(მანფრედ კლიმეკი / WELT am SONNTAG / რედაქციულად დამუშავებული / გადამუშავებული ფოტოები: Runwayml)
მოხმარების შეკავება, ფასებზე ზეწოლა, ახალგაზრდა თაობები, რომლებიც ნაკლებ ღვინოს სვამენ, მეღვინეები, რომლებსაც უფრო რთული დროისთვის მომზადებას სთხოვენ — ეს ფრაზები უკვე ინდუსტრიის მუდმივ ფონურ ხმაურად იქცა. მათ იმეორებენ, ცვლიან, ამკაცრებენ. და ისინი მცდარი არ არის. მაგრამ არც მთელი სიმართლეა. ვინც ამჟამად გერმანიისა და ავსტრიის მარნებს სტუმრობს, კვლავ და კვლავ ეჯახება რეალობას, რომელიც ამ ნარატივს ბოლომდე არ ერგება. საწარმოებს, რომლებიც გამოცხადებულ დაღმასვლას თითქმის არ გრძნობენ. ზოგიერთს, რომელიც სტაბილურად ყიდის. სხვებს კი — რომლებიც, თუნდაც აშშ-ში, ტარიფების მიუხედავად, ზრდას განაგრძობენ. არა კრიზისის უგულებელყოფის გამო, არამედ იმ დამოკიდებულებიდან გამომდინარე, რომელიც ნებისმიერ საბაზრო დებატზე ძველია: კონცენტრაცია იმაზე, რაც არსებობს. ადგილზე. ვენახის ნაკვეთზე. შესაძლებელზე.
ორი ასეთი შეხვედრა კარგად შეიძლება ერთმანეთის გვერდით განვიხილოთ, რადგან ისინი სხვადასხვა რეგიონიდან მოდის, თუმცა ერთსა და იმავე პრინციპს იზიარებს: ტერუარისადმი უპირობო ერთგულებას — და იმ ყველაფრის მოთმინებით ჩამოყალიბებას, რასაც ის იძლევა.
ვახაუში ფედერშპილი ჩუმ დაბრუნებას განიცდის. დიდი ხნის განმავლობაში ის შტაინფედერსა და ზმარაგდს შორის შუალედურ კატეგორიად ითვლებოდა, რომელსაც სიამოვნებით უვლიდნენ გვერდს და ხშირად სათანადოდ არ აფასებდნენ. დღეს ის თითქმის პასუხს ჰგავს იმ დროისთვის, რომელიც ნაკლებ ალკოჰოლსა და მეტ შინაგან დაძაბულობას ეძებს. იოჰან დონაბაუმის Grüner Veltliner Federspiel Peunt® 2024 ამისთვის სამაგალითო ნიმუშია. არა დემონსტრაციული და არც მომაბეზრებელი ღვინო. ქვისხილი აქ არის, მაგრამ თავშეკავებული. კომში, კვამლის მსუბუქი ელფერი, მის ქვეშ კი ის მარილიანი მინერალურობა, რომელიც ყლუპს საყრდენს აძლევს და აგრძელებს. ეს არ არის სწრაფი ეფექტისთვის განკუთვნილი ღვინო, არამედ ისეთი, რომელიც რჩება — სწორედ იმიტომ, რომ მსუბუქია და ამავდროულად არასოდეს ხდება უმნიშვნელო.
ის, რომ დონაბაუმი მაინც ფართო ადგილს უთმობს ზმარაგდებს, ამასთან არანაირ წინააღმდეგობაში არ მოდის. Kirchweg, Spitzer Point, Setzberg: სამი ღვინო, სანელებლიანობის, ხილისა და მინერალური დაძაბულობის სამი განსხვავებული თანაფარდობა. Kirchweg — მკაცრი და კლასიკური, Spitzer Point — უფრო კრემისებრი და ყვითელხილიანი, Setzberg კი — მაღალი ტერასებიდან მომდინარე გრილი და ქვიანი. ამას ემატება Neuburger და Chardonnay — ვახაუში მეორეხარისხოვანი ჯიშები, თითქმის ანაქრონიზმები — რომლებიც აჩვენებს, რომ დონაბაუმის ღვინოებს მხოლოდ ვაზის ჯიში კი არ ქმნის, არამედ მისი ზუსტი დამოკიდებულება ნიადაგის, მოსავლიანობისა და მიკროკლიმატის მიმართ. აქ სუვერენულობა მრავალფეროვნებიდან კი არა, კონტროლიდან იბადება.
მოზელში, ბრაუნებერგში, მუშაობს შტეფან შტაინმეტცი სიცხადის სხვა, თითქმის რადიკალურ ფორმაზე. მისი 2024 წლის მშრალი რისლინგების კოლექცია სლატის კარტოგრაფიას ჰგავს — ყოველი ნაკვეთი საკუთარი აზრია. შტაინმეტცს მრავალი წელია ვაკვირდები და იშვიათად ყოფილა ეს სიგანე ასე დამაჯერებელი. დაწყებული მარტივი Brauneberger Riesling-ით, თავისი სუფთა და ყოველგვარი მორთულობისგან თავისუფალი სიცხადით, მშრალი Juffer Kabinett-ით გაგრძელებული, რომელიც 9,5 პროცენტი ალკოჰოლით აჩვენებს, თუ რამდენად სერიოზული შეიძლება იყოს სიმსუბუქე, და დამთავრებული დიდი Hofberger-ის ღვინოებით, რომლებიც ძალასა და ელეგანტურობას ერთმანეთის საპირისპიროდ კი არ აყენებს, არამედ ერთმანეთში ხლართავს.
რეზერვები კი ბოლოს — Hofberger და Grosser Hengelberg — ძალის დემონსტრაციები არ არის. ეს მოთმინების პროექტებია. ღვინოები, რომლებიც არ ცდილობს, დაუყოვნებლივ ან მომდევნო ორ წელიწადში დაილიოს, არამედ დროს ითხოვს და ამით გვპირდება, რომ რამდენიმე წლის შემდეგ ბრწყინვალედ გაბრწყინდება. ის, რომ მათ ათწლეულების განმავლობაში შეუძლიათ გაძლება, აქ მარკეტინგული არგუმენტი კი არა, მათი შინაგანი წესრიგის თითქმის გვერდითი შედეგია.
დონაბაუმსა და შტაინმეტცს აერთიანებს არა იმდენად სტილი, რამდენადაც ღვინის დაყენებისადმი დამოკიდებულება — ბოდიში: თვითაღქმა. ორივე ტრენდებზე არ რეაგირებს, ისინი მათ უგულებელყოფენ. ორივე თავის ნაკვეთებზე მუშაობს და არა ბაზარზე. და ორივე აჩვენებს, რომ ხარისხს თავის დასამკვიდრებლად აუცილებელი არ არის ყვირილი. შესაძლოა, სწორედ ამაში იმალება ამ დროის ერთ-ერთი გასაღები: ყველაფერი თავიდან კი არ გამოიგონო, არამედ არსებული ისე ზუსტად წაიკითხო, რომ ის თავადაც გემსახურებოდეს და მეღვინეობასაც ატარებდეს — მაშინაც კი, როცა ღვინის გარშემო ნარატივები უფრო ბნელი ხდება.