(მანფრედ კლიმეკი / ანიმაციური ფოტო: Runwayml)
ამ ამბავს ენაზე უნდა დაიგემოვნოთ: რისლინგები, რომლებიც ათწლეულების — დიახ, თაობების — განმავლობაში Brauneberger Juffer-ის სახელით გადიოდა სამყაროში, 2026 წლის მოსავლიდან მოულოდნელად Maring-Noviander Juffer-ის სახელით უნდა დაიეტიკეტოს. მომხმარებლების შეცდომაში შეყვანის თავიდან ასაცილებლადო, ამბობენ. ამას ვიგებ ჩვეულებრივ რეგიონში კარგად ინფორმირებული Trierer Volksfreund-იდან — ყოველდღიური გაზეთიდან მოზელის, ზაარისა და რუვერის რეგიონებისთვის.
მომხმარებლები? კონკრეტულად რომელი? იაპონელი კოლექციონერი, ამერიკელი მოვაჭრე, მოზელის გულშემატკივარი სკანდინავიაში? მართლა სჯერა ვინმეს, რომ მათ აქამდე ეგონათ, თითქოს ვენახის ნაკვეთს რაიმე კავშირი ჰქონდა მუნიციპალიტეტის საკადასტრო რუკასთან? დიახ, გერმანელი ბიუროკრატი (მამაკაცებიც იგულისხმებიან) აქ გულისამაჩუყებელი მზრუნველობით ზრუნავს ადამიანებზე, რომლებიც მის მზრუნველობას უარყოფენ. ან იქნებ ბიუროკრატია უფრო იმაზე ზრუნავს, რომ რეგულირებისთვის თემები მალე აღარ დარჩება. მაშინ ახალი თემების პოვნის — გამოგონების — დროა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, მორიგი რეფორმისას (რომელიც ამ ქვეყანაში ისედაც არასოდეს დგება) სამუშაო ადგილები გაქრება. ეს არის შიში, რომელიც უწყების ცხენს აჭიხვინებს? და თუ აღმოჩნდება, რომ ეს ევროკავშირის რეგულაციაცაა, მაშინ ბრიუსელის ბიუროკრატიამ კიდევ ერთი მტკიცებულება მოგვცა იმისა, რომ იქ გაზონის საკრეჭი მანქანით უნდა გადაიაროს ვინმემ. და სამუშაო ადგილებიც უნდა დაიკარგოს. ახლავე!
რადგან აქ ტერუარს არ იცავენ. აქ საკადასტრო სამართალს აღასრულებენ.
Piesporter Goldtröpfchen-ის რამდენიმე ჰექტარი ფორმალურად Dhron-ის ტერიტორიაზე მდებარეობს — ამიტომ მომავალში Goldtröpfchen Dhroner Goldtröpfchen-ად გადაიქცევა. Piesporter Grafenberg გახდება Dhroner Grafenberg. Zeltinger გახდება Rachtiger. ხოლო Kröver Nacktarsch-ის დიდი ვენახის სახელწოდებას მოვალეობის მოხდის მიზნით დაემატება ეტიკეტი „Region“. სიცილი მოგინდება, ეს ყველაფერი ასეთი დამანგრეველი რომ არ იყოს.
უწყება მომხმარებელთა დაცვაზე საუბრობს. მაგრამ სინამდვილეში ვინ ვის იცავს? მომხმარებლებს? თუ საკუთარ არსებობის გამართლებას?
1971 წლიდან ღვინის კანონი თავისი თანამედროვე ფორმით არსებობს. 55 წლის განმავლობაში მუნიციპალიტეტების საზღვრები არ გამხდარა მიზეზი, რომ საუკუნეების წინ დამკვიდრებული ვენახების სახელწოდებები შეცდომაში შემყვანად გამოცხადებულიყო. 55 წლის განმავლობაში არც ერთ ჩინოვნიკს, არც ერთ სამინისტროს, არც ერთ კომიტეტს წარბი არ შეუხრია. ახლა კი, როცა თითქმის ყველაფერი რეგულირებული, რუკაზე დატანილი, აზომილი და ციფრულად დამუშავებულია, უცებ სახელწოდებაში მორალურ შეუსაბამობას აღმოაჩენენ.
სულ მცირე, შეიძლება დაისვას კითხვა: ხომ არ იწყებენ ახალი ამოცანების შექმნას ის უწყებები, რომელთა თავდაპირველი ფუნქციებიც სულ უფრო მეტად სრულდება? თუ დიდი პრობლემური სფეროები მოწესრიგებულია, მაშინ მცირე საკითხებს ეძებენ. თუ ნამდვილი ხარვეზები აღარ არსებობს, ფორმალურებს ქმნიან. ეს შეთქმულების თეორია კი არა, ორგანიზაციულ სოციოლოგიაში ცნობილი ნიმუშია: ინსტიტუტები თვითშენარჩუნებისკენ მიისწრაფვიან.
და რა გამოდგება ამაზე უკეთ ღვინო? თვალსაჩინო, ემოციური, ტრადიციებით დატვირთული — და პოლიტიკურად არც ისე სისტემურად მნიშვნელოვანი, რომ სერიოზული წინააღმდეგობა გამოიწვიოს.
საქმე მხოლოდ ეტიკეტებს არ ეხება. საქმე ეხება ბრენდის ღირებულებებს, თაობების განმავლობაში ჩამოყალიბებულ კულტურულ იდენტობასა და დიდი შრომით მოპოვებულ საერთაშორისო რეპუტაციას. „Brauneberger Juffer“ დაპირებაა. ეს არის ისტორიული სივრცე, რომლის სახელიც თაობების განმავლობაში ხარისხთან ასოცირდებოდა. მისი ზუსტი საკადასტრო სახელწოდების ფარგლებში მოქცევა არა სიცხადის, არამედ კულტურული გაღარიბების აქტია.
ბურგუნდიასთან შედარება საკმარისად ხშირად ვერასოდეს გაკეთდება: იქ მუნიციპალიტეტისა და ვენახის სახელწოდებებს თავდაჯერებულად აერთიანებენ, რათა იერარქია და წარმოშობა უფრო მკაფიო გახადონ. გერმანიაში კი ჩამოყალიბებულ სახელებს შლიან, რადგან ისინი მუნიციპალიტეტის დღევანდელ ადმინისტრაციულ მოწყობას არ შეესაბამება. თითქოს ტერუარს ოდესმე საგზაო ნიშნებთან ჰქონოდა შეჩერება.
მაგრამ ყველაზე მეტად დაზარალებულთა შემწყნარებლობა გაოცებას იწვევს.
რატომ ითმენენ მეღვინეები ამას? რატომ არ ამბობენ ერთხელ და მკაფიოდ: აქამდე და არა უფრო შორს? რატომ არ აჩვენებენ ამ უწყებას თითს და საჯაროდ არ აცხადებენ, რომ აქ მომხმარებლებს კი არ იცავენ, არამედ ღირებულებებს ანადგურებენ?
მოზელის მეღვინეების ციცაბო ფერდობებზე გაწეული შრომის გარეშე ხეობა ეკონომიკურად საფოსტო ბარათის რომანტიკით შემოფარგლულ განაპირა ტერიტორიად იქცეოდა. ეს საწარმოები ლანდშაფტებს ღიად ინარჩუნებენ, სამუშაო ადგილებს ქმნიან და საერთაშორისო ყურადღებას იპყრობენ. და სწორედ მათ უხსნიან ახლა, რომ მათი ათწლეულების განმავლობაში გამოყენებული ვენახის სახელწოდება შესაძლოა შეცდომაში შემყვანი იყოს.
ფორმალური სისწორისა და შინაარსობრივი სიბრმავის ეს ნაზავია, რაც გერმანიის ადმინისტრაციულ აპარატს ასე აუტანელს ხდის. სანტიმეტრის საზომი ფართო ხედვის ნაცვლად. პარაგრაფი პრაგმატიზმის ნაცვლად. არეგულირებ, რადგან რეგულირება შეგიძლია. და ეს, მართლაც გერმანული სიგიჟე, აუცილებლად უნდა გააკეთო.
ახლა გერმანული ბიუროკრატიის რადიკალური რეფორმის დრო იქნებოდა. ნაკლები ჩაღრმავება დეტალებში, მეტი პასუხისმგებლობის გრძნობა. ნაკლები თვითმიზნობა, მეტი შედეგების კონტროლი. ყოველი ახალი რეგულაცია უნდა პასუხობდეს კითხვას: რომელ რეალურ პრობლემას ვაგვარებთ — და რა ზიანს ვაყენებთ ამით?
რადგან თუ „მომხმარებელთა შეცდომაში შეყვანა“ იმაში უნდა მდგომარეობდეს, რომ მსოფლიოში ცნობილი ვენახის სახელწოდება მილიმეტრებში ზუსტად არ ემთხვევა დღევანდელ მუნიციპალიტეტის საზღვარს, მაშინ ამ ბიუროკრატიას ფუფუნების პრობლემა აქვს. ან ლეგიტიმაციის პრობლემა.
გერმანიის ღვინის ინდუსტრია ისედაც გაყიდვების კლებას ებრძვის. ვინც ამ ვითარებაში ფიქრობს, რომ ჩამოყალიბებული სახელები ადმინისტრაციული სიზუსტის სახელით უნდა დაშალოს, რეალობის შეგრძნება დაკარგული აქვს.
რეფორმა ზომიერების დაცვას ნიშნავს. უწყებები თვითმიზანი არ არიან. ისინი პრობლემების გადასაჭრელად არსებობენ — არა ახალი პრობლემების შესაქმნელად.
იქნებ მეღვინეებს სჭირდებათ რეგიონული პარტია, რომელიც მათ ინტერესებს ადგილზე დაიცავს.