(კლოდ ოგიუსტი / რედაქცია: მანფრედ კლიმეკი)
ემანუელ რეინოს გარდაცვალებით არა მხოლოდ სამხრეთ რონის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მეღვინე წავიდა. გაქრა მთელი აზროვნების მოდელი, დამოკიდებულება, რომელმაც ევროპული ხარისხიანი ღვინის აღქმა ორი ათწლეულის განმავლობაში სხვებზე მეტად ჩამოაყალიბა. რეინო ფანატიკოსი არ ყოფილა, თუმცა იდეოლოგი ნამდვილად იყო — და არასოდეს ყოფილა ბრენდის შემქმნელი ინდუსტრიული გაგებით. ის რაღაც გაცილებით რადიკალური გახლდათ: მეღვინე, რომელსაც ხარისხის უპირობოდ სჯეროდა — და სხვა არაფრის.
რეინო, რომელმაც მემკვიდრეობით მიიღო Château Rayas-ისFonsalette-ისა და Château des Tours-ის მამულები 1990-იანი წლების ბოლოს, იმ თაობის წარმომადგენელი იყო, რომელსაც დღეს შემოკლებით ბუმერებს უწოდებენ, თუმცა ღვინის სამყაროში ამ თაობას სრულიად განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა. ეს იყო თაობა, რომელმაც ომისშემდგომი ათწლეულების ინდუსტრიალიზაციის, მასობრივი ღვინისა და ტექნიკური უნიფიცირების შემდეგ საპირისპირო ხედვა ჩამოაყალიბა: ხარისხი, როგორც აბსოლუტური კატეგორია. რაოდენობის ნაცვლად — ტერუარი. ბაზრის ნაცვლად — ხასიათი.
რეინოს ხელში Rayas ამ იდეის განსახიერებად იქცა. ქვიშიან ნიადაგზე მოყვანილი გრენაში, მუხის დემონსტრირების გარეშე, ექსტრაქციის გარეშე, მოდისა და ქულათა სისტემებისადმი დათმობების გარეშე. ღვინოები ხშირად გვიან გამოდიოდა გაყიდვაში, არასოდეს იყო იაფი, ზოგჯერ წინააღმდეგობრივი, მაგრამ ყოველთვის გამორჩეული. რეინომ ყველაფერი ერთ ბარათზე დადო — და ამისთვის საფასურიც გადაიხადა. მედია და კოლეგები ღიად საუბრობდნენ იმ წლებზე, როცა მეურნეობა ფინანსური წნეხის ქვეშ აღმოჩნდა, რადგან Rayas უარს ამბობდა როგორც ფასის, ისე სტილის შეცვლაზე. პირველ ადგილზე ხარისხი, შემდეგ — ბაზარი, ან საერთოდაც არა.
ეს დამოკიდებულება მხოლოდ ინდივიდუალური არ ყოფილა — ის სამაგალითო იყო. 2000-დან 2020 წლამდე იგი მთელი ევროპული ხარისხიანი ღვინის მოძრაობის მთავარ მოტივად იქცა. საფრანგეთში, იტალიაში, ესპანეთში, გერმანიაში, ავსტრიასა და პორტუგალიაში სჯეროდათ თითქმის მორალური ჭეშმარიტების: თუ ხარისხი საკმარისად მაღალია, მომხმარებლები მას მიჰყვებიან. თუ ღვინო გულწრფელია, ის თავის გზას გაიკვალავს. ნდობა პროდუქტისადმი, ნდობა ბაზრისადმი — და ნდობა დროისადმი.
და დიდი ხნის განმავლობაში ჩანდა, რომ ეს გათვლა ამართლებდა. იმ წლების დიდმა იკონებმა — Rayas-მა, Lafleur-მა, Giacomo Conterno-მ, Keller-მა და Valentini-მ — არა მხოლოდ თაყვანისცემა დაიმსახურეს, არამედ ეკონომიკურადაც გამართლდნენ. ხარისხი ვალუტად იქცა. ბაზარი თანმიმდევრულობას აჯილდოებდა. რეინო ამ რწმენის ერთ-ერთი ყველაზე წმინდა გამომხატველი იყო.
თუმცა სწორედ ეს რწმენა დგას დღეს კითხვის ნიშნის ქვეშ.
ღვინის ბაზრის ამჟამინდელი კრიზისი აჩვენებს, რომ მხოლოდ ხარისხი აღარ არის საკმარისი. არა იმიტომ, რომ მან მნიშვნელობა დაკარგა, არამედ იმიტომ, რომ გარემო რადიკალურად შეიცვალა. მოხმარების ჩვევები, კომუნიკაცია, თაობათა ლოგიკა, მორალური შეხედულებები, პოლიტიკური და ჯანმრთელობის საკითხებზე დისკურსები უფრო ღრმად ერევა პროცესში, ვიდრე ოდესმე. ბაზრისადმი ნდობა დღეს აღარ არის მდგრადი ბიზნესმოდელი — ის რისკია. მომხმარებელი დაყოფილი, დაბნეული, დარიგებული და დაღლილია. ღვინო კი იმგვარი გამართლების წნეხის ქვეშაა, რომელიც რეინოს ამ ფორმით არასოდეს გამოუცდია.
ამ თვალსაზრისით, რეინოს გარდაცვალება დიდი მეღვინის დასასრულზე მეტს ნიშნავს. ის იმ ეპოქის დასასრულს აღნიშნავს, როცა ევროპულ ღვინოს შეეძლო თითქმის რომანტიკულ განტოლებაზე დაყრდნობა: ხარისხი უდრის აღიარებას, უდრის ეკონომიკურ სტაბილურობას. ეს განტოლება ავტომატურად აღარ მოქმედებს.
ეს რეინოს მემკვიდრეობას არ ამცირებს — პირიქით. ის მას ისტორიულ მნიშვნელობას სძენს. სხვებზე თითქმის მეტად, ის განასახიერებს ბუმერების ეპოქის „ძველ ახალ“ ევროპულ ღვინოს: უკომპრომისოს, სერიოზულს, ღრმად დარწმუნებულს იმაში, რომ ღვინო კულტურული საკითხია და არა მარკეტინგული სავარჯიშო. მისი სიკვდილი მომდევნო თაობას პატიოსნებისკენ უბიძგებს. მას ახალი გზების პოვნა მოუწევს ისე, რომ ეს ბირთვი არ გასცეს. ხარისხი კვლავ აუცილებელი პირობაა, მაგრამ უკვე აღარ არის სტრატეგია.
რაც მოჰყვება, უარესი არ იქნება — უბრალოდ განსხვავებული იქნება. და გასანაწილებელი ნამცხვარიც ნაკლები ექნება. ნაკლებად დოგმატური, ნაკლებად მომთმენი, უფრო მჭიდროდ ჩართული კომუნიკაციაში, კონტექსტსა და ახსნა-განმარტებაში. ჩუმი გენიოსების ეპოქა, რომლებსაც შეეძლოთ ბაზრის იმედად ყოფნა, დასრულდა.