უკვე თითქმის ათი წელია, მაქვს პატარა პრივილეგია, რომლისაც, ალბათ, ზოგიერთი კოლეგა შემშურდებოდა. ყოველ კვირას WELT am SONNTAG-ში ფანტასტიკური მზარეულის, ფოლკერ ჰობლის, ერთ რეცეპტს ღვინოს ვუხამებ. არა თვეში ერთხელ, არა ხანდახან ღვინის სპეციალურ რუბრიკაში და არც მხოლოდ მაშინ, როცა სადმე ბორდო, ბურგუნდია ან ღვინის რომელიმე სხვა რეგიონი ყურადღებას მოითხოვს. ყოველ კვირას! წელიწადში 52 კვირა! 52 კერძი! 52 ღვინო!
ამგვარად, ალბათ, გერმანულენოვან სივრცეში ერთადერთი ღვინის ავტორი ვარ, რომელსაც ყოველწლიურად შეუძლია, ფართო ტირაჟის მქონე საყოველთაო გამოცემაში ღვინის 52 ცალკეული რეკომენდაცია გამოაქვეყნოს. აქედან მეორე თავისებურებაც გამომდინარეობს: ეს პატარა კრიტიკები გერმანიის ყველაზე ხშირად წაკითხულ რეგულარულ ღვინის რჩევებს მიეკუთვნება. აქ ღვინო არ ჩნდება სპეციალიზებულ ჟურნალში, რომლის მკითხველებმაც ისედაც იციან, რა არის ტიმორასო, ასირტიკო ან ლისტან ბლანკო. ის ფართო აუდიტორიას კვირა დღეს, კითხვისას ხვდება.
ეს სამუშაოს მნიშვნელოვნად ცვლის. რადგან ყოველ კვირას ძიება თავიდან იწყება. ღვინო კერძს უნდა უხდებოდეს, ხელმისაწვდომი უნდა იყოს და, შეძლებისდაგვარად, არ უნდა ღირდეს იმდენი, რამდენსაც სხვები მოკლე შვებულებაში ხარჯავენ. რა თქმა უნდა, ერთხელ შეიძლება უფრო ძვირი ბოთლიც შეგხვდეს. მაგრამ ბევრად საინტერესოა მუდმივი ძიება ათიდან ოცდაათ ევრომდე ღირებულების ღვინოებისა, რომლებსაც ნამდვილად აქვთ რაღაც მოსაყოლი. ისეთი ვაზის ჯიშების, რომლებიც ამჟამად არავის ახსოვს. ისეთი მეღვინეების, რომლებსაც ჯერ ყველა არ იცნობს. და ზოგჯერ საკმაოდ სახალისო აღმოჩენისა, რომ კერძს სწორედ ის ღვინო უხდება, რომელიც კლასიკურ შეხამების სახელმძღვანელოს, ალბათ, გათვალისწინებული არ ექნებოდა.
თითქმის ათი წლის შემდეგ დაახლოებით 500 ცალკეული კრიტიკა დაგროვდა. საკმაოდ დიდი, ოდნავ ანარქიული ღვინის არქივი: შამპანური ტკბილეულთან, ველშრიზლინგი შტირიიდან, სირა მოზელიდან, ტიმორასო პიემონტიდან, ასირტიკო საბერძნეთიდან, ლისტან ბლანკო ტენერიფედან. მათ შორის ბორდო, ბურგუნდია, რისლინგი, სოვინიონი და ყველა ჩვეული ეჭვმიტანილი. გადამწყვეტი არასოდეს ყოფილა, იყო თუ არა ღვინო იმ მომენტში მოდური. ის საჭმელს უნდა უხდებოდეს. და გემრიელი უნდა იყოს.
აქ არის ათი ასეთი პატარა საკვირაო ღვინის მოგზაურობა:
იდეალურად უხდება: სულ რამდენიმე წლის წინ სომელიეები ტკბილეულთან თითქმის მხოლოდ ტკბილ ღვინოებს მიირთმევდნენ. ისინი კი ყველს უხდება — ყველთან ტრადიციულად შეხამებული უაზრო წითელი ღვინის ნაცვლად. ტკბილეულს (!) შამპანური უნდა ახლდეს. ერთ-ერთი ასეთი შამპანურია ის, რომელიც სასწრაფო ღვინის მარაგის სახით ყოველთვის მიდევს მაცივარში: Pierre Gimonnet & Fils-ის Cuis 1er Cru-ის პატარა ბოთლი (0,375 ლ) — კიუვე სხვადასხვა ნაკვეთიდან და Blanc de Blancs, ანუ მხოლოდ შარდონესგან დაყენებული ღვინო. არომატში თეთრი გრეიფრუტი, ლაიმი, თავდაპირველად უზომოდ ბრიოში, შემდეგ ოდნავ მსხალი და სულ მცირედ ხურტკმელი. პირში უაღრესად ელეგანტური და მდიდრულია. დახვეწილი სიამოვნება.
21,90 ევროდ www.bremer-weinkolleg.de-ზე
იდეალურად უხდება: ზაფხული: ჩემთვის ეს ყოველთვის ამგვარ ზღვის პროდუქტების სალათებთან დაკავშირებულ მოგონებასაც ნიშნავს — და ასეთ სალათებს საფრანგეთშიც, უპირველესად, ლანჩზე ტრადიციულად მიირთმევენ. მას ფრანგულ ვიონიეს მაცივრიდან ვაყოლებ, ჯიშს, რომელიც უფრო ხშირად უნდა დავლიოთ: Languedoc-ის Les Bertholets-ის Viognier Réserve-ს. არომატში უხვადაა კურკიანი ხილი, ტროპიკული ხილი, პომპელმუსი, მცირედ ციტრუსი, შემდეგ ზაფხულის მდელოც და პრასის მსუბუქი ელფერიც. პირში მოკლე ხის ზემოქმედებით ოდნავ უფრო ძლიერი ხდება — საბოლოოდ კი მარტივი საზაფხულო ღვინოა.
7,49 ევროდ www.conderwines.de-ზე
იდეალურად უხდება: გენიალური იდეაა, სალსიჩა ფრიკადელის სამოსში გავახვიოთ. ამ უხეშმარცვლოვან, დახვეწილად პიკანტურ იტალიურ ძეხვს არაჩვეულებრივ ღვინოს ვაყოლებ: Günther Steinmetz-ის Syrah Limited Edition 2023-ს, მოზელის ბრაუნებერგიდან (მეღვინე: Stefan Steinmetz). რომ ამ ჯიშს, რომლის ფესვებიც, უპირველესად, რონაშია, მოზელზე განსაკუთრებული გემოს პროფილის განვითარებაც შეუძლია, ეს ღვინო განსაკუთრებით კარგად აჩვენებს. არომატში მოზომილი შავი მოცხარის სურნელი, უამრავი გრაფიტი, მოცვი, ოდნავ მდელოს ბალახები, შებოლილი ხორცის მცირე ელფერი და წიწაკაც. პირში შესანიშნავი ხის გავლენა ვლინდება: ძალა და ელეგანტურობა სრულყოფილებაში.
49,95 ევროდ www.bottle-hero.de-ზე
იდეალურად უხდება: მახასიათებელი — პიკანტურობა. უხდება ამას ზომიერად და არა გადაჭარბებულად პიკანტური ღვინოც? უფრო ნეიტრალური თანმხლების ნაცვლად? ვფიქრობ, დიახ, და სარდაფში ჩავდივარ, რათა ერთ-ერთი საკმაოდ იშვიათი ბოთლი ამოვიღო: Jean Sipp-ის Bio-Sylvaner Reserve AOC 2023-ს (რომელსაც, რეალურად, სარდაფში კიდევ რამდენიმე წელი უნდა დაეძველებინა) ელზასიდან, სადაც ახლახან ვიყავი. არომატში თავდაპირველად ბალახოვანი ხასიათია, რომელიც სოვინიონს მოგვაგონებს, შემდეგ ოდნავ გარგარი, ასევე დაუმწიფებელი კომში, მცირედ მსხალი, ლიმონი და ოდნავ ცარცის ელფერიც. პირში საოცრად ელეგანტური ძალა აქვს, მიუხედავად იმისა, რომ ამ ღვინოს ხის კასრის შიგნიდან არასოდეს დაუნახავს.
28,00 ევროდ www.vino45.it-ზე
იდეალურად უხდება: პანცანელა — ტოსკანურ-უმბრიული ღარიბული პურის სალათი, რომელსაც მრავალნაირად და სხვადასხვაგვარად ამზადებენ და რომელიც 1980-იანი წლების შუაში, „ძვირფასეულობით მოჟღარუნე“ ფენებში (ჯონ ლენონი, 1964 წელი, Royal Albert Hall), ძალიან მოდური გახდა. აქ ღვინის შეხამება მარტივი იქნებოდა, რომ არა ტკბილი თაფლოვანი ნესვი, რომლის საპირწონედაც ხასიათიანი თეთრი ღვინო მჭირდება: Vietti-ის Timorasso Derthona Colli Tortonesi DOC 2024, „თეთრი ბაროლო“. არომატში თეთრი ყვავილები, ცოტა ხნით გვირილა, კომში, შემდეგ უფრო მცენარეული, ვიდრე ყვავილოვანი ნოტები, სისხლიანი ფორთოხლის ქერქი და სულ მცირედ დაფნის ფოთოლი. პირში დომინირებს ბალახოვანი ნოტები და კვლავ ფორთოხლის მსუბუქი ელფერი. პიემონტის უცნობი იშვიათობა.
29,00 ევროდ www.superiore.de-ზე
იდეალურად უხდება: კითხვისას მადა სუფთა, დიახ, უზარმაზარ შიმშილად მექცევა. დღევანდელ გემრიელ ქათამს, კაპერსა და ლიმონს შტირიელი ველშრიზლინგი ახლავს, ოღონდ ისეთი, რომელიც თითქმის მთლიანად გამოდის უბრალო სუფრის ღვინის როლიდან — როლი, რომლის ატანაც დაწურული ველშრიზლინგების დაახლოებით 99%-ს უწევს: Weingut Tement-ის Welschriesling Ried Ottenberg Veithhansl 2021. რატომ უხდება აქ ასე კარგად? იმიტომ, რომ ხეში დაძველების საშუალება მიეცა (რაც ბურგუნდიულ ძალას მატებს) და საოცრად ელეგანტური, მინერალური მარილიანობა მოაქვს, თითქოს ვენახი ზღვასთან ძალიან ახლოს იდგეს. არომატში თავდაპირველად ია, შემდეგ ცივი სტაფილო, ნაკადულის კალაპოტთან არსებული სიმწვანე, მსხალი და რინგლოტას მსუბუქი ელფერიც. პირში ერთი ყლუპი ღვინო — გადაჭარბებული ძალის ტანჯვის გარეშე.
26,50 ევროდ www.weinfurore.de-ზე
იდეალურად უხდება: გადამწყვეტი წიწაკიანი ძეხვი აღმოჩნდა. მის წინააღმდეგ აქ მხოლოდ სოვინიონ ბლანს შეუძლია გამკლავება, ახალზელანდიურს, სადაც მარლბოროში სოვინიონებს განსაკუთრებით ხილისებურად აყენებენ. მე კი ოდნავ უფრო თავშეკავებული ღვინო ავირჩიე — Rimapere Sauvignon Blanc 2024, რომლის დამზადებაც გარდაცვლილმა ფრანგმა ელიტური ვენახის მფლობელმა ბენჟამენ დე როტშილდმა დაუკვეთა და რომელსაც თავისი Overseas-პროექტისთვის უფრო ლუარის სოვინიონის ხედვა ჰქონდა. არომატში თავდაპირველად ვნების ხილის ძლიერი სურნელი, მცირედ მანგო, შემდეგ უხვად ციტრუსი და ცოტა ახალი ტილოს ნოტი. პირში არა მოსალოდნელი ტროპიკული ხილის შეტევა, არამედ კეთილშობილი ელეგანტურობა, საკმარისი ძალით, რომ წიწაკიან ძეხვს გაუმკლავდეს.
15,95 ევროდ www.weinfreunde.de-ზე
იდეალურად უხდება: ხიზილალა: ეს ზუთხის ქვირითია. Bottarga di Muggine იტალიაში ხიზილალის უბრალო, ნარინჯისფერი შემცვლელია — უბრალო ხალხის ხიზილალა. თუმცა ის, რაც იტალიაში ზღვის კეფალის ქვირითს ასე განსხვავებულსა და განსაკუთრებულს ხდის, ჰაერზე გაშრობით მიღებული სუნელია. და სწორედ ამ მარილიან სუნელს შესანიშნავად უხდება Suertes del Marqués-ის (ტენერიფე) მარილიანი Trenzado Listán Blanco 2025 (თეთრი ღვინო). არომატში თავდაპირველად ახალი წლის ღამეს ფეიერვერკის მსუბუქი სუნი, შემდეგ ცივი მსხალი, ასევე ლაიმი, ოდნავ ხურტკმელი და ნესტიანი პემზა. პირში სრულყოფილია და შთაბეჭდილებას ძლიერი დარტყმით ახდენს. თანაც შედარებით დაბალი ალკოჰოლით.
26,50 ევროდ www.gute-weine.de-ზე
იდეალურად უხდება: ბერძნული ღვინო. არა ისეთი, რომელზეც უდო იურგენსი 1970-იან წლებში მღეროდა — და ამ დროს ადამიანებს გულისხმობდა. მაშ ასე, ბერძნული თეთრი ღვინო: Gaia Wines-ის მარნის Assyrtiko Monograph 2025. ვაღიარებ: ბერძნული ღვინო ხშირად არ ხვდება ჩემს სიაში. შეცდომაა, როგორც ეს ასირტიკო ამტკიცებს. არომატში მცირედ გვირილა, ია, ზაფხულის მდელო, ცოტა ხურტკმელი, კომში და ანანასის მსუბუქი ელფერი. პირში საშუალო ხილისებურობა და კირქვიანი ნიადაგების მარილების ცარცისებრი გემო. შესანიშნავად უხდება ბოსტნეულს. და ზაფხულსაც.
15,85 ევროდ www.weinco.de-ზე
იდეალურად უხდება: იაპონური მრავალწლიანი ჯუჯღუნა, რომელიც მწვანე სატაცურს იმდენად ჰგავს, რომ შეიძლება აგერიოთ, გერმანიაში ინვაზიურ მცენარედ — ანუ ცუდად — მიიჩნევა. თუმცა, ჩემი აზრით, ყველაფერს, რაც გემრიელია, შეუძლია თავისუფლად „შემოიჭრას“. გარკვეულწილად ინვაზიურია ვაზის ჯიში შასლა (გუტედელი) — ჟენევის ტბის მეღვინეები მას მხოლოდ იქაურ ავტოქთონურ ჯიშად აღიარებენ. ასეა თუ ისე, მე ავირჩიე შესანიშნავი Gutedel Ortswein 2024, არქიტექტურულადაც შთამბეჭდავი Weingut Blankenhorn-ისგან, მარკგრეფლერლანდიდან. არომატში რბილი მანდარინი, ოდნავ ყვითელი მსხალი, მცირედ კომში და შემდეგ მკაფიო ლაიმი. პირში საოცრად მსუბუქად დასალევი მჟავიანობაა, რომელიც ღვინოს ყელში ისე ატარებს, რომ არასოდეს წვავს.
13,50 ევროდ www.wirwinzer.de-ზე