(Manfred Klimek / WELT am SONNTAG)
Ik ben Oostenrijker. Ik ben Wener. En ik ben de enige Wener en Oostenrijker die niet kan skiën. En dat ook nooit heeft willen leren. In het eeuwige dispuut bergen of zee ben ik de man van de zee. Daarom ben ik zelden in de Alpen. Dit keer was ik na jaren weer op de toppen en tussen de rotsmassieven – om wijn te drinken. In het tweede deel van de serie Wijn alpine keren we kort terug naar de plek waar we in de vorige column eindigden: naar de nieuwe wijnbar van hotel Sandhof, een plek die wijnliefhebbers alleen maar gelukkig kan maken. Clemens Riedl, oprichter van wijnhandel Trinkreif (gespecialiseerd in gerijpte wijnen), is hier mede verantwoordelijk voor de wijnkaart en heeft een paar tips over welke wijnen tussen 50 en 250 euro hij hier zou drinken.
We beginnen met een rode wijn van Rosi en Hannes Schuster uit Rust in Burgenland, jaargang 2024 (in de bar voor € 52,00), een opmerkelijk sappige cuvée van Blaufränkisch, St. Laurent en Zweigelt. Volop kers, een beetje cassis en behoorlijk veel exotische kruiden. Geurig, elegant en heerlijk medium-bodied. De tweede wijn is al een gezochtere witte wijn, die Chablis AC 2022 (€ 75,00) van Laurent Tribut. Clemens Riedl zegt: „Laurent Tribut behoort tot de stillere, maar zeer betrouwbare namen in Chablis.” Klopt. Betrouwbaar is hier ook die klassieke Chablis-stijl die decennialang door absurde massaproductie verloren was gegaan.
Opvallend op de kaart is ook de zeer gunstig geprijsde Trebbiano Abruzzo van Amarotti (€ 68,00) – maar ik verlangde naar een oude witte wijn. En Riedl heeft een Riesling Kellerberg Smaragd uit 1997 van het Wachause wijnhuis Knoll op de kaart staan (€ 150,00), die dringend ontkurkt moest worden. Mijn verhouding tot de Smaragd-wijnen uit 1997 uit de Wachau, vooral tot die van uitstekende wijnhuizen, is altijd ambivalent geweest. De reden: in hun jeugd waren deze wijnen simpelweg ondrinkbaar: te veel botrytis, een edele rotting die vooral verantwoordelijk is voor het oogstgoed van de meeste zoete wijnen, had deze wijnen gedurende bijna 15 jaar vrijwel ontoegankelijk gemaakt – te vet, te alcoholrijk, te monotoon in de neus en mond. Destijds liet de beroemde Wachause wijnmaker Franz Xaver Pichler ons critici en mij weten dat we allemaal idioten waren die niet begrepen hoe groot deze wijnen op leeftijd zouden worden. En hij had gelijk.
We sluiten de laatste ronde in Lech af met een uitstekende witte Bordeaux, de Smith-Haut-Lafie blanc 2017 (€ 250,00), een cuvée van Sauvignon, Semillion en Pinot Gris. Riedl meent dat vooral de druivenrassen Semilion en Grauburgunder deze wijn in de cuvée de nodige afstand tot de dominantie van Sauvignon verschaffen. En hij heeft gelijk.
In een restaurant in de bergen maakte ik kennis met een wijnhuis in de bergen dat ik zo niet op mijn lijst zou hebben gehad: wijnhuis Garlider van de familie Kerschbaumer in Feldthurns bij Bozen. Christian Kerschbaumer jr. heeft het slechts 4 hectare grote wijnhuis biologisch gemaakt en maakt vooral enkele lievelingsrassen van de Duitsers met een geheel eigen signatuur: koel, elegant, met een immense typiciteit van het druivenras, die echter nooit op zoek gaat naar applaus van de goedkope plaatsen. De Müller-Thurgau 2023 (€ 14,60), normaal gesproken een wijn die voor mij altijd te bloemig is, verliest hier een groot deel van zijn vaak opdringerige smaak en schittert met een elegantie die het fruit beteugelt en de zouten van de mineralen naar voren haalt. Dan is er Garliders geheel eigen interpretatie van Silvaner (jaargang 2023, € 16,90) in het glas: nashipeer, koele groene appel, weinig steenfruit, meer kweepeer en ook een tikje framboos. De Grüner Veltliner 2023 (€ 18,50) laat de eerste indruk in het glas niet bepalen door het peperige en kruidige, maar door de Bourgondische kracht van het druivenras: voor een eenvoudige Veltliner een verbazingwekkend krachtige wijn. Van Sylvaner en Veltliner zijn er ook „Hautnah”-versies, dus reservewijnen die eerst nog een paar jaar in de kelder thuishoren.
Eigenlijk wilde ik nog een jonge Duitse wijnmaker voorstellen aan de oostrand van de Alpen, die ook in het alpine gebied bij de berg Geschriebenstein zit. Maar over hem schrijf ik dan in een eigen column over deze zeer, zeer bijzondere regio.