(ლეო კვარდა / ფოტო: მანფრედ კლიმეკი)
როცა დრო ამის საშუალებას მაძლევს, ზოგჯერ კი უბრალოდ მაშინ, როცა ვენაში ყველაფერი მაღიზიანებს, თვითმფრინავში ვჯდები და კვიპროსში მივფრინავ. მეგობრების მონახულება, ტერასაზე ჯდომა, რამდენიმე დღით სხვაგვარად ცხოვრება — და ბარგში თითქმის ყოველთვის რამდენიმე ბოთლი ღვინოა. არა იმიტომ, რომ კუნძულზე კარგი ღვინო ცოტაა — პირიქით, მაგრამ შინაურ მარანსაც ხომ სჭირდება ხანდახან განტვირთვა, თანაც ერთად დასალევად წაღებული ბოთლები ბევრად უფრო აზრიანად მოგზაურობენ, ვიდრე თაროზე მარტო მდგომნი.
ამჯერად თან მქონდა ღვინო, რომელთანაც ხანგრძლივი და სულაც არა ყოველთვის ჰარმონიული ურთიერთობა მაკავშირებს. ის სამოცდაათიანი წლების მიწურულში მაბრუნებს, როცა წვეულებისთვის საჭირო სასმელს ჯერ კიდევ ბენზინგასამართ სადგურზე ვყიდულობდით, დისკოთეკებში იტალიური ჰიტები ჟღერდა და რამდენიმე საათით იტალიური ცხოვრების წესის საკუთარ ვერსიას ვაწყობდით — მის აუცილებელ ნაწილს კი ლამბრუსკოს ბოთლი წარმოადგენდა. ის უმეტესად ტკბილი იყო, თითქმის ყოველთვის იაფი, ჯიშის, წარმოშობისა თუ ხარისხის ცოდნა კი მაშინ დიდად არ გვაინტერესებდა. ლამბრუსკო გოგოებთან გატარებული პირველი საღამოების, ჭიქაზე დარჩენილი პომადის, ცეკვის, კოცნა-ალერსისა და ბოლოს მეტ-ნაკლებად მოწესრიგებული ფეხით ან უკანასკნელი ტრამვაით სახლის გზის ნაწილი იყო. ეს იყო დრო, როცა ღვინოს არავინ აანალიზებდა, სანამ ის საკმარისი რაოდენობით იყო.
რეპუტაცია, რომელიც ლამბრუსკომ იმ ათწლეულებში შეიძინა, საოცრად დიდხანს შემორჩა. იაფმა, ტკბილმა, ინდუსტრიულად წარმოებულმა წითელმა ცქრიალა ღვინომ საექსპორტო ბაზრები დატბორა და მთელი ღვინის კულტურის სახელი შელახა, მიუხედავად იმისა, რომ ემილიაში უკვე დიდი ხანია სრულიად განსხვავებულ ლამბრუსკოებსაც აწარმოებდნენ. თავად ეს კატეგორია ერთხანს საბოლოოდ მქონდა ჩამოწერილი, სანამ 2014 წელს კვლავ არ მომხვდა ერთი ჭიქაში. უნდობლობა დიდი იყო, სანაცვლოდ კი შთაბეჭდილება — მით უფრო მყისიერი. მას შემდეგ ჩემს მარანში რეგულარულად გვხვდება L’Acino Corte Manzini-სგან .
ამიტომ კვიპროსზე იმ საღამოს საკუთარი რეაქცია კი არა, ჩემი მეგობრების რეაქცია მაინტერესებდა. ღვინო ბრმად დავასხი, არაფერი მითქვამს და დაველოდე. ჯერ დაყნოსეს, შემდეგ გასინჯეს, ისევ დაყნოსეს და კვლავ გასინჯეს; ცოტა ხანში სახეებზე პირველი ფართო ღიმილებიც გამოჩნდა. „ჯანდაბა, ეს რა არის?“ — დაახლოებით ასეთი იყო ყველას საერთო რეაქცია. ბოთლი დიდხანს არ გაჩერებულა.
L’Acino მზადდება Lambrusco Grasparossa-სგან — ლამბრუსკოს დიდი ოჯახის ავტოქთონური ჯიშისგან, რომელიც უმთავრესად მოდენას სამხრეთით, კასტელვეტროს შემოგარენშია გავრცელებული. თავად ყურძენს მცირე ბოტანიკური თავისებურება აქვს: რთველამდე ცოტა ხნით ადრე ყუნწის ჩონჩხი და ყუნწები მოწითალო ფერს იღებს, საიდანაც სახელწოდება Grasparossa მომდინარეობს. ეს ჯიში მუქ, სხეულიან და სანელებლებიან ლამბრუსკოებს იძლევა, საკმაო ტანინს შეიცავს და ისეთ თითქმის შავ-იისფერ ფერს ქმნის, რომ ჭიქაში თავდაპირველად სულაც არ ჰგავს მარტივ ფრიზანტეს. Corte Manzini-ში L’Acino-სთვის, სხვათა შორის, დაახლოებით სამოცდაათი წლის ვაზებიდან დაკრეფილ ყურძენსაც იყენებენ; ღვინო უჟანგავ ფოლადში მწიფდება, მეორეული დუღილი კი შარმას, ანუ მარტინოტის მეთოდით მიმდინარეობს. შედეგი 11,5 პროცენტ ალკოჰოლს შეიცავს და მშრალი ჩამოისხმება.
კასტელვეტრო იმ მხარეში მდებარეობს, სადაც ლამბრუსკოს გემოს მიზეზი ისედაც საკმაოდ ზუსტად იციან. მოდენა და პარმა კულინარიულად ახლოსაა ერთმანეთთან; Parmigiano Reggiano, პროშუტო, მორტადელა და ემილიის ნოყიერი სამზარეულო ითხოვს ღვინოს, რომელსაც ექნება სიხალისე, ნახშირორჟანგი, ხილის არომატი და გარკვეული მწკლარტე სტრუქტურა. აქ ლამბრუსკო არასდროს ყოფილა წვეულების იაფფასიანი სასმელი — ის რეგიონული კვების კულტურის ნაწილი იყო, ხოლო მშრალი, ხელობას სერიოზულად მოკიდებული ვერსიების რენესანსმა ბოლო წლებში, უპირველესად იტალიის ფარგლებს გარეთ, კვლავ თვალსაჩინო გახადა ის, რაც ყველა იმ ტკბილ საექსპორტო ბოთლს შორის კინაღამ დაიკარგა.
L’Acino სურნელებში ჟოლოს, ალუბლისა და მუქი კენკრის ნოტებს ავლენს; მათ ემატება სანელებლები, მწკლარტე სიხალისე და ეს რბილი პერლაჟი, რომელიც ღვინოს საოცარი სისწრაფით გადააქვს ენაზე. ის მშრალი, წვნიანი, მუქი და ხილზე ორიენტირებულია; საკმარისი სტრუქტურა აქვს, რათა მეორე ჭიქის შემდეგ მოსაწყენი არ გახდეს. თუმცა, უპირველეს ყოვლისა, ის უზომოდ დიდ სიამოვნებას გვანიჭებს. კარგად გაცივებული, მინდორზე, ტერასაზე ან სადმე სხვაგან დასალევად მას არც მოწიწება სჭირდება, არც დიდი ჭიქები და მით უმეტეს, არც ხანგრძლივი ახსნა. მას დალევა უნდა — და ზუსტად ეს მოხდა იმ საღამოს კვიპროსზე, გამორჩეული თანმიმდევრულობით. ბოლოს ჩემი მეგობრების ერთადერთი კრიტიკა ის იყო, რომ მხოლოდ ერთი ბოთლი მქონდა წამოღებული. შემდეგ გარდაუვალი კითხვა გაჩნდა — სად შეიძლებოდა ამ სასმლის ყიდვა — და იმავე საღამოს გადავწყვიტე, კიდევ ერთი ყუთი შემეკვეთა. რადგან კუნძულზე შემდეგი მოგზაურობა აუცილებლად იქნება, ისევე როგორც მორიგი საღამო ტერასაზე, ამჯერად კი ერთ შეცდომას აღარ გავიმეორებ.
L’Acino-ს ერთი ბოთლი აშკარად ძალიან ცოტაა.
შეძენის ადგილი:
K&U — ღვინის დარბაზი
Gebr. Kössler & Ulbricht GmbH & Co. KG
Nordostpark 78
90411 ნიურნბერგი
90411 ნიურნბერგი