(Redactie)
Er bestaan idiote, maar leerzame experimenten. Helemaal bovenaan in deze discipline: rode wijn uit mousserende-wijnglazen drinken. Dat hebben wij gedaan, want aan het begin stond de uitspraak: Grote wijnen verklaren zichzelf vanuit elk glas. Ook in een mousserende-wijnglas, het maximaal verkeerde glas – slank, puntig, gebouwd voor bubbels, niet voor tannine. Een affront tegen alles wat gl goeroes, Riedel-pausen en sommelierscholen prediken. En juist daarom zo heerlijk misplaatst. En, toch ook, resultaten opleverend.
Want zie daar: Uitgerekend de goedkope wijnen uit de supermarkt profiteren. Ze komen dichter, geconcentreerder, bijna serieus over. In de neus plotseling gelaagd, bijna poëtisch. Cassis, kers, vuursteen – alles naar voren gestuwd. Wie anders om „primair fruit“ zou hebben gelachen, staat perplex. In het juiste glas waren het dunne, brave druppels. In het mousserende-wijnglas spelen ze heel even in een andere klasse.
De grote wijnen daarentegen – de klassiekers, de gerijpte wijnen, de wijnbibliotheken – gaan jammerlijk ten onder. Bordeaux? Bourgogne? Alles wat elegantie, balans en zachte nuances nodig heeft, wordt door het mousserende-wijnglas genadeloos fijngeprakt. Finesse wordt vruchtensoep, complexiteit wordt concentraat. Het is alsof je Maria Callas in een telefooncel opsluit en zegt: „Zing!“
Vijf flessen, vijf kleine waarheden:
- Cepa Lebrel 2020, Rioja, Lidl – cassis alsof het uit een chemiedoos komt, kers, plus een vonkje vuursteen. In het mousserende-wijnglas lijkt de wijn groter, dikker, luider. In het Riedel-Tempranillo-glas was hij slechts braaf en weinig verrassend. Hier plotseling: een krachtpatser. Maar zonder een vleugje elegantie.
- Corte alla Mura 2020, Chianti Riserva, Lidl – een uitzondering. In het glas noot, kruiden, munt, rook. In de mond verrassend elegant, bijna charmant. In het Chianti-glas blijft daar niet alles van over, maar verbazingwekkend veel. Hier mag het mousserende-wijnglas blijven – een vreemde verzoening.
- Chapoutier St. Joseph „Les Clos“ 2020, Rhône – moerbei, cassis, zout. Alles in hoofdletters. In de mond als een steen die de tong eerst moet ronddraaien voordat hij überhaupt wijn wil zijn. In het ballon-glas groot. In het mousserende-wijnglas een klap in de maag.
- Chasse-Spleen 2005, Bordeaux – wat een jaargang, wat een teleurstelling. Gekaraffeerd, gehoopt, geproefd: niets. In het mousserende-wijnglas blijft de wijn eendimensionaal, vlakker dan je ooit zou vermoeden. Bosbes, chocolade, cassis – drie tonen, dof herhaald. Geen Bordeaux, eerder de soundtrack van een kinderserie.
- Bordeaux Supérieur 2023, Lidl – en opnieuw de clou: goedkoop wint. Cassis, een lichte nevel- en ledertoets, kleine kruidigheid, alles plotseling groot en volledig aanwezig. In het Bordeaux-glas was dit studentendrank. In het mousserende-wijnglas is het bijna nobel.
De conclusie? Glazen zijn geen accessoires, ze zijn martelwerktuigen. Het verkeerde glas maakt niet alleen wijnen kapot, maar ook tientallen jaren kelderwerk. Het maakt van Lidl Lafite en van Lafite Lidl. Overdreven? Misschien.
Het mousserende-wijnglas ontmaskert – het overbodige. Het laat zien dat de grote namen hun aura kunnen verliezen wanneer je ze in een verkeerde setting perst. En dat de kleintjes plotseling groot kunnen doen wanneer ze vanuit het verkeerde recipiënt worden geënsceneerd.
Dus ja: het experiment was idioot. Want niemand drinkt rode wijn uit een mousserende-wijnglas. Maar het was een klap in ons gezicht hier, dat geloofde dat grote wijnen zich in elk glas op de een of andere manier vanzelf verklaren – niets daarvan. En zo leerden we opnieuw: de werkelijke werkelijkheid van wijn ontstaat uiteindelijk niet in de wijngaard, maar in het juiste glas.