(რედაქცია / კლოდ ოგიუსტი / მანფრედ კლიმეკი / ფოტო: Lenzmark, Runwaylm)
ეს პროექტი შესაძლოა ჩავარდნილიყო კიდეც. ეს არ იქნებოდა პირველი დიდი ამბიციებით დაწყებული პროექტი, რომელიც ღვინის სამყაროში — რა მიზეზითაც უნდა იყოს — მარცხდება. ორი მეღვინე, ასაკში თითქმის სამი ათწლეულის სხვაობა, ორი სრულიად განსხვავებული ბიოგრაფია და, ამასთანავე, პრეტენზია, რომელსაც იმაზე ნაკლები არ სურს, ვიდრე მთელი ვაზის ჯიშის რეგიონული კომფორტის ზონიდან გამოყვანაა. და ამას დამატებული გრიუნერ ველტლინერი — ჯიში, რომელსაც საერთაშორისო მასშტაბით პატივს სცემენ, მაგრამ იშვიათად, ავსტრიისა და გერმანიის გარდა, ნამდვილად სწყურიათ. ზედმეტად ბევრი წარმოშობა, საერთაშორისო მარკეტინგისთვის კი — ზედმეტად ცოტა მითი, ზედმეტად მცირე ფართობი და ალპების მიღმა ზედმეტად ცოტა ისტორია. თუმცა სწორედ აქ იწყებს New Chapter მოქმედებას. და სწორედ ამიტომ ეს პროექტი უფრო მეტია, ვიდრე კიდევ ერთი „პრემიუმ-ველტლინერი“.
მარკუს ჰუბერი და ლენც მარია მოზერი ავსტრიული მეღვინეობის ორ პოლუსს წარმოადგენენ: აქ — ტრაისენტალის აკრიბიული ნაკვეთების მუშაკი, მეღვინე, რომელმაც სიზუსტე, რედუქცია და ცივი ელეგანტურობა საკუთარ ხელწერად აქცია; იქ კი — გლობალური ღვინის მეწარმე, ჩამოყალიბებული ოჯახური ტრადიციის თაობებით, თუმცა უკვე ჰორიზონტით, რომელიც ევროპის ფარგლებს შორს სცდება. რაც მათ აერთიანებთ, სტილი კი არა, ამბიციაა. და სურვილი, გრიუნერ ველტლინერი ეროვნული თვითკმაყოფილებისგან გაათავისუფლონ.
New Chapter ეს არის მტკიცება: ამ ღვინოს არ სურს იყოს „ტიპური“, არამედ კონკურენტუნარიანი. საერთაშორისო თვალით აღქმადი. არა ეგზოტიკის, არამედ სერიოზული თეთრი ღვინის სახით, დიდი ეტალონების თანასწორად. ის, რომ ამისთვის ჯეიმს საკლინგმა 95 ქულა მიანიჭა, უფრო სიმპტომია, ვიდრე მარკეტინგული ისტორია. ჟიური აქ წარმოშობის ბონუსს კი არ კითხულობს, არამედ ოსტატობის თანმიმდევრულობას: ხილს ხმაურის გარეშე, ხეს დომინირების გარეშე, სტრუქტურას სიმკაცრის გარეშე. ღვინო აგებულია, შესაძლოა, კონსტრუირებულიცაა. მაგრამ ის ფართო აუდიტორიისთვის მისაღებია — ველტლინერი, რომელიც მსოფლიო ღვინის გემოვნებას ისე იპყრობს, როგორც, მაგალითად, ანტინორის Tignanello.
გადამწყვეტი უფრო ღრმადაა. გრიუნერ ველტლინერი არ არის უხვი ვენახის ფართობის მქონე ჯიში. ის არც შარდონეა, არც სოვინიონ ბლანი და არც პინო გრიჯიო. მისი შესაძლებლობები შეზღუდულია — გეოგრაფიულად, კლიმატურად, კულტურულად. ვინც მას საერთაშორისო ჭრილში განიხილავს, სხვაგვარად უნდა იმოქმედოს. არა უბრალო მასშტაბით, არამედ სიზუსტით. არა რეგიონული ფოლკლორით, არამედ სტილის განსაზღვრით. სწორედ აქ მუშაობს იდეა, რომელიც დგას Lenzmark-ისუკან: დიდი ბლენდების პრინციპით შექმნილი ღვინო, რომელიც ყოველწლიურად თავიდან იკრიბება, მხოლოდ საუკეთესო ნაკვეთებიდან, მკაფიოდ ამოსაცნობი სტილის ჩამოყალიბების ამბიციით — რთველებს შორის რყევებისგან დამოუკიდებლად.
ის, რომ ამ სტილმა ყველაზე ძლიერი ბაზარი სწორედ დუბაიში იპოვა, შემთხვევითობა კი არა, თანამედროვე ეპოქის ირონიაა. ისლამური კულტურის მქონე ქვეყანაში, სადაც ალკოჰოლი მკაცრად რეგულირდება, ის წარმოდგენილია New Chapter საუკეთესო რესტორნების ღვინის ბარათებზე. იქ, სადაც ღვინოებს ტრადიციის გამო კი არა, ცნობისმოყვარეობით ირჩევენ. იქ, სადაც წარმოშობა ნაკლებად მნიშვნელოვანია, ვიდრე ტექსტურა, ბალანსი და გასტრონომიული შეთავსებადობა. გრიუნერ ველტლინერი, როგორც გლობალური საკვების თანამგზავრი — შესაძლოა, ეს ამ ჯიშის ყველაზე გონივრული წაკითხვაა.
ამ ისტორიის მნიშვნელოვანი, დაუფასებელი ნაწილი ლენც მარია მოზერის საქმიანობაა ჩინეთში. მისი ჩართულობა Changyu-ს კონცერნში, სადაც მან საკუთარი სახელით საკუთარი მეღვინეობა ააშენა, მას იმ ბაზართან დააპირისპირა, რომელიც ღვინოს ევროპისგან სრულიად განსხვავებულად აღიქვამს: ნაკლებად ისტორიულად, ნაკლებად სენტიმენტალურად, მაგრამ სამაგიეროდ გაცილებით ანალიტიკურად. რა მუშაობს ჭიქაში? რა რჩება მეხსიერებაში? რა უხდება სამზარეულოს? ეს კითხვები შედის New Chapter მასში — არა როგორც კომპრომისი, არამედ როგორც გამძაფრება. ღვინო საერთაშორისო აზროვნებით იქმნება, ისე, რომ საკუთარ წარმოშობას არ უარყოფს.
ხოლო მარკუს ჰუბერი? ის საძირკველს ქმნის. კირქვა, სიგრილე, სწორხაზოვნება. სასაცილოდ პატარა ტრაისენტალი ბურგუნდიის, ტოსკანისა თუ ბორდოს ტიპის უზარმაზარ სავენახეებთან შედარებით. ჰუბერის ნაკვეთები ღვინოს იმ ქვიან სიმშვიდეს აძლევს, რომელიც მას უსახობისგან იცავს. დავარგება — ნაწილობრივ უჟანგავ ფოლადში, ნაწილობრივ დიდ მუხაში — სტილისტური ხერხი კი არა, ინსტრუმენტია. ხე როგორც სანელებელი და არასოდეს როგორც განცხადება.
New Chapter ეს არის ძალიან თავდაჯერებულად წარდგენილი პროექტი, რომელსაც წელიწადში დაახლოებით 50000 ბოთლის საერთაშორისო ბაზარზე განთავსება და ამ რაოდენობის კიდევ მცირედით გაზრდა შეუძლია. ფუნქციონირებისთვის მას ავსტრიული იარლიყი არ სჭირდება — და ამას ზოგი ავსტრიაში ცოტათი გულზე მჯიღის ცემითაც ხვდება — ზოგჯერ ამპარტავნულ პრეზენტაციაზეც საუბრობენ; სისულელეა. რადგან სწორედ ამაშია მისი ძალა. შესაძლოა, ეს პროექტის ნამდვილი ინოვაციური მომენტია: გრიუნერ ველტლინერი არა როგორც ეროვნული იდენტობის საკითხი, არამედ როგორც საერთაშორისო შესაძლებლობა განვიხილოთ.
ორი მეღვინე, თაობათა დამაკავშირებელი ხიდი, ერთი ღვინო, რომელიც იქ მუშაობს, სადაც მას ყველაზე ნაკლებად ელოდნენ. თუ ეს ახალი თავი არ არის, მაშინ აღარ ვიცით, როგორი უნდა იყოს ახალი თავი.