(Manfred Klimek)
Nog voordat hier de eerste fles wordt geopend, vertelt wijngoed Rieger al zo goed als alles over zichzelf. Hoe dat komt? Door de mensen. We zijn in het Markgräflerland, in het diepe zuidwesten van Duitsland.
In de gelagkamer van het wijngoed bedienen Josepha en Bernhard Rieger hun gasten. Daarbij lijken ze niet op de seniorchefs die ze zijn, maar op wijnbouwers die oprecht blij zijn met iedere bezoeker; en bezoekers komen hier bepaald niet alleen uit de naburige Zwitserland, waar ze voor dezelfde kwaliteit wijn en flammkuchen minstens een derde meer betalen.
Hun zoon Philipp leidt tegenwoordig het wijngoed. Hij bezit die aangename melancholie die mensen ontwikkelen wier leven al vroeg en onverwacht met breuken te maken heeft gekregen. Breuken maken biografieën zelden eenvoudiger, maar bijna altijd interessanter. Misschien treedt hij zijn wijnen daarom volledig zonder pathos tegemoet. In een bedrijfstak waarin sommige wijnboeren al in hun eerste zin hun grootheid willen uitleggen, is dat een weldadige eigenschap.
Dan is er Markus Brauchle, keldermeester en verantwoordelijk voor de internationale distributie. Midden tussen vaten en tanks ontstaat plotseling een gesprek over literatuur. Volkomen onverwacht haalt hij Harald Irnbergers Weense cultboek „Geil” uit een tas, praat er met dezelfde geestdrift over als over wijn en drukt het me bij het afscheid in de hand om te lezen. Ook dat hoort bij een goed wijngoed: het onderhoudt mensen wier interesses veel verder reiken dan druivenrassen en gistingstemperaturen.
En ten slotte zit Nina naast me in de bestelwagen, een jonge medewerkster van de Riegers, die me door de wijngaarden rondrijdt (ik heb immers nooit mijn rijbewijs gehaald), goede muziek uit het Spotify-account haalt en een soort intellectuele wijngroupie blijkt te zijn: een van die mensen die wijn niet zomaar als een gegeven beschouwen, maar nieuwsgierig zijn naar wat erachter schuilgaat. Terwijl buiten de wijnstokken voorbijtrekken, praten we over God en de wereld – en maar weinig over wijn. Zulke gesprekken laten zich niet plannen. Ze gebeuren gewoon.
Pas daarna begin ik belangstelling te krijgen voor het wijngoed zelf. Sinds 2005 wordt er biologisch gewerkt, sinds 2010 volgens de Demeter-richtlijnen – en dat zonder veel ecologisch tromgeroffel. Tegenwoordig bewerkt de familie meer dan 25 hectare wijngaard, behoort ze tot de grootste biodynamische wijngoederen van Baden-Württemberg en verbindt ze, zo zie ik het, consequent wijn maken voor een breed publiek met een opmerkelijk rustige moderniteit – ontspannen goed.
Dan twee wijnen die het team Rieger-Brauchle voor me op tafel zet. Eerst de voor mij interessantste wijn van de Riegers, die geen van hun wereldwijd gewaardeerde topwijnen is, maar de Pinot Noir vom Löss die nog altijd als eenvoudig geldt (jaargang 2023, € 12,00). In een tijd waarin rode wijnen steeds slechter verkopen (waarom eigenlijk?) is deze rode wijn wat de Britten een „Burner” noemen – een consumptieproduct dat we onmiddellijk begrijpen en lekker vinden. Deze Pinot is veel meer waard dan hij kost: hartkers, niet onrijpe, ook licht bittere rozenbottel, bijna geen pruim, maar wel een vleugje blauwe bes en ook wat cassis, zoals bij grote dorpswijnen uit Bourgondië, zo’n 200 km verderop. In de mond extreem doordrinkbaar. En het beste: we kunnen deze wijn gerust nog tien jaar in de kelder vergeten. Dankzij zijn zuurgeruggengraat zal hij dan een van de beste gerijpte rode wijnen uit de regio zijn. En echt geen geld.
Daarna de Gewürztraminer Hitzbuck uit 2022 (€ 22,00): een van de interessantste en beste Gewürztraminers van Duitsland. In de neus wat marsepein, gele bloesem, kers, nashipeer, wat cipres, daarna zeebries, roos en rozijn, was. In de slok een kleine frisse zoetheid, honingmeloen, maar extreem veel droger dan in de neus. De kleine Campari-bitterheid in de finale afdronk maakt van deze Gewürztraminer, eigenlijk een banaal aromatisch druivenras, een belevenis. Wijnbouw op wereldniveau.