Klimek: "Wat ben je in vredesnaam op de Ionische Eilanden kwijtgeraakt? Je zei dat je eindelijk die nieuwe, geheime functie in het redactiesysteem zou afmaken. Die wilden we testen. Weet je nog? Werken? Geld verdienen? Dat soort dingen? Man, wat is er met je aan de hand?
Ziegler: "Ja, dat weet ik wel. Maar het was een leuke uitnodiging. En ik had al langer toegezegd."
Klimek: "Een leuke uitnodiging! Geweldig. Onze economische toekomst hangt af van nieuwe functies voor het redactiesysteem, en meneer de uitgever vertrekt naar een Grieks eiland omdat iemand hem aardig heeft uitgenodigd. Dat heeft vast ook weer geld gekost. Wat moet er toch van ons worden? Alsjeblieft, wat moet er van ons worden?"
Ziegler: "Rustig maar. Het was helemaal niet duur. Wil je eigenlijk weten wat er op Zakynthos aan de hand was?"
Klimek: "Ik dacht dat het verhaal allang geschreven was. Zeg nu alsjeblieft niet dat je nog helemaal niets hebt geschreven."
Ziegler: "De vorige keer heb je me berispt omdat mijn reisverslag klonk als het opstel van een scholier na de projectweek. Dus dacht ik: we praten gewoon met elkaar. Dat schrijven we dan mee."
Klimek: "Je besteedt het redactionele werk dus aan mij uit nadat je de vakantie al hebt gevierd? Een interessant bedrijfsmodel. Vooruit dan. Vertel."
Ziegler (alsof hij van een blad voorleest): "Zakynthos behoort tot de Ionische Eilanden, die eeuwenlang Venetiaans zijn beïnvloed. Daardoor zijn daar veel oude druivenrassen bewaard gebleven. Dat klinkt aanvankelijk heel romantisch. Mijn eerste indruk was echter dat het helemaal niet zo eenvoudig is om van dit historische druivenmateriaal een goede wijn te maken. Op de eerste dag waren we, min of meer buiten de planning om ..."
Klimek: "Stop! Welke druivenrassen zijn daar eigenlijk? Ik was voor het laatst in 1989 in die omgeving. Toen was ik nog jong, en Griekenland had voor mij andere prioriteiten; ik was met mijn toenmalige toekomstige vrouw op een soort voor-huwelijksreis."
Ziegler: "De belangrijkste wijn heet Verdea. Dat is echter geen druivenras, maar een wittewijncuvée. De naam komt van het Italiaanse verde, dus groen. Daar zijn we weer bij de Venetiaanse invloed.
Minstens 50 procent moet uit Skiadopoulo bestaan. De rest kunnen de wijnmakers samenstellen uit de toegestane witte rassen, bijvoorbeeld Pavlos, die behoorlijk kruidig kan zijn. In wezen heeft elke wijnbouwfamilie haar eigen recept."
We belandden meteen aan het begin ongepland bij een proeverij die we ons hadden kunnen besparen. We noemen het bedrijf liever niet. Het wijngoed kwam al ongeorganiseerd over. De wijnen waren helaas net zo. Verdea, Skiadopoulo, weinig zuren, nauwelijks mineraliteit, een beetje kruiden. Alles behoorlijk saai. Moeilijk te drinken en nog moeilijker om er geld aan te willen uitgeven."
Klimek: "Dus je bent naar Griekenland gereden om slechte wijn te drinken. Daarvoor had ik je in Berlijn wel een paar adressen kunnen geven."
Ziegler: "Dat was nog maar het begin. Maar ik had inderdaad de indruk dat dit druivenmateriaal veeleisend is. Je moet je echt in de rassen verdiepen om er iets van te maken. Sommige wijngaarden liggen op nog geen 300 meter boven zeeniveau. En als er druiven worden ingekocht, moet natuurlijk ook hun kwaliteit goed zijn."
Klimek: "Dat klinkt nog niet echt als een toeristische succesmelding. Wat kwam daarna?"
Ziegler: "Diezelfde dag waren we bij Grampsas. Die moet je absoluut noemen. Duidelijk betere wijnen. Nog steeds eerder weinig zuren, maar nu kruiden, steenfruit, citroenzeste, meer structuur. We hebben daar ook Goustolidi en Pavlos geproefd.
Interessant was dat het fundamentele karakter van de rassen niet volledig veranderde. Maar plotseling merkte je dat iemand zich er serieus mee had beziggehouden. Er zat werk in het glas."
Je komt eerst bij een bedrijf waar het een en ander door elkaar loopt en drinkt een saaie wijn. Vervolgens bezoek je een goed geleid bedrijf waarvan de mensen weten wat ze doen. En plotseling zijn er meer zuren, meer mineraliteit, meer precisie. De zorgvuldigheid die je in het wijngoed waarneemt, vind je terug in de wijn."
Klimek: "Een sensationele ontdekking: goede wijnmakers maken betere wijnen dan slechte wijnmakers. Daarvoor hebben we dringend onderzoeksfinanciering van de Europese Unie nodig."
Ziegler: "Maak er maar grapjes over. Dit contrast heeft me werkelijk geholpen. Oude druivenrassen zijn niet automatisch geweldig alleen omdat ze oud zijn. Soms zijn ze gewoon oud. De geschiedenis van een druif maakt nog geen goede wijn."
Klimek: "Toch al een zin waarvoor je reis langzaam de moeite waard begint te worden."
Ziegler: "En bij Grampsas kwam ook de rijping erbij. We hebben gerijpte witte Verdea gedronken. Eén of twee jaar extra maakten een duidelijk verschil. Plots hadden sommige wijnen ook de zuren en balans die ik eerder had gemist.
Alleen is dat behoorlijk arbeidsintensief. Vergeleken met andere druivenrassen en regio's ontstaat hier een goede wijn blijkbaar niet bijzonder eenvoudig of goedkoop. Een gerijpte fles Verdea kan geweldig zijn. Maar de wijnmaker geeft je dat resultaat niet cadeau."
Klimek: "Dus toch een beetje zoals ons redactiesysteem: oud en duur."
Ziegler: "Als je me nu niet voortdurend onderbreekt, kom ik bij het mooiste bezoek. De volgende dag waren we bij Solomos Winery. Daar werkt Konstantina Solomou, de dochter van Anastasios Solomos, in de wijnbereiding. Een ongelooflijk slimme vrouw. Ze legt haar wijnen uit met een enthousiasme dat elke proeverij verandert in een klein sensorisch seminar. Ze gebaart, kijkt je recht aan, lacht. Op haar moet je wel verliefd worden. En op haar wijnen ook."
Klimek:"Ik hoop dat we nog op tijd bij de wijn komen voordat dit verhaal eindigt in My Big Fat Greek Wedding."
Ziegler: "Tussendoor hebben we ook olijfolie geproefd. In kleine ronde glaasjes. Die moesten we tussen onze handen verwarmen en wrijven, alsof we samen de olfactorische geest uit de fles opriepen."
Klimek: "Dat klinkt als een evenement waarbij ik na tien minuten naar buiten zou zijn gelopen om een sigaret te roken. Hoewel ik helemaal niet meer rook."
Ziegler: "De Verdea daar, ik geloof uit jaargang 2025, had in elk geval echt mooie zuren. Een uitstekende wijn. We hebben een paar flessen gekocht en meteen na de proeverij eentje op het terras opengemaakt."
Klimek: "Geloven betekent niets weten." Maar eindelijk een fles die geen pedagogische uitleg nodig heeft. En de rode wijnen?"
Ziegler: "Daar is vooral Avgoustiatis. Bij wijze van spreken de rode blockbuster van het eiland. Raad eens in welke maand de druiven rijp worden."
Klimek: "In de maand Depp?"
Ziegler: "Haha. De naam verwijst inderdaad naar de rijping in augustus. Waarschijnlijk de beste Avgoustiatis hebben we bij Grampsas gedronken. Een mooie, internationaal absoluut concurrerende rode wijn. Het ras heeft naar mijn mening geen bijzonder uitgesproken, onmiskenbaar Griekse aroma's. Maar het kan heel goed rijpen.
We hebben verschillende jaargangen geproefd, wijnen van drie en vijf jaar oud, met een zeer aangename, verfijnde oxidatieve ontwikkeling. Bijzonder indrukwekkend was een gerijpte Avgoustiatis uit een 120 jaar oude, ongeënte wijngaard. Die had nog volop potentieel."
Klimek: "Ik wed dat, als het zo doorgaat met het klimaat, de Avgoustiatis heel binnenkort een Julioustiatis wordt. Maar wijnstokken van 120 jaar oud? Nu wordt het interessant. Je had met dit verhaal moeten beginnen, in plaats van me over je orale olijfoliemassage te vertellen."
Ziegler: "We zijn toen zelfs nog in de kelder gaan rondneuzen. Een van mijn metgezellen was bijzonder volhardend en dronk zich terug tot de jaargang 2017. Daarvoor hebben we ook al eens meer dan 50 euro per fles betaald. Rechtstreeks bij de wijnmaker, welteverstaan."
Klimek: "Wacht even?! Net legde je me uit dat de reis niet duur was. Nu kopen jullie op een Grieks eiland rode wijn voor meer dan 50 euro rechtstreeks bij de wijnmaker, nadat jullie je door een halve kelder heen hebben gedronken?"
Ziegler: "We hebben de fles na het eten meteen ter plaatse gekild."
Klimek: "Ach zo. Dan was het natuurlijk een investering in journalistieke kwaliteitscontrole. Ik neem alles terug."
Ziegler: "Bij Solomos was de Avgoustiatis ook goed, maar daar hebben we geen gerijpte jaargangen geproefd.
De roséwijnen vielen me enigszins tegen. Bij Solomos hadden we de Rosé Sec. Een paar bessen, wat fruit in de neus, maar daarachter miste ik spanning. Weinig zuren, nauwelijks mineraliteit. Zonder twijfel een degelijke rosé, alleen voor mijn Oostenrijkse, naar zuren smachtende gehemelte iets te braaf."
Klimek: "Een Weense smaak op een Grieks eiland. Dat moest uiteindelijk wel tot diplomatieke verwikkelingen leiden."
Ziegler: "Al met al was Zakynthos in elk geval heel interessant. Juist omdat niet alles geweldig was. De historische druivenrassen hebben potentieel, maar ze vergen veel van de wijnmakers. En de beste bedrijven laten zien wat er mogelijk is. Dat is toch eigenlijk een mooi verhaal."
Klimek: "Ja, eigenlijk wel. Vooral omdat het bewijst dat de wijnwereld niet alleen door oude wijnstokken, mooie landschappen en een Venetiaanse geschiedenis gered kan worden. Uiteindelijk moet de wijn smaken. Een verrassend onromantische conclusie voor een reis naar een Grieks eiland."
Ziegler: "Nou, zie je wel. Zal ik je nu nog over Kefalonia vertellen?"
Klimek: "Mah, alsjeblieft niet!"
De wijngoederen
Bijzondere dank gaat uit naar Marinos Demetriou van Novinophobia, oenoloog, eigenaar van een kavawinkel en waarschijnlijk een van de bedrijvigste wijnpersoonlijkheden van Cyprus. Hij heeft deze reis georganiseerd. Over hem zullen we binnenkort uitgebreider spreken – mits de redactie tegen die tijd haar economische toekomst veilig heeft gesteld.