(კლოდ ოგიუსტი / ანიმაციური სურათი: runwayml)
ერთხელ იყო დრო, როცა ევროპამ, ფაქტობრივად კი მთელმა მსოფლიომ, საკმაოდ ზუსტად იცოდა, რისი დალევა სურდა. არა „აღმოჩენის“ ან „ტეროარის დისკურსის“ მნიშვნელობით, არამედ სრულიად პრაქტიკულად: რა წერია მენიუში, რას იცნობ, რას უკვეთავ დაუფიქრებლად. მაშინ თეთრი ღვინო ნატურალისტი მეღვინეების ენოლოგიური თავგადასავალი კი არა, უბრალო ჩვევა იყო. და ამ ჩვევას სახელები ჰქონდა.
ერთ-ერთი მათგანი: ედელცვიკერი. ელზასი. დღეს ეს ხუმრობას ჰგავს, მაგრამ ოდესღაც სრულიად სერიოზული შეთავაზება იყო. ედელცვიკერი იმათთვის განკუთვნილი ღვინო გახლდათ, ვისაც არჩევანის გაკეთება არ სურდა — ან არ შეეძლო. ცოტა რისლინგი, ცოტა გევიურცტრამინერი, შესაძლოა, კიდევ ცოტაოდენი პინო ბლანი, თუმცა უმეტესად გუტედელი და სილვანერი — ყველაფერს ერთმანეთში აურევ, და კიუვე მზადაა. თვით სახელიც კი ამბიციისა და ირონიული თვალის ჩაკვრის ნაზავია. კეთილშობილი, მაგრამ ამავდროულად შეკმაზული, ერთმანეთთან შეზავებული. 70-იან და 80-იან წლებში ედელცვიკერი ყველგან ეწერა მენიუში, სოფლის დუქნიდან დაწყებული უკეთესი რესტორნით დამთავრებული. დღეს? გამქრალია. თითქმის. მხოლოდ რამდენიმე გამოუსწორებელი ენთუზიასტი აცოცხლებს მას. და ერთმა ვერსიამ გადაირჩინა თავი: „Gentil“ Hugel-ისგან. ედელცვიკერი, რომელმაც თავი მოიწესრიგა; საკმარისად მოიკაზმა და სახელიც შეიცვალა, რათა აწმყოში არ დაეცინათ.
შემდეგ: Entre-Deux-Mers. ბორდო, ოღონდ თეთრი. მთელი რეგიონი, რომელიც ოდესღაც იმის სიმბოლო იყო, რომ დიდი წითელი ღვინოების ქვეყანაშიც შეიძლებოდა საკმაოდ კარგი თეთრი ღვინის დაყენება. ცოცხალი, მსუბუქი, ოდნავ ბალახოვანი, სოვინიონი, სემილიონი და მუსკადელი, ცოტაოდენი ციტრუსი — ყოველთვის კორექტული, არასდროს ამაღელვებელი. Entre-Deux-Mers გონივრული არჩევანის თეთრი ღვინო იყო. მას მაშინ უკვეთავდნენ, როცა ბორდო გინდოდა, მაგრამ ბორდოს დალევა — არა. შუალედური გამოსავალი — სახელიც ამას ამბობს. ზღვებს შორის, იდეებს შორის. დღეს ეს შუალედური გამოსავალი ჩვენთან დიდწილად გამქრალია. ბაზარმა არჩევანი გააკეთა: თუ ბორდო, მაშინ წითელი. და თუ თეთრი, მაშინ, გეთაყვა, ეროვნული.
და შემდეგ არის გავი. Gavi di Gavi, თუ ბოლომდე ზუსტები ვიქნებით. პიემონტი, კორტეზეს ყურძენი, ღვინო, რომელიც ოდესღაც იტალიური ელეგანტურობის განსახიერებად ითვლებოდა. თხელი, ცოცხალი, დაბოლოებაში სიმწარის მსუბუქი ელფერით, რაც მაშინ დახვეწილობად აღიქმებოდა. გავი უკეთესი ტრატორიის თეთრი ღვინო იყო, თევზის, ანტიპასტისა და იმ საუბრების თანამგზავრი, რომლებიც გვიან საღამოს უკვე ცოტათი ზედმეტად ხმამაღლა მიმდინარეობდა. 80-იან და 90-იან წლებში ის ჯერ კიდევ დიდი ხნის განმავლობაში მყარად ინარჩუნებდა ადგილს. დღეს? ჯერ კიდევ არსებობს, მაგრამ რაღაცნაირად დადუმდა. განდევნა ყველაფერმა, რაც უფრო არომატული, ხმამაღალი, საერთაშორისო და ეკოლოგიურია. გავი დარჩა, მაგრამ მასზე აღარავინ საუბრობს.
და ბოლოს: Lacryma Christi del Vesuvio. თვით სახელია უკვე მოვლენა. ქრისტეს ცრემლები — ასეთ რამეს ხომ უნდა მოიფიქრო. ისტორიისა და მითის მქონე ღვინო, ბოთლით, რომელიც ისე გამოიყურებოდა, თითქოს პირდაპირ საკრისტიიდან მოეპაროთ. თხელი, მაღლა აყოლილი, ხშირად ოდნავ ზედმეტად დეკორატიული იმისთვის, რაც შიგ იყო. თავად ღვინო: თავისებური, ზოგჯერ კარგი, ხშირად საშუალო, მაგრამ ყოველთვის დიდი ისტორიის მატარებელი. მას უბრალოდ არ სვამდნენ — ცოტათი სჯეროდათ კიდეც მისი. დღეს ესეც დასრულდა. ვეზუვი კვლავ დგას, ცრემლები კი დაშრა.
ყველა ამ ღვინოს მათი ფუნქცია აერთიანებდა. ისინი უბრალოდ არსებობდნენ. ხელმისაწვდომი იყვნენ. ისინი იმ სისტემის ნაწილი იყვნენ, რომელშიც ღვინოს არ ხსნიდნენ — უბრალოდ უკვეთავდნენ ან ყიდდნენ. იცოდი, რას მიიღებდი, და ეს საკმარისი იყო.
დღეს ყველაფერი სხვაგვარადაა. ღვინომ რაღაც უნდა მოყვეს, წარმომავლობა უნდა აჩვენოს, საკუთარი თავი უნდა გაამართლოს. ძველ კატეგორიებს, ამ პრაგმატულ გადაწყვეტილებებს, უჭირთ. ისინი ზედმეტად მარტივია ეპოქისთვის, რომელიც სირთულეს ითხოვს — ან ყოველ შემთხვევაში ამტკიცებს, რომ ის სჭირდება.
და მაინც, რაღაც გვაკლია. ეს თვითთავადობა. ეს „ედელცვიკერი მომიმზადე“, დამატებითი კითხვების გარეშე. ეს „გავი მოგვიტანე“, ისე, რომ არავინ იცოდეს, რომელი ვენახიდანაა. ეს ღვინოები შესაძლოა დიდი არ ყოფილა, არასდროს ყოფილა დიდი. მაგრამ ისინი იმ ყოველდღიურობის ნაწილი იყვნენ, რომელიც ასე აღარ არსებობს. ყოველდღიურობისა, რომელსაც თვითთავადობა ერქვა.