(მანფრედ კლიმეკი, რედაქცია)
1. მეტი მსუბუქი ბოთლი. მეტი გამოყენებული ჭურჭელი.
მეღვინეებმა მთელ მსოფლიოში ძალიან დიდხანს წარმოაჩინეს თავი ისე, თითქოს მინა ნეიტრალური და უმნიშვნელო იყოს. ასე არ არის. წონა CO₂-ია, პრესტიჟი — ემისია. ვისაც დღესაც სჯერა, რომ მძიმე ბოთლები ხარისხის ნიშანია, არც დაუთვლია და არც მოუსმენია. 2026 წელი უნდა იყოს ის წელი, როდესაც მსუბუქ ბოთლებსა და ხელახლა გამოყენებულ ჭურჭელს ახსნა აღარ დასჭირდება. ეს არც თავშეკავებაა და არც დონის დაწევა. ღვინოს კუნთების თამაშის საჭიროება არ აქვს.
2. ოთახი, სამზარეულო — მეტი კაბინეტი.
კაბინეტის ღვინოები: არა როგორც ნოსტალგია, არამედ როგორც მომავალი. კაბინეტი ნიშნავს: ნაკლებ ალკოჰოლს, მეტ სმის სიმსუბუქეს, მეტ სიზუსტეს. უპირველესად კი — გემოს პროფილს, რომელიც ერგება თაობას, რომელმაც ღვინო არ იცის და შესაძლოა, მისი აღმოჩენა სურდეს. 7,5-დან 9 მოცულობით პროცენტამდე ალკოჰოლი სისუსტე არ არის. ეს შეთავაზებაა.
3. ლუგანას გზა უნდა მოეჭრას.
ან, სულ მცირე: ის მუდმივი ბრუნვიდან უნდა გამოვიდეს. ლუგანა იქცა პროექციის ზედაპირად ყველაფრისთვის, რაც მოსახერხებელია. თეთრი ღვინო, რომელიც ბევრს არაფერს ჰყვება, გარდა თხილოვანი გემოსი, ყვითელი პლასტმასისა და მუდამ ერთნაირის დაჟინებული გამეორებისა. ეს ღვინის ლანძღვა არ არის, ეს უბრალოდ დაღლილობაა. არსებობს უფრო საინტერესო ღვინოები, რომლებიც იგივე ღირს.
4. საარჩევნო მარცხი ვიქტორ ორბანისთვის აპრილში.
არა არსებული პოლიტიკური სურვილის გამო, არამედ მეღვინეობის კულტურის აუცილებლობიდან გამომდინარე. უნგრეთი მსოფლიოში ღვინის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო ქვეყანაა. ტოკაი, შომლო, სექსარდი, ეგერი, ვილანი — ყოველივე ამას საერთაშორისო მნიშვნელობა აქვს. თუმცა პოლიტიკური ხმაური ღვინოებს ფარავს. 2026 შეიძლება ის წელი გახდეს, როდესაც უნგრული ღვინო კვლავ უფრო მეტად საკუთარ თავზე ისაუბრებს. და როდესაც სახელმწიფო ფიდეზის მონაწილეობას მარნებში ასევე ბოლო უნდა მოეღოს.
5. მაღალი კლასის წითელი ღვინოების ფასები — როგორც 1999 წელს.
წითელი ღვინის კრიზისი რეალურია. მაგრამ ეს შესწორებაცაა. შესაძლოა, სწორედ ეს არის საჭირო: ფასები, რომლებიც კვლავ შესაბამისობაში იქნება. დიდი ღვინოები შეიძლება ძვირი იყოს. მაგრამ დიდი ღვინობისთვის აუცილებელი არ არის, რომ ძვირი ღირდეს. 2026 შეიძლება ის წელი გახდეს, როდესაც მნიშვნელოვანი და დიდი ბორდო, ბაროლო ან ბრუნელო კვლავ ხელმისაწვდომი იქნება საშუალო კლასისთვისაც.
6. მეტი ჯიშობრივი მრავალფეროვნება — ნაკლები მომხმარებლის მიუხედავად.
პარადოქსია? მხოლოდ ერთი შეხედვით. სწორედ იმიტომ, რომ ნაკლები ადამიანი სვამს ღვინოს, მას მეტი ისტორია სჭირდება. მეტი ვაზის ჯიში, მეტი რეგიონული თვითმყოფადობა, გლობალური კანონისგან მეტი გადახვევა. ჯიშების სიმრავლე პრობლემა არ არის. ერთფეროვნება კი არის.
7. მეტი ექსპერიმენტი ძალიან მსუბუქ, მშრალ ღვინოებთან (5–7%).
არა შემცვლელის, არამედ დამატების სახით. ეს ღვინოები კომპრომისები კი არა, პასუხებია. შეცვლილ კვებით ჩვევებზე, დღის სხვა რიტმებზე, ალკოჰოლთან განსხვავებულ დამოკიდებულებაზე. მათ ოსტატობა სჭირდებათ. და გამბედაობა.
8. დასრულდეს ძიება „უალკოჰოლო ღვინისა, რომელსაც გემო აქვს“ .
ეს წინსვლა არ არის, ეს უკანდახევაა. მასიური ტექნიკური ჩარევების გარეშე ამ იდეის განხორციელება შეუძლებელია. მათთან ერთად კი ღვინო კარგავს იმას, რაც მას არსს სძენს. ვისაც უალკოჰოლოდ სურს დალევა, დალიოს — მაგრამ, გთხოვთ, არა მეღვინეობის მთლიანობის ხარჯზე.
9. გადაარჩინეთ ვენახები, სანამ ისინი გაქრებიან.
2026 წელს ვაზის ფართობების გამოთიშვა აქტუალური საკითხი იქნება. ეკონომიკურად ლოგიკური, ლანდშაფტისთვის კი საბედისწერო. ყველა ფერდობი ურთიერთჩანაცვლებადი არ არის. ზოგი მეხსიერებაა, ზოგი — იდენტობა. თუ ვენახების გაკაფვა მოხდება, გთხოვთ, არა იქ, სადაც ლანდშაფტი საწარმოო ფართობზე მეტია.
10. მეღვინეობის ინტერნაციონალი.
არა როგორც გაერთიანება, არამედ როგორც მოძრაობა. პლატფორმა, რომელიც ფასებზე, ალკოჰოლის პოლიტიკაზე, სოფლის მეურნეობასა და სიამოვნებაზე საუბრობს. რომელიც ერევა, როდესაც ღვინო მხოლოდ პრობლემის სახით განიხილება. სიამოვნება მეორეხარისხოვანი საკითხი არ არის. მას კულტურული, სოციალური და პოლიტიკური მნიშვნელობა აქვს.