ვიხსენებთ არცთუ ისე დიდი ხნის წინანდელ პერიოდს, როდესაც ღვინო საზოგადოებისთვის თავისთავად ცხადი თემა იყო. გაზეთებს ღვინის გვერდები ჰქონდათ, ჟურნალები მეღვინეებს, რეგიონებს, მოსავლებსა და ახალ განვითარებებს უთმობდნენ ყურადღებას. ისინი მსჯელობდნენ პარკერის ქულებზე, ნატურალურ ღვინოზე, ბარიკზე, შარდონესთან სწორ მოპყრობაზე და იმაზე, შეიძლება თუ არა მალბეკი ოდესმე ისეთივე კარგი გახდეს, როგორიც დიდი ბორდოა. ზოგჯერ ამ დროს სისულელეებსაც წერდნენ. მაგრამ მთავარია, რომ წერდნენ. დღეს ღვინის ინდუსტრია უპირატესად საკუთარ კრიზისზე საუბრობს. მოხმარება იკლებს, მარნები სავსეა, ახალგაზრდებს კი, როგორც ამბობენ, მხოლოდ კოქტეილები და უალკოჰოლო სასმელები აინტერესებთ — მედიაც ღვინოზე ძირითადად მაშინ წერს, როდესაც მორიგი სტატისტიკა მისი გარდაუვალი დასასრულის შესახებ გვამცნობს. ან როდესაც რომელიმე ჯანდაცვის ორგანიზაცია აცხადებს, რომ პირველი ყლუპიც კი სასაფლაოსკენ გადადგმული ნაბიჯია. ინდუსტრია ამაზე პოზიციური დოკუმენტებითა და უკეთესი კომუნიკაციის მოთხოვნით რეაგირებს — ან საერთოდ არ რეაგირებს. ეს დაახლოებით იგივეა, რაც საცხოვრებელ სახლში ხანძრის გაჩენისას ჯერ სახანძრო წყლის სტრატეგიის გაუმჯობესების სამუშაო ჯგუფის მოწვევა.
ჩვენ, WINEPARTY-ში, სხვა რამ მოვიფიქრეთ. ღვინო კვლავ დავაბრუნოთ სუფრაზე. პირდაპირი მნიშვნელობით. დღეიდან ნებისმიერ რესტორატორს, მეღვინეს, ვინოთეკას, ღვინის გაერთიანებასა თუ ღვინის მოვაჭრეს შეუძლია ჩვენი სტატიებიდან საკუთარი სუფრის გადასაფარებლების შექმნა. უფასოდ. საკუთარი სახელითა და ლოგოთი. დასაბეჭდად გამზადებული PDF-ის სახით, რომლის დაბეჭდვაც ჩვეულებრივ პრინტერზეა შესაძლებელი ან რომლის უფრო დიდი ტირაჟით პროფესიონალურად დამზადებაც შეიძლება. ამისთვის სპეციალური გენერატორი შევქმენით. ირჩევთ WINEPARTY-ის იმდენ ისტორიას, რამდენიც გსურთ, არჩევთ სამი დიზაინიდან ერთ-ერთს, სურვილის შემთხვევაში ამატებთ საკუთარ ლოგოს და განსაზღვრავთ ქაღალდის ფორმატს. A4 გამოდგება. თუმცა ჩვენ A3-ს გირჩევთ. რადგან ღვინოს სივრცე სჭირდება. კარგ ტექსტსაც ასევე. საბოლოოდ მიიღებთ სუფრის საფარს, რომელიც იქ დაიდება, სადაც ადამიანებმა ღვინოზე საუბარი ისედაც უნდა შეძლონ: რესტორანში, დუქანში, ღვინის ბარში, ვინოთეკაში, დეგუსტაციაზე ან უშუალოდ მეღვინესთან.
ჩვეულებრივ სარეკლამო მასალებთან განსხვავება გადამწყვეტია: ჩვენს სუფრის გადასაფარებლებზე ნამდვილად არის წასაკითხი რამ. არა ბუნდოვანი მტკიცებები უნიკალური სიამოვნების მომენტების შესახებ. არა პრიალა ფოტოგრაფია, რომელზეც მეღვინე მნიშვნელოვნად იყურება შორს. არა სამი აბზაცი იმის შესახებ, რომ ღვინო ვნებაა. ეს უკვე ვიცით. ჩვენ ისტორიებს — ნამდვილ ჟურნალისტიკას — გთავაზობთ. ადამიანებზე, რომლებიც ღვინოს ქმნიან. ცნობილ და უცნობ ღვინის რეგიონებზე. ვაზის ჯიშებზე, რომლებიც აღარავის ახსოვს. ღვინის ისტორიაზე, მის აწმყოზე, პრობლემებსა და ხანდახან აბსურდულ მხარეებზე. დიდ ბოთლებსა და პატარა საწარმოებზე. ყველაფერზე, რაც ღვინოს საინტერესოს ხდის, როგორც კი მას მხოლოდ სავაჭრო საქონლად აღარ აღვიქვამთ.
ახლა წარმოვიდგინოთ სრულიად ჩვეულებრივი სიტუაცია. ოთხი ადამიანი რესტორანში ზის. მენიუები უკვე წაიღეს, ღვინო შეკვეთილია, საჭმელს კი ჯერ კიდევ ელოდებიან. ერთ-ერთი სუფრის გადასაფარებელზე კითხულობს ისტორიას მეღვინეზე, რომლის შესახებაც არასდროს სმენია. მისი მეზობელი კითხულობს რაღაცას მევენახეობის კრიზისზე. მესამე კი განსაკუთრებული მოსავლის შესახებ ტექსტს აღმოაჩენს. უეცრად ღვინოზე იწყებენ საუბარს. არა პრომილეს ზღვარზე, ნარჩენ ალკოჰოლზე ან იმაზე, ჯერ კიდევ დასაშვებია თუ არა მეორე ჭიქა ჯანმრთელობისთვის. არამედ ღვინოზე!
შეიძლება ბანალურად ჟღერდეს. მაგრამ სწორედ ამაში მდგომარეობს იდეა. განსაკუთრებით საინტერესო ხდება მაშინ, როდესაც რესტორატორი სხვადასხვა სუფრის გადასაფარებელს ბეჭდავს და მაგიდებზე ანაწილებს. მაშინ განსხვავებული ისტორიები ერთმანეთის გვერდით დევს. მათი შედარება, მათზე საუბარი, შეწინააღმდეგება და ერთმანეთისთვის ხმამაღლა წაკითხვა შეიძლება. ამის გამო რესტორანი სემინარის ოთახად არ იქცევა. ის კვლავ რესტორნად რჩება. თუმცა სტუმრებს უჩნდებათ დამატებითი, ძალიან მშვიდი და არასოდეს დამრიგებლური მიზეზი, დაინტერესდნენ იმით, რაც მათ ჭიქებში ასხია.
ეს ინსტრუმენტი მეღვინეებისთვისაც არის განკუთვნილი. ვისაც დეგუსტაცია აქვს დაგეგმილი, შეუძლია სუფრის გადასაფარებლებს საკუთარი ლოგო დაამატოს და მაგიდებზე დააწყოს. ვისაც Buschenschank, Straußwirtschaft ან საკუთარი რესტორანი აქვს, მათი გამოყენება იქ შეუძლია. ღვინის გაერთიანებებს ღონისძიებებზე საკუთარი წარმოშობის რეგიონის წარმოჩენა შეუძლიათ. მსხვილ ღვინის მოვაჭრეებსა და მარნებს შეუძლიათ ასეთი სუფრის საფარების დამზადება რესტორნებისთვის დააფინანსონ და სპონსორების რანგში საკუთარი ლოგოთი წარდგნენ. ეს, რა თქმა უნდა, რეკლამაა. მაგრამ ისეთი, რომლისგანაც სტუმარიც სარგებელს იღებს. რესტორატორი თავისი მაგიდებისთვის უფასო სარედაქციო შინაარსს იღებს. მეღვინე ან ღვინის მოვაჭრე ხილვადობის დამატებით შესაძლებლობას იძენს. WINEPARTY აღწევს ადამიანებამდე, რომლებსაც ჩვენი ვებგვერდი შესაძლოა ჯერ არასდროს მოუნახულებიათ. სტუმარი კი საკითხავს იღებს, რომელიც, საუკეთესო შემთხვევაში, მეზობელ მაგიდასთან მიმდინარე საუბარზე უფრო საინტერესოა. ყველა იგებს. თანამედროვე ღვინის ეკონომიკაში ეს იშვიათი კომბინაციაა. ამაზე უკეთესი ორმხრივი სარგებელი, ფაქტობრივად, შეუძლებელია.
თუმცა ამის უკან უფრო დიდი იდეა დგას. ღვინოს საზოგადოების ყურადღების პრობლემა აქვს. და ეს პრობლემა მხოლოდ უკეთესი პრესსამუშაოთი ვერ მოგვარდება. კლასიკური მედია თემას სულ უფრო ნაკლებ ყურადღებას უთმობს. დარჩენილი რამდენიმე ღვინის გვერდი ხშირად იმ ადამიანებამდე აღწევს, რომლებსაც ისედაც აინტერესებთ ღვინო. მოსახლეობის დანარჩენი ნაწილი ღვინის შესახებ ძირითადად მის პრობლემებს იგებს. ვისაც ახალი მკითხველების, ახალი დაინტერესებული ადამიანებისა და საბოლოოდ ახალი ღვინის მსმელების მიღწევა სურს, სხვა გზები უნდა მოძებნოს. ჩვენ გვჯერა, რომ ამისთვის გასტრონომია ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ადგილია. აქ ღვინოზე აბსტრაქტულად არ მსჯელობენ. აქ ის სუფრაზე დგას. აქ შეიძლება მისი დაყნოსვა, დაგემოვნება, საჭმელთან შედარება და სხვა ადამიანებთან მასზე საუბარი. აქ არ არის საჭირო რთული ახსნა, რატომ უნდა დაინტერესდეს ვინმე ღვინით. ჭიქა უკვე მის წინ დგას. და სწორედ იქ გვინდა ჩვენი ისტორიებით მისვლა.
ამასთან, დიდი ხანია მხოლოდ ავსტრიაზე, გერმანიასა და შვეიცარიაზე აღარ ვფიქრობთ. უკვე ორი კვირაა, WINEPARTY-ს უფრო მეტი საერთაშორისო მკითხველი ჰყავს, ვიდრე გერმანულენოვანი სივრციდან. თავდაპირველად გერმანულენოვანი ღვინის ჟურნალისთვის ეს მნიშვნელოვანი განვითარებაა. და ის ცვლის ჩვენს ხედვას საკუთარ სამუშაოზე. ბოლოს და ბოლოს, ღვინო საერთაშორისო კულტურული მემკვიდრეობაა. მის საზოგადოებრივ აღქმასთან დაკავშირებული პრობლემები ავსტრიის საზღვართან არ მთავრდება. ისინი ისევე აწუხებს საფრანგეთის მეღვინეებს, როგორც იტალიის, ესპანეთის, საბერძნეთის, აშშ-ისა თუ სამხრეთ აფრიკის მეღვინეებს. ყველგან არის რესტორნები, ვინოთეკები და დეგუსტაციები. ყველგან სხედან ადამიანები მაგიდებთან. და ყველგან შეუძლია კარგ ისტორიას გააღვივოს ინტერესი ისეთი ღვინის მიმართ, რომელსაც სხვაგვარად არასდროს შეუკვეთავდნენ. ამიტომ ჩვენი სუფრის გადასაფარებლების გენერატორიც საერთაშორისო მიზნებისთვისაა შექმნილი. მისი ინტერფეისის ენის მორგება შესაძლებელია. პრინციპი ერთნაირად მუშაობს, მასპინძელი ვენაში, ბორდოში, ნიუ-იორკსა თუ კეიპტაუნში იმყოფება თუ არა. აირჩიეთ სამი ან ოთხი სტატია. განსაზღვრეთ დიზაინი. დაამატეთ საკუთარი ლოგო. აირჩიეთ A3. ჩამოტვირთეთ PDF. დაბეჭდეთ. მზად არის. ვისაც სურს — ჩვენ ამას ვურჩევთ — სუფრის გადასაფარებლები რეგულარულად ცვალოს. ბოლოს და ბოლოს, WINEPARTY-ზე ისტორიები არ ილევა. ხოლო რესტორანი, რომელიც სტუმრებს მუდმივად ახალი ტექსტებით აოცებს, დამატებით მიზეზს ქმნის, რატომ უნდა დაბრუნდნენ იქ სიამოვნებით.
რა თქმა უნდა, დაბეჭდილი ქაღალდის ნაჭერი საერთაშორისო მევენახეობის კრიზისს ვერ მოაგვარებს. ჩვენ ჟურნალისტები ვართ და არა სასწაულმოქმედი მკურნალები. და ვიცით, რომ ადამიანები ავტომატურად მეტ ღვინოს არ დალევენ მხოლოდ იმიტომ, რომ მის შესახებ რაღაც წაიკითხეს. მაგრამ მათ საერთოდ უნდა გაუჩნდეთ ღვინით დაინტერესების იდეა. სწორედ ეს არის მთავარი. ინდუსტრიამ, რომელიც ჩივის, რომ მასზე აღარავინ საუბრობს, ყოველი შესაძლებლობა უნდა გამოიყენოს საუბრის დასაწყებად. გასტრონომიას ამისთვის აქვს ის, რაც მედიას სულ უფრო აკლდება: უშუალო კონტაქტი ადამიანებთან, რომლებსაც ამ წუთას სიამოვნება სურთ. ჩვენ ისტორიებს ვაწვდით. უფასოდ. რესტორატორები, მეღვინეები, გაერთიანებები და მოვაჭრეები მაგიდებს გვთავაზობენ. სტუმრები კი თავად წყვეტენ, წაიკითხონ, იმსჯელონ თუ უბრალოდ თეფში ზედ დაადგან. ესეც ნებადართულია. თუმცა ჩვენ გვირჩევნია, წაკითხვის შემდეგ კიდევ ერთი ჭიქა ღვინო შეუკვეთონ.
რადგან თუ ღვინო გაზეთებიდან ქრება, მაშინ ის იქ უნდა დაბრუნდეს, სადაც მისი ადგილია: ადამიანებს შორის. და სუფრაზე.
აქ გადადით WINEPARTY-ის უფასო მაგიდის საფენის გენერატორზე: https://wineparty.wine/tischauflage/