(Manfred Klimek / Claude Auguste – ღვინოები / ანიმაციური სურათი: runwayml)
ელზასის ისტორია გაუგებრობით იწყება. უფრო ზუსტად კი: მრავალი გაუგებრობით. საუკუნეების განმავლობაში გერმანელები და ფრანგები დაობდნენ ვოგეზებსა და რაინს შორის მოქცეული ამ ვიწრო ზოლის გამო. ხან გერმანული იყო, ხან ფრანგული, შემდეგ ისევ გერმანული და ბოლოს კვლავ ფრანგული. ვინც დღეს Ribeauvillé-ში, Riquewihr-ში ან Colmar-ში გაივლის, მაშინვე მიხვდება, რატომ მიაჩნდა ორივე მხარეს, რომ ამ მხარეზე პრეტენზიის უფლება ჰქონდა. ზემო რაინის მსგავსი ნახევრად ხის სახლები, ფრანგული ცხოვრების ხელოვნება, გერმანული დასახლებების სახელები, ფრანგული ქუჩის კაფეები, გერმანული ვაზის ჯიშები, ფრანგული სამზარეულო. ელზასი არასოდეს ყოფილა მხოლოდ ერთი რამ. და არასოდეს ყოფილა მთლიანად მეორე. დღეს ის საფრანგეთს ეკუთვნის. და მას შემდეგ, რაც ევროპამ საზღვრები გახსნა, როგორც ჩანს, პირველად აღარავის აქვს ამასთან პრობლემა.
აქ მევენახეობა ევროპის ყველა ეროვნულ სახელმწიფოზე ძველია: რომაელებმა — სხვას ვინ უნდა დაერგო — ვაზი ვოგეზების გასწვრივ გააშენეს. მოგვიანებით მონასტრები, არისტოკრატიული ოჯახები და ვაჭრები მოვიდნენ. Riesling, Gewürztraminer, Pinot Gris და Pinot Blanc დღემდე განსაზღვრავს ამ მხარეს, მათთან ერთად კი Pinot-Noir-ის მცირე წილი — იგივე ჯიშები, რომლებიც აღმოსავლეთით, რამდენიმე კილომეტრის დაშორებით, ბადენსა და პფალცშიც იზრდება. და მაინც, მათი გემო განსხვავებულია. ელზასს საკუთარი ხმის ტონი აქვს. მეტი წნევა, მეტი სანელებლური ხასიათი, მეტი ტექსტურა. ნაკლები ხილის დემონსტრირება, მეტი წარმოშობის შეგრძნება.
ამ ისტორიის შუაგულში Domaine Trimbach დგას.
თითქმის არც ერთი სახელი არ არის საერთაშორისო მასშტაბით ისე მჭიდროდ დაკავშირებული ელზასთან, როგორც Trimbach. აქ ღვინოს 1626 წლიდან აწარმოებენ. თაობიდან თაობამდე. ღვინის სამყაროში, რომელიც გამუდმებით თავიდან იგონებს საკუთარ თავს, Trimbach-მა რაღაც საყურადღებო შეძლო: მამული ადვილად საცნობი დარჩა. მაშინ, როცა სხვა მეურნეობები ეტიკეტებს აახლებდნენ, ლოგოებს თავიდან ხატავდნენ და ბრენდის სტრატეგიებს იგონებდნენ, Trimbach-ის კლასიკური ეტიკეტები თითქმის უცვლელი დარჩა. დღეს ვინც ბოთლს დაინახავს, მას მაშინვე იცნობს. მხოლოდ შედარებით ახალი Grand Cru-ს ჩამოსხმები ატარებს ახლა ოდნავ უფრო თანამედროვე დიზაინს. დანარჩენი სასიამოვნოდ იმუნურია მოდების მიმართ.
თუმცა ტრადიციებისადმი ეს ერთგულება ჩამორჩენილობაში არ უნდა აგერიოთ.
მარანში Trimbach ყოველთვის იმ მეურნეობებს მიეკუთვნებოდა, რომლებმაც ტექნიკური განვითარება სწრაფად გაიაზრეს და გონივრულად დანერგეს. სიზუსტე რომანტიკის ნაცვლად. სისუფთავე დოგმის ნაცვლად. შედეგია ღვინოები, რომლებიც არასოდეს გამოიყურება მოძველებულად, მიუხედავად იმისა, რომ ღრმად არიან ფესვგადგმული ტრადიციაში. ამას განსაკუთრებით შთამბეჭდავად აჩვენებს სამი Réserve-ის ღვინო.
Riesling Réserve, Pinot Gris Réserve და Gewürztraminer Réserve მთლიანად ელზასის სამყაროში შესასვლელად ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ გზას წარმოადგენს. სიტყვა Reserve ბევრ რეგიონში სიმძიმის, კონცენტრაციისა და მარნის ხანგრძლივი დაძველების მოლოდინს აღძრავს. ელზასში კი ის ხშირად ისეთ ღვინოებსაც აღნიშნავდა, რომლებიც თავდაპირველად საკუთარი სტრუქტურის მიღმა იმალებიან. Trimbach Réserve-ის ღვინოებში სხვა გზას ირჩევს, რადგან ამ ღვინოებს წარმომავლობა და სუბსტანცია აქვთ, თუმცა ამავდროულად ისეთი ხელმისაწვდომობაც, რომელიც დღეს ახალგაზრდა ღვინის მოყვარულებისთვის აუცილებელია. Riesling Réserve აერთიანებს იმ მშრალ სიზუსტეს, რომლითაც Trimbach არის ცნობილი, და შესანიშნავ სმაში დინებას. Gewürztraminer Réserve სანელებლურ ხასიათს ელეგანტურობად და ეგზოტიკურობად წარმოაჩენს ისე, რომ არც პარფიუმერულობაში და არც ბანალურობაში არ გადადის. Pinot Gris Réserve კი შთამბეჭდავად აჩვენებს, რამდენი დაძაბულობის განვითარება შეუძლია ამ ჯიშს, როცა მას მხოლოდ სხეულამდე არ დავიყვანთ. მოთხოვნილი ფასების გათვალისწინებით, ეს ღვინოები დიდი ხანია იმ დონეზეა, რომლის შედარებაც გერმანიაში მრავალ Erste Lage-სთან უპრობლემოდ შეიძლება. სწორედ ამაში მდგომარეობს მათი სიძლიერე. ისინი მთელ ქონებას არ ღირს. თუმცა გემოთი ხშირად მსოფლიო კლასისაა.
კიდევ უფრო შთამბეჭდავი ხდება ყველაფერი, როცა საქმე ეხება Réserve Personnelle Pinot Gris-ს. Grauburgunder ვაზის ჯიშია, რომელმაც მთელ მსოფლიოში საშუალო ხარისხის ღვინოების წარმოქმნის საოცარი ნიჭი გამოავლინა. თითქმის არც ერთი სხვა ჯიში არ იწარმოება ასე ხშირად უმნიშვნელო ღვინოდ. ცოტა ხილი, მცირე სირბილე, მცირე შთაბეჭდილება.
Trimbach-ი საპირისპიროს ახერხებს.
Réserve Personnelle-ს აქვს წნევა, სიგრძე და ხანგრძლივი დაბოლოება. არა უწყინარობა, არამედ ენერგია. ღვინო წუთების განმავლობაში იშლება სასაზე, ავითარებს სანელებლურ ხასიათს, სტრუქტურასა და თითქმის მარილიან დაძაბულობას ნარჩენ სიტკბოსთან ერთად, რომელიც ამ ღვინოს ათწლეულების განმავლობაში ახლავს. ყველაფერი ზუსტად აგებულად გამოიყურება. ჩემთვის ეს მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი Pinot Gris-ია — და ამავდროულად ერთ-ერთი ყველაზე იაფი დიდი, ნარჩენად ტკბილი თეთრი ღვინო საერთოდ. ღვინო, რომელიც შთამბეჭდავად ამტკიცებს, თუ რა პოტენციალი იმალება ამ ხშირად დაუფასებელ ჯიშში. როცა მეღვინეთა ოჯახი ჯიშს მეურნეობის კულტურას უქვემდებარებს.
და შემდეგ არის კიდევ Cuvée Frédéric Emile. ელზასში, როგორც წესი, საკმარისია სახელის წარმოთქმა. მეტი ახსნა თითქმის არ არის საჭირო. ათწლეულებია, ის სახლის იკონად მიიჩნევა. Ribeauvillé-ის ისტორიულ ნაკვეთებზე — Geisberg-სა და Osterberg-ზე — მოყვანილი ყურძნისგან აქ შთამბეჭდავი სიღრმისა და დაძველების უნარის მქონე Riesling იქმნება. მაშინ, როცა დღეს ბევრი უმაღლესი კლასის Riesling უშუალო ეფექტზეა ორიენტირებული, Frédéric Emile საკუთარ სიდიადეს ნელა ავითარებს. მოთმინებით. სიმწიფით. იმ შინაგანი დაძაბულობით, რომელსაც დიდი Riesling-ების ათწლეულების განმავლობაში ტარება შეუძლია.
შეიძლება კამათი იმაზე, საფრანგეთის რომელი Riesling არის უდიდესი. ჩემთვის ეს დისკუსია, როგორც წესი, Frédéric Emile-თან სრულდება.