(რედაქცია)
ნორა ჯონსი? როდესაც დღეს 1990-იანი წლების მიწურულის მეორე ყველაზე ცნობილი მომღერლის სახელი გაისმის (ყველაზე ცნობილი, სხვათა შორის, ემი უაინჰაუსი იყო), ადამიანთა უმეტესობას მისი მუსიკა კი არა, ჯუდ ლოუსთან მისი ხანმოკლე კოცნა ახსენდება. თავისი ყველაზე დიდი ჰიტი მან თითქმის 25 წლის წინ იმღერა – არ ვიცი, რატომ. კიდევ ახსოვს ეს ვინმეს? თითქმის არავის. ეს სიმღერა სასტუმროს ლობების ფონურ მუსიკად იქცა, თავად მომღერალი კი ნოსტალგიის ბუნდოვან ნახევრად ბნელში გაუჩინარდა. და სწორედ იქ, წარსული აქტუალურობის ჩრდილში, ის ახლა დაბრუნებას ცდილობს – არა ალბომით, არამედ ღვინის ხაზით.
„ეს ცხოვრება“ ასე ეწოდება პროექტს. ისლანდიელ ფარმაცევტულ მილიარდერ რობერტ ვესმანთან ერთად, რომელმაც „ვიკინგების ბოსიდან“ ბერჟერაკში მდებარე შატოს მეპატრონეობამდე მიაღწია, ახლა ბაზარზე კრემანს, როზეს და მალე თეთრ და წითელ ღვინოებსაც უშვებს. ასორტიმენტი, რომელიც ისეთივე ზედაპირულად ჟღერს, როგორც ზაფხულის პლეილისტის ალგორითმი. მისი პრეზენტაცია გაიმართა Château de Saint-Cernin-ის ბრჭყვიალა მარნის გარემოში: ჭაღები, სელფები, პიარის ენა. უფრო იაფფასიანი ჯეიმს ბონდი, ვიდრე უცნობი ბერჟერაკი.
თუმცა ღვინო არ იქმნება პრესკონფერენციებზე, არამედ შესანიშნავი ყურძნით. პირველი სოციალური მედიის შეფასებებიდან (და ამიტომაც არა უპირობოდ) ვასკვნი: აქ არაფერია ისეთი, რაც განსაკუთრებულად გამოირჩევა და ინდუსტრიული ღვინოებისგან განასხვავებს. არც წარმოშობის შეგრძნება, არც ხელწერა, მხოლოდ მარკეტინგული სურნელი.
ეს ნიმუში ნაცნობია. მაგალითად, ბრედ პიტი და ანჯელინა ჯოლი: მათი Miraval-ის როზე საკულტო გახდა (რაც უკვე დიდი ხანია აღარ არის), არა იმიტომ, რომ მან პროვანსის მეღვინეობა თავიდან გამოიგონა, არამედ იმიტომ, რომ ამ ჰოლივუდის ღმერთების დაშორება საუკეთესო კამპანია აღმოჩნდა, რომლის სურვილიც კი შეიძლებოდა ვინმეს ჰქონოდა. Miraval-ის ბოთლი ღვინოზე ნაკლებად არის და უფრო უბრალოდ ჩამოსასხმელი ურთიერთობის დრამაა.
ან გერმანია: მატიას შვაიგჰოფერმა ერთ დროს საკუთარ თავს მიაკრა ეტიკეტი ბოთლებზე, რომლებიც ამის შემდეგ ყველა სუპერმარკეტის თაროდან გვიღიმოდნენ. აქ ღვინოზე არ არის საუბარი, არამედ „შაბათ საღამოსთვის განკუთვნილ სასიამოვნო ბოთლზე“, რომელიც შეიძლება სტრიმინგ-სერიალს შეუხამო. ჰოდა, ეს აუცილებლად ცუდი არ არის – მაგრამ მდარეა.
შემდეგ კი ჟერარ დეპარდიე – ყველა სელებრითი-ღვინის ნათლია. მან – სანამ რუსი გახდებოდა – საფრანგეთის ღვინის მამულებიდან ღვინოები შეაგროვა, ჰექტოლიტრობით ჩამოასხა საშუალო ხარისხის პროდუქტი და ფელეტონისტმა ბობოებმა ბრწყინვალე მეღვინედ შერაცხეს. რატომ? იმიტომ, რომ თითქოს „მსუქან მსახიობს წითელი ღვინის ცხვირით“ თითოეულ ბოთლში იმდენი სული ჩაეღვარა. სინამდვილეში ეს ინდუსტრიული უმნიშვნელობა იყო, გაყიდული ექსცენტრიული გენიოსის აურითა და პროვოკაციულად კარგი ფოტოებით. თუმცა დეპარდიეს ღვინოები ჭიქაში თეატრალურ გრგვინვაზე მეტი არასოდეს ყოფილა.
რა თქმა უნდა, არსებობს გამონაკლისიც: სტინგი ტოსკანაში. მისი Tenuta Il Palagio სერიოზული ღვინის მამულია, რომელსაც ხელოსნური მიდგომით, სერიოზულობითა და ტრადიციის პატივისცემით მართავენ. მაგრამ ის გამონაკლისია, რომელიც ყველა დანარჩენს მხოლოდ უფრო სუსტად აჩენს.
ახლა კი, მაშასადამე, ნორა ჯონსი. „ეს ცხოვრება“. თვითონ სახელიც კი რბილად შეფუთულ ქოუჩინგ-პროგრამას ჰგავს: ყველაფერი, არაფერი, სასიამოვნოდ ჟღერადი. ღვინოები? საყვარელი. უწყინარი. ზაფხულური, როგორც ქილაში ჩამოსხმული ცივი ჩაი. არც სიღრმე, არც რისკი, არც მკაფიო ხასიათი – ასე ჟღერს, ყოველ შემთხვევაში, ინტერნეტში გავრცელებული პირველი ხმები. ღვინო, უფრო სწორად, პროდუქტი, რომელიც მორბილებას ამჯობინებს, ვიდრე ოდესმე რამეს მოგთხოვდეს.
მაგრამ უკვე გვიან ხომ არ არის? ვინღა ერთვება ახლა ღვინის ბიზნესში? პასუხი: ისინი, ვინც ღვინის ზღვაში დაცურავენ, ახალ შესაძლებლობებს ეძებენ, რომ ეს ღვინის ზღვა ისევ მოიშორონ. ვინც სელებრითი-როზეს ბოთლს ყიდულობს, ღვინოს კი არა, სიახლოვის ილუზიას იძენს. ადამიანი იმიჯს სვამს და არა შიგთავსს. თაროების რიგი გულშემატკივართა ზონად იქცევა, ეტიკეტი კი – შესასვლელ ბილეთად. ამ დროს ნამდვილი მეღვინეები ამინდის კაპრიზებს, ნიადაგებსა და ბაზრებს ებრძვიან. მაგრამ საერთოდ კიდევ ვინმეს ახსოვს ნორა ჯონსი? აი, ზუსტად!
ნამდვილად ტრაგიკული კი ეს არის: ეს პროექტები ნამდვილი მეღვინეების ისტორიებს ავიწროებს. სიღრმის ნაცვლად: ზედაპირული ბრჭყვიალა. წარმოშობის ნაცვლად: სელფები შატოს მარანში.
განა სასიხარულო არ არის, რომ ღვინო, Zero-კამპანიების საპირისპიროდ, მედიაში კვლავაც იკავებს ადგილს, როგორც კულტურული ფასეულობა? არა: რადგან ამგვარი ღვინო კულტურა არ არის, მხოლოდ ასლია, არამედ კიდევ უფრო მეტი – ამაოებათა Instagram-მაღაზიის აქსესუარი, სასმელი, რომელიც, ალბათ, თითქმის ყველა სელებრითი-ღვინოსავით უმნიშვნელოა.