(Thorsten Kogge / redactie / foto: Messe Karlsruhe / animatie: rumwayml)
Niemand ter wereld zat op haar te wachten. Op een paar mensen in Karlsruhe en omgeving na – de EUROVINO, die pas onlangs is afgelopen.
Nog een wijnbeurs? In een markt die toch al meer afspraken kent dan goede argumenten? Het klinkt aanvankelijk als een van die ideeën die uit Excel-tabellen worden geboren – en daar beter hadden kunnen blijven. Maar dan sta je in Karlsruhe. In één hal. Slechts één. En begin je te vermoeden dat precies daarin de clou zit. En dat het een goede, ontspannen rondgang zal worden.
De EUROVINO is misschien wel de eerste wijnbeurs in jaren die niet groter wil zijn dan ze is. Zo’n 500 exposanten, geen mondiale almachtsfantasieën, geen gehaast afvinken van hallenplannen. In plaats daarvan: overzicht. Concentratie – en ’s avonds twee of drie aangename follow-ups. En – bijna al irritant – tijd. Tijd voor gesprekken die langer duren dan twee minuten. Tijd voor wijnen die niet in de stroom ten onder gaan. Tijd voor ontmoetingen die niet in het gedrang eindigen.
Je loopt door deze hal en merkt al snel: het gaat hier niet om omvang, maar om nabijheid. Een klein bedrijf uit de Pfalz, een paar stappen verder een Bourgondisch handelshuis, dan weer de Moezel, de Elzas, Italië. Europa, samengebald op loopafstand. Geen gespring van continent naar continent, maar een bewust aangebrachte focus. Super!
Dat juist Karlsruhe deze beurs een thuis biedt, is bijna subversief. Geen metropool, geen glamour, geen kunstmatige verheffing. Daarvoor in de plaats nabijheid tot Baden, de Pfalz, de Elzas en Württemberg – en wijnbouwers die zonder logistieke waanzin kunnen komen. Geen hotelprijzen die aan beurskoersen doen denken. Geen beurs die haar gasten financieel bestraft.
Georganiseerd door de Messe Karlsruhe oogt het geheel als een tegenontwerp voor de uitgedijde beurspraktijk van de afgelopen jaren: kleiner, Europeser, beheerster. Je zou bijna kunnen zeggen: verstandig. Een woord dat in de wijnwereld lange tijd als een belediging gold.
En wat is dat? Dat daar in het glas?
Verbazingwekkend veel substantie. De mousserende wijnen laten bijvoorbeeld zien hoe breed kwaliteit zich inmiddels heeft verspreid. Een Crémant d’Alsace van Arthur Metz – fris, floraal, met een minerale spanning – drink ik gevaarlijk snel bijna helemaal leeg. Nyetimber, de premium-‘champagne’ uit Engeland, laat opnieuw zien dat de Champagne niet langer als enige de interpretatiemacht over de grote mousserende wijnen bezit.
Ook Duitsland haakt aan, en wel opnieuw op verbluffend serieuze wijze. Nik Weis en Bassermann-Jordan brengen sekt die niet langer als bijproduct wordt beschouwd. De ‘Cuvée Clara’ van Nik Weis (ca. € 22): precies, modern, met precies die balans waar een jonger publiek naar zoekt, zonder het te onderschatten.
En dan zijn er die momenten waarvoor je eigenlijk naar beurzen gaat – maar die je vaak niet meer beleeft: ontdekkingen!
Tim Thesen uit de Moezel bijvoorbeeld. Bijna niemand kent hem, maar de wijnen staan er met een vanzelfsprekendheid die verwart. Oude stokken, heldere lijnen, prijzen die bijna als een fout lijken – moet dit allemaal zo goedkoop zijn? Helaas wel, want Duitse consumenten willen voor wijnen uit steile wijngaarden niet meer betalen dan voor machinaal geoogste wijnen uit vlakke wijngaarden.
Of Gut Hermannsberg, waar de ‘7 Terroirs’-Riesling laat zien dat instap tegenwoordig een relatief begrip is. Structuur, kruidigheid, diepte – en dat zonder de zwaarte die men daar vroeger voor op de koop toe moest nemen.
Frankrijk levert zoals verwacht sterk werk. Maar ook hier zonder groot theater. Louis Latour, Chartron et Trébuchet, Magnien – solide, aanwezig, toegankelijk. En de Elzas, opnieuw, als stille winnaar: Emile Beyer, Demeter, Pfersigberg Grand Cru – een wijn vol van de grandeur die hem wordt toegeschreven.
De EUROVINO is geen groot podium. En precies dat is haar troef in het beurs-pokerspel.
Het is een beurs voor mensen die daadwerkelijk met wijn werken – of hem serieus willen drinken. Geen wankelende massa op zoek naar de volgende geopende fles.
In plaats daarvan: concentratie. En maat – een verloren grootheid.