(მანფრედ კლიმეკი / ფოტო: ლუდვიგ ფონ კაპფი – ღვინის ვაჭრობა)
გერმანული პრედიკატული ღვინის მამულების ასოციაციამ, მოკლედ VDP-მ, ათწლეულების განმავლობაში სტანდარტები დააწესა. ის ავანგარდი იყო მაშინ, როცა სხვები ჯერ კიდევ ფიქრობდნენ, როგორ გაეტანათ გერმანიის ხარისხიანი ღვინოები ბაზარზე. თუმცა სიმბოლო, რომელიც მას თითქმის ასი წელია თან ახლავს, იმ ეპოქაში, რომელიც სიმბოლოებზე გაცილებით უფრო მგრძნობიარედ რეაგირებს, პრობლემად იქცა: არწივი.
ეს ფრინველი, თავისი გაშეშებული ფრთებითა და თავდასხმისთვის გამზადებული ბრჭყალებით, საბედისწეროდ გვახსენებს იმას, რაც აღარასოდეს უნდა გაგვახსენოს – რაიხის არწივს. ისტორიული ტვირთი, რომლის აბსტრაჰირებაც ჩემმა თაობამ ჯერ კიდევ შეძლო, რადგან შეგვეძლო სიმბოლური სიმბოლოსგან გაგვემიჯნა. თუმცა ეს უნარი ქრება. ჩვენ ვცხოვრობთ ეპოქაში, როცა აშკარა განდევნის საფრთხეში აგდებს საფიქრალსა და დიფერენცირებულ ხედვას.
რასაც ხედავ, მნიშვნელობა აქვს. ხოლო ის, რაც ძალაუფლებას ჰგავს, ძალაუფლების ჟესტად აღიქმება.
რაც რაიხის არწივს ჰგავს, რაიხის არწივად რჩება – იმის მიუხედავად, რას ამბობს ამის შესახებ წესდება და იმის მიუხედავად, რამდენად ლიბერალი და დემოკრატიის ერთგულია მეღვინე. ტრადიცია, რა თქმა უნდა, კარგია. მაგრამ შეფარული რაიხის არწივი, რომელიც ოდითგანვე აფრთხობს მომხმარებლებსაც, როგორც ეს უკვე 2000-იან წლებში კოლეგა ჟურნალისტებისგან შევიტყვე („ამას არ ვიყიდი, ნაცისტურ ეპოქას მახსენებს“), ვერ იქნება იმ საზოგადოების სიმბოლო, რომელშიც ყველაფერი იცვლება.
ამიტომ, თუ VDP-ს არ სურს ახალგაზრდა თაობებთან კავშირის დაკარგვა, მან ეს არწივი უნდა გაადემოკრატიულოს. მას სულაც არ სჭირდება ახალი ჰერალდიკური ცხოველი – მაგრამ ყოველ შემთხვევაში ახალი ინტერპრეტაცია მაინც: უფრო რბილი ხაზები, ნაკლები ჯავშანი, მეტი აწმყო. რატომ არ უნდა იყოს არწივი, რომელსაც ღიმილით უჭირავს ჭიქა და ბოთლი ბრჭყალებში? სიმბოლო, რომელიც დომინირებს კი არა, სიამოვნებას გამოხატავს.
წინააღმდეგ შემთხვევაში ამაყი ჰერალდიკური ფრინველი ფრთებიან SUV-ად იქცევა – იმ მამაკაცურობის სრულყოფილ სიმბოლოდ, რომელსაც Z თაობა ახლა ზურგს აქცევს. მაშინ არწივი უკვე ნიშანი კი არა, გამაფრთხილებელი ნიშანი იქნება. განსაკუთრებით საზღვარგარეთ, სადაც გერმანულ ღვინოს სასწრაფოდ სჭირდება ახალგაზრდა იმიჯი.
სხვათა შორის, ახალი პოზიციონირების შესახებ; მაშინ, როცა ღვინის სამყაროს ნახევარი ახლა „Low Alcohol“-ის თემის გამოგონებას ცდილობს, გერმანიაში გამოსავალი საუკუნეების განმავლობაში სარდაფებში ინახებოდა: კაბინეტი და ფაინჰერბი.
ეს ღვინოები – მსუბუქი, ელეგანტური და დალევის სურვილის აღმძვრელი – იმ ალკოჰოლით გაჯერებული მძიმე ღვინოების საპირისპიროა, რომლებიც ოდესღაც პრესტიჟს ჰპირდებოდა ადამიანს, დღეს კი მხოლოდ დაღლილობას იწვევს. კარგ მოზელის კაბინეტს 7,5-დან 10 პროცენტამდე ალკოჰოლი აქვს, ნარჩენ სიტკბოს მჟავიანობასთან აბალანსებს, შემოდგომის მზიან შუადღეს ჰგავს გემოთი და მაინც სიღრმეს ინარჩუნებს.
ის „მომავლის ღვინოა“, ისე, რომ ამისთვის არავის სჭირდება მარკეტინგული ტერმინის გამოგონება.
მხოლოდ ერთი კითხვა რჩება: რატომ არ ხდება აქედან სარგებლის მიღება?
რატომ არ აკრავენ ყველა ბოთლზე შავ-წითელ-ოქროსფერ სტიკერს წარწერით:
„Low Alk. Big Fruit. Decent Glass.“ – ირონიული, თავდაჯერებული სლოგანი, რომელიც ზუსტად მიანიშნებს იმაზე, რაც გერმანიას შეუძლია: ღვინო, რომელშიც დამოკიდებულება და სიმსუბუქე ერთდროულადაა.
ამის ნაცვლად პარალიზება სუფევს. ასოციაციებს მოდერნიზაციის ეშინიათ. მეღვინეებს ეშინიათ, რომ სერიოზულობას დაკარგავენ. ხოლო VDP, რომელსაც ამ საკითხში ერთხელ მაინც შეეძლო მართლაც მამაცი ნაბიჯის გადადგმა, კლასიფიკაციებით არის დაკავებული, თითქოს საქმე ადმინისტრაციულ სამართალს ეხებოდეს და არა ცხოვრების სიხარულს.
არადა, გერმანია ყოველთვის საუკეთესო მაშინ იყო, როცა დინების საწინააღმდეგოდ მიცურავდა: როცა მოზელში ტკბილ და მშრალ ღვინოებს თანაბარი გენიალურობით აყენებდნენ (და ახლაც აყენებენ). როცა რიზლინგებს ექსპორტზე აგზავნიდნენ, რომლებიც ინგლისსა და აშშ-ში აბსოლუტურ პრემიუმ-ღვინოებად იქცა. დღეს კი, როცა მსოფლიო უფრო მსუბუქ და ადვილად მოსანელებელ ღვინოებს ითხოვს, გერმანია უხერხულად ადევნებს თვალს, როგორ იკავებენ „Light & Fresh“-ის კატეგორიას ისეთი რეგიონებიც კი, როგორიც მიძინებული პროვანსია.
ორივე თემა – არწივი და კაბინეტი – ერთმანეთთან არის დაკავშირებული.
ორივე იმ დარგის სარკეა, რომელიც საკუთარ თავშია ჩაკეტილი მაშინ, როცა გარეთ ყველაფერი მოძრაობს.
არწივი გვიჩვენებს, რამდენად უჭირს ცვლილებასთან შეგუება.
კაბინეტი გვიჩვენებს, რამდენად მარტივი შეიძლება იყოს ცვლილება.
გერმანიას ღვინის სამყაროს შეძვრა ორი მარტივი ჟესტით შეეძლო:
ახალი, თანამედროვე არწივი – და ეროვნული შეთანხმება მსუბუქი, ცოცხალი რიზლინგის მხარდასაჭერად.
სურს გერმანულ მეღვინეობას ასეთი ადაპტირებადი და მარტივი რეფორმები? თუ უნდა, პირველ რიგში დაჯდეს და უფასოდ უყუროს საკუთარ გაქრობას?
ამ გადაწყვეტილებაზე იმაზე მეტი რამ არის დამოკიდებული, ვიდრე დღეს ესმით. „ასე გავაგრძელოთ!“ დამღუპველი იქნება.