(Funke-groep / R. Klar / foto)
De stad staat stil. Regen geselt het asfalt en het beton, alsof hij beide zacht wil kloppen. De hemel al dagen: een loodgrijze plaat. Berlijn, kort voor de atmosferische zelfontbinding. Geen zon, geen schaduw, alleen dit weer – Duitsland in de herfst.
Wat helpt nu?
Een haardvuur – desnoods ingebeeld.
En een elegante rode wijn. Witte wijn drinken we dan in de herfst, wanneer het warm wordt.
Hier zijn vijf stortregenwijnen van de redactie, die meer kunnen dan alleen verwarmen. Ze verzetten zich tegen het grijs van de ellende, ze houden de nattigheid buiten.
1. Castello di Brolio Chianti Classico Riserva – De archaïsche troost
Het (enorme) landgoed Castello di Brolio, al eeuwenlang in het bezit van de familie Ricasoli, is niet alleen een Toscaans ansichtkaartmotief (bijvoorbeeld voor Hitler en Mussolini in 1938), maar ook een van de ideële bakermatten van de Chianti. Baron Bettino Ricasoli formuleerde in de 19e eeuw het Chianti-recept (Riserva en de Gallo Nero), tegenwoordig leidt Francesco Ricasoli het wijngoed met een helder idee van herkomst en typiciteit. En zonder de modes van de wijnwereld aan de waslijn van de traditie te hangen.
De Riserva is geen moderne knuffelchianti, maar een hoekige, aards verbonden Sangiovese met diepte, zoethout, tabak en gedroogde kers. Een wijn die klinkt als een gregoriaans mannenkoor. En die tijdens stortregen de behoefte wekt om naar binnen te keren – en een pan spaghetti te koken.
2. Faiveley Echézeaux Grand Cru – De grote Bourgondiër voor kleine ontsnappingen
Het huis Faiveley is een van de laatste grote, door de eigenaar geleide handelshuizen van Bourgogne – en misschien wel het meest dynamische. Sinds Erwan Faiveley het in de vroege jaren 2000 overnam, is er geïnvesteerd, gemoderniseerd en geselecteerd. Tegenwoordig geldt Faiveley als het toonbeeld van „négoce de précision“ – een grote naam met bijna wijnboerachtige detailgerichtheid.
Bosbessen, zwarte thee, vochtige bosgrond, daarna sandelhout, wat grafiet, een zachte toets van pruim.
Een verbazingwekkend intellectuele wijn: grote innerlijke beweging onder een rustig oppervlak.
Wie hier nog naar buiten de regen in wil, is niet meer te helpen.
3. Château Belgrave – De paraplu van Bordeaux
Vijfde cru-classificatie, maar stilistisch vaak dichter bij de vierde, soms zelfs bij de derde crus: Belgrave is al jaren een geheime tip voor Bordeauxdrinkers die geen merken, maar substantie zoeken. Het château ligt direct aan de grens met Saint-Julien, wat ook in de stijl tot uiting komt: meer frisheid, meer finesse, meer leer, minder blockbuster.
De 2020 bijvoorbeeld is een schoolvoorbeeld van een jaargang voor dagen als deze: braam, cederhout, een vleugje espresso, veel spanning in de tannine. En precies het soort warmte dat we nu nodig hebben. Niets groots, maar wel iets comfortabels.
4. Merlot Grande Reserve – Phillip Kuhn en de kunst van de dichtheid
Phillip Kuhn uit Laumersheim was ooit een van de eerste Duitse rodewijnmakers die bijna 30 jaar geleden mijn interesse voor Duitse rode wijn wekte. Ook, en vooral, vanwege de vele internationale druivenrassen die Kuhn aanplant en verbouwt – rassen die inmiddels verguisd zijn, maar waarschijnlijk nu en over tien jaar veel zullen bijdragen aan de kwaliteit van Duitse rode wijn. Kuhns wijnen staan stevig in het glas, vaak met bijna Zuid-Europese kracht – maar nooit zonder structuur. De Merlot Grande Reserve is een voorbeeld van hoe serieus Rijnland-Palts dit druivenras kan nemen.
Hier ontmoet donker bessenfruit bijna hamerende kruidigheid, fijne pure chocolade en een overweldigende Bordeaux-ondertoon met daadwerkelijk herinneringen aan Pomerol. Geen treurige Merlot, maar een die tegen het weer in leunt. En wint.
5. Pinot Noir – Paul Achs en de aantrekkingskracht van Burgenland
Paul Achs is een van die stille, geweldige wijnmakers. Zijn biodynamisch gemaakte Pinot Noirs uit Gols zijn geen megafoon voor kersenfruit, maar eerder een magnetisch veld voor het beste van het beste. Ze trekken je naar binnen. In de wijn. In het moment. In dat wat belangrijk is.
Achs’ Pinot toont wilde roos, kruiden en een licht ziltige toets. Veel structuur, weinig vet, maar een enorme diepte. Een haardvuurwijn voor mensen die de regen niet vervloeken, maar accepteren – als onderdeel van een stemming waarin wijn niet begeleidt, maar draagt.
Moge de zon binnenkort weer schijnen voor Berlijn en voor ons!