(კლოდ ოგიუსტი)
ევროპული მეღვინეობის ზედმეტი ზრუნვით სიკვდილამდე მიყვანაც შეიძლება. შეიძლება მისი კვლევებად დაშლა, კამპანიებში შეფუთვა, ერთთვიან თავშეკავებებში მოქცევა და ამ ყველაფრისთვის იმის ახსნა, რომ ეს ყველაფერი „მისივე სასიკეთოდ“ კეთდება. სწორედ ეს ხდება ახლა. მაშინ, როცა მეღვინეებს სარდაფები ღვინით აქვთ სავსე, ატლანტიკური დასავლეთის ძველი ქვეყნების ურბანული წრეები თავშეკავებას ცხოვრების სტილად ქადაგებენ და სიამოვნებას წარსულის გადმონაშთად აცხადებენ. შედეგს მომავლის სუნი კი არ ასდის, არამედ ცივი მცენარეული ჩაის, მოვლილი მოწყენილობის, რომელსაც გაქცევის სურვილი არ აქვს ან თუნდაც დეკადანსის — დეკადანსის დეკადანსიც კი ბოლო დროს ტოქსიკურია.
ვინც ამ კლიმატში კვლავ გაყიდვას ცდილობს, ქარის წისქვილებთან ბრძოლას იწყებს და საკუთარ ძალებს უაზრო საქმისთვის ფლანგავს.
კარგი ამბავი ისაა, რომ მეღვინეებს არავინ აიძულებს, იქ გაყიდონ, სადაც ახლა მცირე მოძრაობაა.
ცუდი ამბები იმ ქვეყნებიდან მოდის, რომლებიც საკუთარ თავს მორალურ ავანგარდად აცხადებენ: იქ ღვინოს სულ უფრო მეტად პრობლემად წარმოაჩენენ და არა დაპირებად. დისკურსი სტერილურია, ჭიქით სიამოვნება საეჭვოა, მოხმარებას კი ყოველთვის სჭირდება ახსნა. ვინც სვამს, თავის მართლება უწევს. ვინც არ სვამს — და ადრე ამ არდალევისთვისაც არანაკლებ შეუსაბამოდ უწევდა თავის მართლებას — ტაშს იღებს. ეს ბაზარი აღარ არის, ეს ტრიბუნალია.
მეღვინეობის ახალი იერუსალიმები (ტერმინი კლიმეკისგან, რომელსაც სიამოვნებით ვისესხებ) სხვაგან მდებარეობს.
ისინი იქ არიან, სადაც ღვინო მუდმივად საეჭვო არ არის. იქ, სადაც ღვინო მიღებულია. სადაც არავინ კითხულობს, კიდევ რამდენად „გამართლებულია“ მესამე ჭიქა, არამედ კითხულობს, კიდევ ერთ ბოთლს ხომ არ გავხსნით. იქ, სადაც სიამოვნება პოლიტიკური განცხადება კი არა, სოციალური აღმასვლის ნაწილია. სწორედ ამიტომ არის ეს ბაზრები ასე მშიერი.
მაგალითად, ინდოეთში. გიგანტური ბაზარი, რომელთანაც ევროკავშირი ახლა თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმებას აფორმებს. ასობით მილიონი ადამიანი, აფეთქებული საშუალო კლასი, ქალაქები, რომლებიც ღარიბული დასახლებებიდან ხელახლა იბადებიან, მომხმარებლები, რომლებსაც თავშეკავება კი არ სურთ, არამედ საკუთარ ინდივიდუალურ პირად ცხოვრებაში ადგილის დამკვიდრება. ღვინო იქ ჯერ კიდევ ყოველდღიური სასმელი არ არის — და სწორედ ამიტომ არის სასურველი. ვინც ღვინოს სვამს, სამყაროს მცოდნეობას აჩვენებს. ვინც კარგ ღვინოს სვამს, წარმატებას აჩვენებს. ამას მსოფლიოში ვერც ერთი კამპანია ვერ ჩაანაცვლებს.
ლათინური ამერიკაც მიჰყვება. თავისუფალი ვაჭრობა აქაც იქნება, თუ ევროპარლამენტი კვლავ კუდს არ მოიქნევს. იქ, ლათინურ ამერიკაში, ღვინოს მორალურად კი არ ანაწევრებენ, არამედ ყოველდღე სვამენ. სინდისის ქენჯნის გარეშე, ზედამხედველობის ქვეშ მყოფი ფიქრის გარეშე. ვისაც სჯერა, რომ იქ უალკოჰოლო ალტერნატივები გაიმარჯვებს, სურვილს სინამდვილეში ურევს. საკუთარი ღვინის ბაზრის მიუხედავად, ახალი, გამამდიდრებელი ვაზის ჯიშების წყურვილს დასასრული არ უჩანს.
და შემდეგ არის ის, რაც პირდაპირ ჩვენს კართან ხდება — და რასაც ბევრი სრულიად სათანადოდ ვერ აფასებს. აღმოსავლეთ ევროპა და ბალკანეთი. უნგრეთი, ხორვატია, სლოვენია, სერბეთი, სლოვაკეთი, პოლონეთი, ჩეხეთი. ქვეყნები, სადაც ღვინოს კულტურული დატვირთვა აქვს. არა წარსულისკენ მიბრუნებული, არამედ მომავალთან დაკავშირებული. ვისაც ღვინო ესმის, ამ წრეს ეკუთვნის. ვინც მასზე საუბრობს, განათლებას აჩვენებს. ვინც აგროვებს, ამბიციას აჩვენებს.
იქ Dry January-ს არ განიხილავენ, არამედ დასცინიან. არა უცოდინრობის გამო, არამედ იმიტომ, რომ მას დასავლურ კაპრიზად აღიქვამენ: გაჯერებული საზოგადოებების გამოხატულებად, რომლებსაც შეუძლიათ უარი თქვან სიამოვნებაზე და ამას შემდეგ ზეიმიც კი მიუძღვნან. იქ ბევრი ახალგაზრდა მომხმარებლისთვის ეს მისაბაძი მაგალითი კი არა, გამაფრთხილებელი ნიშანია.
ეს მკაფიოდ უნდა ითქვას: ვისაც ღვინის გადარჩენა სურს, ყველგან მის გადარჩენაზე ზრუნვას უნდა შეწყვიტოს.
რადგან ღვინოს სჭირდება ბაზრები, რომლებიც მას სერიოზულად აღიქვამენ. ადამიანები, რომლებიც მას კულტურულ მონაპოვრად აღიარებენ. საზოგადოებები, სადაც სიამოვნება დაუყოვნებლივ საყოველთაო ეჭვის ქვეშ არ ექცევა. მომავალი იქ არ არის, სადაც ღვინოს იცავენ, არამედ იქ, სადაც მას დადებითად ელიან.
ეს ახალი იერუსალიმები უტოპიები არ არის. ისინი უკვე დიდი ხანია არსებობს. მხოლოდ გამბედაობაა საჭირო, იქ წახვიდე — და შეწყვიტო იმ ადამიანებისგან ჭკუის სწავლა, რომლებსაც დიდი ხანია დაავიწყდათ, საერთოდ რატომ იყო ღვინო ოდესღაც მნიშვნელოვანი.