Op 62-jarige leeftijd doen succesvolle mensen normaal gesproken geen sollicitatierondes meer. Helemaal niet als ze Andrea Wirsching heten en een van de bekendste Duitse familiewijngoederen hebben geleid. Wijngoed Hans Wirsching in Iphofen behoort tot de grote namen van Franken, de geschiedenis ervan gaat terug tot 1630. Andrea Wirsching was sinds 2016 directeur. Nu neemt haar 24 jaar jongere halfzus Lena von Gemmingen het over. En Andrea Wirsching vertrekt. “Ik heb mijn woning op het wijngoed al leeggehaald. Daar moet de nieuwe wijngoedbeheerder wonen.”
Op 1 oktober nam zij de leiding over van de Karthäuserhof aan de Ruwer: 28 hectare, bijna uitsluitend Riesling, ongeveer 120.000 flessen per jaar. Het in 1335 door kartuizermonniken gestichte landgoed behoort tot de historische monumenten van de Duitse wijnbouw. Sinds 1811 is het familiebezit, tegenwoordig is het eigendom van Albert Behler. Een behoorlijk grote nieuwe werkplek voor een vrouw die op een leeftijd waarop anderen aan hun pensioen denken sollicitatiebrieven verstuurde.
Het gebied is niet helemaal nieuw voor Wirsching. Zestien jaar geleden keerde zij na haar scheiding van haar toenmalige man terug van Schloss Saarstein aan de Saar naar Iphofen. Daar had zij drie kinderen grootgebracht. In Franken wachtte haar een familiebedrijf met duidelijke hiërarchieën. “Er waren waanzinnig veel bazen. Mijn vader was de patriarch, toen 77, nu is hij 93. Hij zei tegen mij: Jij doet PR en marketing. En Lena sturen we naar Geisenheim om te studeren.”
De halfzussen besloten al vroeg om er geen familieruzie van te maken. In 2011 richtten zij hun gezamenlijke wijnproject Sister.Act op. “Daarmee wilden we laten zien dat de oude en de nieuwe familie bij elkaar horen.” Andrea nam steeds meer verantwoordelijkheid op zich, werd voorzitter van het netwerk Vinissima en leerde internationaal een wijnwereld kennen waarin vrouwen allang niet meer alleen administratief werk deden. “Op een gegeven moment was ik in New York onderweg met geweldige wijnmaaksters en dacht ik: Wauw, nu ben ik aangekomen. Nu kunnen de vooroordelen van de mannenwereld me ook niets meer schelen.”
Een feministe was ze toen niet bepaald. “In mijn handelen waarschijnlijk wel.” De oude orde bleef desondanks lange tijd zichtbaar: “Tot zijn 90e verjaardag ondertekende mijn vader belangrijke beslissingen. Dat was niet altijd gemakkelijk te communiceren.” Nu stapt ze opnieuw over naar een wijngoed met een mannelijke eigenaar. Weer een patriarch? “Misschien. Maar deze keer kom ik geëmancipeerd van buitenaf. Ze houden me voor bekwaam. Ik ben niet de dochter die het familiewijngoed runt, maar een heel gewone werknemer.”
Bovenal keert Wirsching terug naar een wijncultuur die haar heeft gevormd. “Aan de Saar heb ik geleerd bodem en streek te proeven. Het maakt niet uit wie de wijnmaker is – zolang hij het niet volledig verpest.” En respect: “Plotseling was ik niet meer de prinses uit het wijngoed van mijn vader.” Avonden met Egon Müller, internationale gasten, steile wijngaarden. “Je leert vrij snel dat je niet dronken mag zijn als je daar rondklimt.”
Vooral de Riesling Kabinett moet op de Karthäuserhof haar terrein worden. Wirsching denkt al na over een “Kabi-Connection” van meerdere wijngoederen. “Kabinett past perfect bij deze tijd. Zeven tot tien procent alcohol, fruit en zuren, dat immense bruisen – dat bestaat nergens anders ter wereld op deze manier. Dat is uniek.” Millennials en generatie Z zoeken lichtere wijnen met minder alcohol. Haar programma daarvoor laat zich opmerkelijk kort samenvatten: “Party is Kabi.”
Daarachter schuilt een ernstigere kritiek op de Duitse wijngeschiedenis. Volgens Wirsching begint de grote fout met de Duitse wijnwet uit de jaren zeventig, nieuwe kruisingen en een wijnindustrie die lange tijd op volume inzette. “Daarmee werd de Duitse stijl beschadigd. We hadden iets wat internationaal uniek was en zijn het zelf uit het oog verloren.”