(Manfred Klimek / Björn Grebner)
De gistermiddag bij Gerhard Kracher in Illmitz was een prachtig moment. Niet pathetisch, maar opmerkelijk nuchter – en juist daarom van een stille kracht, vol positieve energie (die we in tijden als deze dringend nodig hebben).
Gerhard Kracher is 44 jaar oud. Op zijn 23e nam hij het wijngoed over na de dood van zijn vader Alois Kracher, die uitzonderlijke wijnmaker die Burgenland met zoete wijn internationaal opnieuw op de kaart had gezet en daarvoor door Robert Parker meermaals met 96 tot 100 punten werd bekroond. Een erfenis waaraan je ook te gronde kunt gaan. Kracher junior deed het tegenovergestelde. Hij hield halt, luisterde; en werkte – aanvankelijk samen met zijn grootvader en zijn moeder, later met zijn uit Hamburg afkomstige vrouw Yvonne Kracher, met wie hij parallel een belangrijke internationale wijnhandel opbouwde – aan een nieuwe structuur. Zoete wijnen aan de top, nieuwe witte en rode wijnen: ook met partners, ook in het buitenland. Geen breuk, maar een uitbreiding. Geen distantiëring van de mythe, maar een intelligente voortzetting.
De belangrijkste wijn van dit bezoek kwam dan ook als eerste in het glas: de Grande Cuvée 2005, die zoete wijn die Parker ooit tot magische 100 punten verleidde. Ook vandaag, twee decennia later, komt deze wijn niet monumentaal over, maar sappig-fluweelzacht en beheerst. Dichtheid zonder zwaarte, zoetheid zonder logheid, een innerlijk skelet van lage zuren en een laag zoutgehalte, dat de wijn echter gewichtig draagt in plaats van hem banaal tentoon te stellen.
Dat Kracher allang meer kan dan zoete wijn, laat de Pinot Gris Reserve 2022zien. Droog, strak, koel geleid, met die ernst die grauburgunder in Centraal-Europa zo zelden bereikt. Geen vet, geen gevlei, maar structuur, lengte, substantie. Uiterst delicaat en opnieuw die ziltige Seelacken-toon die de bodems hier van de kleine zoutmeren meekrijgen.
Even consequent is de droge Cuvée K van welschriesling, chardonnay en scheurebe: een wijn die niet iedereen wil behagen, maar vervolgens intellectueel ook de populistische, rustieke kaart speelt – daarvoor verantwoordelijk: de scheurebe. Gelaagd, spannend, met een innerlijke dynamiek die duidelijk maakt dat hier iemand wijn als precies vakmanschap begrijpt – niet als een stijlreferentie. En toch niet overladen – pure zuipwijn.
Bijzonder verhelderend was de Chardonnay St. Georg 2022 uit het Leithagebergte, ontstaan in samenwerking met Aldo Sohm. Sohm, een zoon van Tiroler afkomst, internationaal topsommelier, woont en werkt al jaren in de VS en heeft er in belangrijke mate toe bijgedragen om Europese wijn daar te vestigen voorbij folkloristische etiketten. Deze chardonnay draagt dit dubbele perspectief in zich: Bourgondische precisie, kalkachtige spanning, Amerikaanse helderheid in expressie. Een wijn zonder regionale pose, maar met herkomst – en daarmee misschien wel een van de meest eigentijdse wijnen van het huis.
Dat Kracher het zoete niet als een museaal onderdeel van het verleden beschouwt, laat de Eiswein Liliac & Kracher 2023 uit Roemenië zien. Muscat Ottonel, mädchen-traube, traminer – aromatisch opgevat, maar precies uitgevoerd. Geen exotische suiker-cocktail, maar een wijn met innerlijke orde. Hetzelfde geldt voor de Rosenmuskateller 2022, het ras dat de Krachers ooit vanuit Zuid-Tirol naar Burgenland „importeerden“ (beter gezegd: het land binnensmokkelden). Hier blijkt hoezeer traditie soms simpelweg de som is van moedige beslissingen.
Aan het einde van de middag kwam het verhaal ter sprake dat alles met elkaar verbindt: de legendarische proeverij van 1988 in Londen. Een tot dan toe volkomen onbekende Alois Kracher stelde zijn wijnen naast Château d’Yquem, de beroemdste zoete wijn ter wereld – en won. Geen marketingtruc, maar overtuiging. Deze proeverij zullen Gerhard Kracher en ik dit jaar opnieuw organiseren. Voor de WELT am SONNTAG. Niet uit nostalgie, maar uit actualiteit.
Want wat Kracher vandaag laat zien, is meer dan een wijngoed met geschiedenis. Het is een bedrijf dat heeft begrepen dat grootheid niet schuilt in vasthouden, maar in verder denken. En dat zoete wijn – mits goed gemaakt – geen anachronisme is, maar een lakmoesproef voor precisie, geduld en intellectuele eerlijkheid in de wijnbouw.