(Claude Auguste / Manfred Klimek – redactie / foto: Messe Düsseldorf)
Het begint met een getal dat in de wijnwereld als een voorteken werkt, maar dat niet per se hoeft te zijn: tussen 2023 en 2026 is Prowein gekrompen van 13 naar 7 hallen. En zelfs die zeven hallen lijken niet meer op die van vroeger – twee ervan worden inmiddels ingenomen door sterke drank. De grootste wijnbeurs ter wereld, zo werd ze nog enkele jaren geleden genoemd, is vandaag zichtbaar kleiner geworden. Ook de toeloop van bezoekers bleef dit jaar binnen de perken. Geen gedrang, geen geduw en geschuif, geen gevoel meer deel uit te maken van een overgedimensioneerde kermis.
En toch. Misschien begint precies hier een nieuw verhaal.
Wie door de hallen liep, voelde het al snel: de afwezigheid van de massa is geen leegte, maar een ruimte. Een ruimte voor gesprekken. Voor blikken die niet meteen verder hoeven te gaan. Voor datgene wat wijn eigenlijk altijd is geweest – uitwisseling.
Voor het eerst in jaren stonden er ook bij grote wijnbouwers en verenigingen geen mensenmassa’s meer. Ik raakte in gesprek zonder in de rij te hoeven staan – zonder te wachten. Ik kon vragen stellen – en kreeg geen antwoorden in een groep, maar als individu, antwoorden die verder gingen dan het gebruikelijke repertoire. Het ging niet alleen over jaargangen en punten, maar over beslissingen, twijfels, richtingen. Over over wijn. Over wijn, over wijn, over wijn. Zonder gejammer over de ongetwijfeld onaangename toestand van de sector.
Plotseling overkwam me iets wat men op deze beurs lange tijd niet meer had meegemaakt: tijd hebben. Tijd om stil te blijven staan. Tijd om te luisteren. Tijd om door te vragen. Tijd om contacten te leggen die meer waren dan een snelle handdruk.
E-mailadressen werden uitgewisseld – niet als formaliteit, maar als uitnodiging. En de verbazingwekkende observatie: er kwamen antwoorden. Vaak binnen 24 uur. Wijnbouwers die weer tijd nemen. Voor handelaren, voor restaurateurs – en steeds vaker ook voor geïnteresseerde eindklanten, die deze nieuwe openheid voelen en weten te waarderen.
Het was een andere Prowein. Een rustigere. Een meer geconcentreerde.
We waren meer onder elkaar. En juist dat opende nieuwe deuren. Gesprekken met mensen die je in de jaren daarvoor nooit zou zijn tegengekomen, omdat de stroom je gewoon had meegesleurd. Dit jaar bleef men staan. Ontmoette elkaar. Praatte langer.
En ja – ook dat behoort tot de waarheid: de beruchte ‘Almauftrieb’, dit avondlijke, vaak wankelende spektakel van de sector, leek duidelijk getemperd. Minder lawaai, minder pose, minder zelfenscenering. Daarvoor meer inhoud. Prowein verliest misschien aan omvang. Maar wint aan nabijheid.
Dat is haar toekomst: geen beurs meer voor het grote gebaar, maar voor degenen die wijn werkelijk serieus nemen. Voor wijnbouwers die willen vertellen. Voor handelaren die luisteren. Voor restaurateurs die zoeken. En voor wijndrinkers die willen begrijpen wat ze in hun glas hebben. Bittere pil: veel kleine wijnbouwers die Prowein niet meer konden betalen, bleven weg. En ook veel buitenlandse wijnbouwers, voor wie Prowein de afgelopen jaren waarschijnlijk te weinig opleverde. De tijden van overvolle hallen en snelle deals mogen voorbij zijn. Daarvoor in de plaats komt iets anders: een vorm van intimiteit die in deze sector lange tijd heeft ontbroken.
Als dat de prijs is voor het verlies aan omvang, dan is het een goede prijs.
In die zin: ga zo door!