(რედაქცია, Reuters)
არსებობს ისტორიები, რომლებიც იმდენად დაუჯერებლად ჟღერს, რომ მათი გამოგონება მოგიწევდა — რეალობა რომ არ გვაწვდიდეს მათ. უახლესი ასეთია: სწორედ კამპტალის გრიუნერ ველტლინერებმა ხელი შეუწყვეს დონალდ ტრამპის სატარიფო პოლიტიკის შერყევას.
როგორც ავსტრიულ გაზეთ Standard-ში დღეს წერია, დიდ პოლიტიკურ თამაშს წერტილი პატარა ამერიკელმა იმპორტიორმა დაუსვა. ვიქტორ შვარცი, ნიუ-იორკელი მოვაჭრე, სხვათა შორის ქვემო ავსტრიაში მოყვანილ გრიუნერ ველტლინერს ყიდულობს. მისი კომპანია Vos Selections დონალდ ტრამპის წინააღმდეგ აღძრულ საქმეში პირველი მოსარჩელე იყო. მიზანი: ახალი საიმპორტო ტარიფების გაუქმება, რომელთა დაკისრებაც ტრამპს ევროპელებისთვის სურდა.
ის, რომ მოსარჩელეს პორტფელში სწორედ ველტლინერი აქვს, ირონიის გარეშე არ არის. ენგაბრუნელი მეღვინე გოდფრიდ შტაინშადენი Standard-ში: „-ს უთხრა: „არც კი ვიცოდი, რომ ეს ვიქტორი იყო. თუმცა, სინამდვილეში, ეს მას ძალიან შეეფერება.““ეს მხრების აჩეჩვას ჰგავს — თუმცა მასში ამ ისტორიის მთელი ხუმრობაა: ერთი კაცი, ერთი ღვინო, სარჩელი მსოფლიოს ყველაზე ძლიერი რეჟიმის წინააღმდეგ; და ჯერ-ჯერობით წარმატებული.
მასშტაბი არ უნდა შევაფასოთ დაუფასებლად. ტრამპს გარკვეული პერიოდის განმავლობაში 200 პროცენტამდე სადამსჯელო ტარიფები ჰქონდა ჩაფიქრებული. როგორც Standard-ში -შია წაკითხვადი, ასეთი ტარიფები ექსპორტისთვის „დასასრული იქნებოდა“. ამის ნაცვლად, ის 15 პროცენტი გახდა — საკმაოდ მძიმე, მაგრამ ასატანი. შტაინშადენმა წინდახედულად თავისი წლიური რაოდენობის დიდი ნაწილი ადრევე გადაიტანა ატლანტის ოკეანის გაღმა. ტარიფები იმპორტიორებთან გაინაწილეს. თუმცა პატარა მოვაჭრეებისთვის, როგორიც შვარცია, ეს უფრო რთულია, ამბობს შვარცი. და სწორედ ამიტომ შეიტანა მან სარჩელი.
და გაიმარჯვა. ჯერ აშშ-ის ფედერალურ სასამართლოში, შემდეგ კი სააპელაციო სასამართლოში. საქმე ახლა უზენაეს სასამართლოშია. თუმცა უკვე ახლა, როგორც Standard-შიწერს, „განაჩენს შორსმიმავალი შედეგები უნდა მოჰყვეს — მათ შორის ავსტრიისთვისაც.“
უეცრად ეს ნიუ-იორკელი კაცი, რომელსაც გრიუნერ ველტლინერი შემოაქვს, მსოფლიო პოლიტიკის ფიგურად იქცა. „შვარცი უკვე რაღაც ცნობილ ადამიანად იქცა“, — ნათქვამია Standard-ში-ში. ის ინტერვიუდან ინტერვიუში დადის და უკვე New York Times-ის პოდკასტშიც იყო მიწვეული.
და აქ იწყება კულმინაცია: ეს არც ბორდოსა და ბურგუნდიის დიდი სახლები ყოფილა, არც შამპანის ბარონები ან იტალიური ლობისტები, რომლებმაც ტრამპი ჩარჩოებში მოაქციეს. ეს იყო ავსტრიის გულშემატკივარი მოვაჭრე. მოვაჭრე, რომელმაც იცოდა, რომ გრიუნერ ველტლინერი აშშ-ში მხოლოდ ნიშური პროდუქტი კი არა, აუცილებლობაც გახდა. ველტლინერის გარეშე არ არსებობს ზღვის პროდუქტებთან შეხამება, არც მსუბუქი თეთრი ღვინო საზაფხულო სამზარეულოსთვის და არც შარდონეს ალტერნატივა.
შეიძლება ითქვას: ტრამპის ტარიფები — დროებით, და, სამწუხაროდ, ნამდვილად არა საბოლოოდ — იმ ღვინის რეალობასთან დამარცხდა, რომლის დაწერაც მას, ალბათ, არც კი შეუძლია.
და ეს გაკვეთილია. ღვინო მხოლოდ სიამოვნება არ არის — ზოგჯერ ის პოლიტიკაცაა. ის მხოლოდ ტერუარისა და კლიმატის ისტორიებს კი არ ჰყვება, არამედ ეკონომიკური ომების ანალებში თავებსაც წერს. ის, რომ ავსტრიამ ამ ამბავში მცირე მთავარი როლის შესრულება შეძლო, ვენის ან ბრიუსელის დიდ ძალაუფლებას კი არ უნდა უმადლოდეს, არამედ ნიუ-იორკელ კაცს — და ვაზის ჯიშს, რომელსაც ჯერ კიდევ ერთი თაობის წინ პროვინციულ ხუმრობად დასცინოდნენ.
დღეს კი გრიუნერ ველტლინერი საექსპორტო პროდუქტია, საკულტო ბოთლი და, როგორც ვხედავთ, პოლიტიკური ინსტრუმენტი. როგორც Standard-ში -შია წაკითხვადი, აშშ-ს უკვე ავსტრიის საექსპორტო ბრუნვის 8,5 პროცენტი უკავია — და ეს წილი კვლავ იზრდება, მაშინ როცა სხვა ბაზრები სტაგნაციას განიცდის.
ეს შემთხვევითი არ არის. ეს ვაზის ერთი ჯიშის მშვიდი რევოლუციაა. და შესაძლოა, სწორედ ეს უნდა აღვნიშნოთ ცოტა ხნით: რომ ველტლინერის ერთ ჭიქას უფრო დიდი ძალის გამოვლენა შეუძლია, ვიდრე ტრამპის Twitter-ტირადებს. ჯერჯერობით. და, სამწუხაროდ, ალბათ მხოლოდ ხანმოკლე რეალობაში.