოთახის ტემპერატურის წითელი ღვინის შეთავაზება. ისინი უფრო ადვილად ასათვისებელიცაა, ვიდრე მრავალი ხელოვნურად დამუშავებული საწყისი დონის წითელი ღვინო, რომელთაც დასაბალანსებლად — სრულიად კანონიერად — სხვადასხვა არომატული მიმართულების ენოლოგიურ ტანინებს (მთრიმლავ ნივთიერებებს) უმატებენ მეტი ვანილისებრი სიტკბოსთვის ან არაბულ რეზინას რბილი შეგრძნებისთვის პირში. მარტივი წითელი ღვინოების ისე „გაძლიერება“, თითქოს ისინი Grands Crus იყოს, გრძელვადიანად არ მუშაობს, რადგან ნამდვილი წითელი ღვინისადმი ინტერესის გაჩენისას ამ გემოვნურ პროფილს ადამიანი სწრაფად სცილდება.
დიდ წითელ ღვინოებს მომავალი აქვთ
ამრიგად, წითელი ღვინის გაყიდვების კრიზისი ნამდვილად არსებობს, მაგრამ ის დაბალ საფასო კატეგორიებს ეხება. ასე რომ, ავსტრიას წითელი ღვინის წლიური მოსავალი — დაახლოებით 70 მილიონი ლიტრი — დაუგროვდა. საქმე ეხება ყველაზე დაბალ სეგმენტში არსებულ „საბაზისო წითელ ღვინოებს“, რომელთათვისაც ბაზარი თითქმის არ არსებობს. ვინღა სვამს დღეს მეოთხედ ლიტრ წითელ ღვინოს, ან თუნდაც კოლა-წითელს, რომელიც ჩემს ახალგაზრდობაში რაღაც საკულტო კოქტეილის მსგავსი იყო?
მსგავსი მიზეზების გამო ბორდოშიც უკვე ამოიძირკვა ოდესღაც არსებული 120 000 ჰექტარი ვენახიდან 30 000 ჰექტარი. მაგრამ ევროპაში ყველაზე მოთხოვნადი წითელი ღვინოები — ბურგუნდიის Pinot Noir-ები, ბორდოს Cabernet და Merlot, პიემონტის Nebbiolo Barolo-სა და Barbaresco-ს ჩათვლით, ტოსკანის დიდი Sangiovese-ები, რომელთა სათავეში Brunello დგას, ან ესპანეთის Rioja და Ribera del Duero — კვლავაც ღვინის კულტურის უმაღლეს სკოლას წარმოადგენს. მათ გვერდით იზრდება ინტერესი ახალი აღმოჩენებისადმი: მაგალითად, საფრანგეთის რონისა და ლუარის ღვინოების, სამხრეთ იტალიის, სიცილიური Etna-სა და კამპანიის Taurasi-ს მიმართ, რომელიც Aglianico-ს ჯიშისგან მზადდება, ესპანეთის კატალონიური Priorat-ის, პორტუგალიის Douro-ს მშრალი ღვინოების და აქა-იქ ე.წ. ახალი სამყაროს ღვინოებისადმი. ავსტრიის საუკეთესო წითელი ღვინის მამულებიც აცხადებენ ბრუნვის რეკორდებისა და საერთაშორისო ასპარეზზე მიღწეული წარმატებების შესახებ, რადგან Blaufränkisch & Co, საერთაშორისო მასშტაბით მოთხოვნადი ბრენდების უზარმაზარი ფასების გამო, ღვინით დაინტერესებულ საუკეთესო რესტორნებში საინტერესო, ავთენტურ ალტერნატივებად არის რეკომენდებული.
კარგი წითელი ღვინო ძვირია
„ნაკლები მეტია“ — ასეთი დევიზია, მათ შორის იმიტომაც, რომ ბოლო წლებში საუკეთესო წითელი ღვინოების ფასებმა პირდაპირ ჭერს მიაღწია. ეს ტენდენცია გააძლიერეს ინსტიტუციონალურმა ინვესტორებმა და ფონდებმაც, რომლებმაც ღვინო საინვესტიციო აქტივად აღმოაჩინეს. თუმცა ღირებულების ზრდა შეჩერდა, როცა საწყისმა ფასებმა პიკს გადააჭარბა. მსოფლიოში ამჟამად ყველაზე მეტად კრიტიკულად შეფასებული საუკეთესო წითელი ღვინის რეგიონი, ბორდო, მცდარი საფასო პოლიტიკის მაგალითია — პოლიტიკისა, რომელმაც მოთხოვნის მკვეთრი ვარდნა გამოიწვია. პრობლემები შექმნა პოლიტიკურმა რყევებმაც, მაგალითად, ჩინეთში სახელმწიფო შეზღუდვებმა ან აშშ-ის ტარიფებმა. კარგი ამბავი ისაა, რომ ცნობილი წითელი ღვინოების უფრო დაძველებული ვინტაჟები დღეს ზოგჯერ უფრო იაფად იყიდება, ვიდრე თავის დროზე, ფიუჩერსული გამოწერით შეძენისას იყიდებოდა. ბორდოს ისტორიაში უკვე არაერთხელ დაუბრუნებია თავი წარმატებისთვის.
დასკვნა: წითელ ღვინოს სიმწიფე სჭირდება
მართალია, დღეს დიდი წითელი ღვინოები გაცილებით ადრე ხდება დასალევად მზად, მაგრამ დამწყებს თავდაპირველად შესაძლოა ზოგიერთი საუკეთესო ღვინის მთრიმლავ ნივთიერებებთან გამკლავება გაუჭირდეს. სიტკბოს მიჩვეული სასისთვის მკვეთრი საუკეთესო წითელი ღვინოები მოუქნელი და მკაცრი ჩანს. მაშასადამე, საჭიროა სიმწიფე — როგორც ღვინის, ისე მსმელის — და კარგი შუამავლები მათ შორის. ეს ისეთივეა, როგორც რთული მუსიკის შემთხვევაში: კარგი კომპოზიტორის რთულ კომპოზიციას (ღვინოს, მეღვინეს) კარგი შემსრულებლები (სომელიეები, ღვინის განათლების სპეციალისტები) და მიმღები მსმენელები (გურმანები) სჭირდება. სანაცვლოდ, „დიდი წითელი ღვინის“ თემისადმი ინტენსიური მიძღვნის ჯილდოდ მთელი ცხოვრების განმავლობაში, უსასრულო სიამოვნების პოტენციალი გელით.