(Claude Auguste / Manfred Klimek – redactie / geanimeerde afbeelding: Runwayml)
We kunnen jonge mensen die we zelf ooit waren verwijten maken. Dat ze minder wijn drinken – bijvoorbeeld. Dat ze liever Aperol, hard seltzer of meteen helemaal alcoholvrij blijven – of cannabis en MDMA verkiezen boven wijn. Dat ze etiketten posten, maar niet over jaargangen discussiëren.
Maar we kunnen ook eerlijk zijn: de wijnbranche heeft het hun decennialang niet gemakkelijk gemaakt. En hoe zouden wij vandaag reageren? Is het verstandig om alleen maar op te roepen tot de zuivere leer: alles proeven en je eigen stijl vinden? Mijn generatie had daar nog tijd en geld voor. Maar Gen Z? “Kan niet” – zeggen ze. En waarschijnlijk is het ook gewoon “kan niet”. De feiten erkennen helpt.
Want tussen barokschrift, appellatiehiërarchie, predicaatniveaus en prekerige ernst is er weinig ruimte voor nieuwsgierigheid overgebleven. Wie begin twintig voor een Duits wijnschap staat, heeft geen honger naar kennis nodig – hij heeft een instap nodig. En precies daar komt Bruno van Kartäuserhof in beeld.
Ik was sceptisch. Weer zo’n project, dacht ik. Weer een “jong” label dat krampachtig nonchalant wil zijn. Maar Bruno is anders. Misschien omdat er geen start-up achter zit, maar een bijna duizend jaar oud wijngoed. Kartäuserhof is Trier, is riesling, is geschiedenis. En juist daarom komt Bruno niet krampachtig geforceerd over, maar verbazingwekkend nonchalant.
Geen slijmerij. Geen suikerbommen. Geen gênante claims. Maar vier wijnen voor 11,90 euro, helder gemaakt, helder benoemd, helder doordacht. En dat is in Duitsland bijna revolutionair.
Pinot Blanc – De diplomatieke kennismaking
Je had het jezelf gemakkelijk kunnen maken en alleen op riesling kunnen inzetten. In plaats daarvan staat er ook een pinot blanc.
Een slimme zet. Weissburgunder is internationaal begrijpelijk, vereist minder uitleg en roept minder “zuurtevrees” op. In het glas toont hij frisheid, een kleine, fijne romigheid, structuur zonder zwaarte. Geen onbeduidende terraswijn, maar vakkundig gemaakt, precies en toegankelijk.
Voor iedereen die nog voorzichtig kennis wil maken met Moezel-riesling is dit een elegante deuropener (en eigenlijk meer dan dat). En voor traditionalisten een kleine verstoring: Kartäuserhof kan ook anders. Het gevaar daarbij: dat de weissburgunder bij een jong publiek blijvend beter aanslaat dan de toch ingewikkeldere riesling.
Riesling Dry – Serieus, maar niet streng
De droge riesling is dan toch het pronkstuk. En hier merk je meteen waar Bruno vandaan komt.
Die koelte van de Ruwer, die heldere, bijna kale mineraliteit, die niets zoetigs heeft. Strak, levendig, met verkwikkende zuren. Geen spierballenvertoon, geen alcoholstatement. Maar een wijn met drive.
Als je jonge consumenten, die ook geïnteresseerd zijn in de avant-garde van riesling, iets wilt toevertrouwen, dan zoiets. Geen verwaterd compromis, maar karakter – alleen zonder pathos.
Riesling Kabinett – Eindelijk weer licht & easy
Misschien is het ironisch dat juist een kabinett vandaag moderner overkomt dan menige high-end droge wijn.
Gematigd alcohol, fijne fruitsuiker, vibrerende zuren – en plotseling past dat allemaal perfect in een tijd die over balans praat. Deze Bruno Kabinett is geen nostalgieproduct. Hij komt verbazingwekkend eigentijds over. Drinkbaar, precies, met dat dansante spel dat de Moezel ooit wereldberoemd maakte.
Je vraagt je onvermijdelijk af: waarom hebben we dit tussendoor zo ingewikkeld gemaakt?
De rosé hebben we niet gedronken. Niet vanwege vooroordelen, maar omdat we net iets te dom waren om die ook te bestellen.
Wat Bruno kenmerkt, is niet zijn geclaimde jeugdigheid; het is de vanzelfsprekendheid waarmee hij deze jeugdigheid claimt. Hier probeert niemand Generatie Z te “veroveren”. Niemand legt hun de Moezel uit. Niemand verkoopt geschiedenis als een morele verplichting. In plaats daarvan staan daar vier wijnen die je kunt drinken zonder een seminar te volgen. Daarin ligt de werkelijke prestatie van Kartäuserhof.
Ik geloof niet dat Bruno in zijn eentje een generatie aan het wijn drinken zal krijgen. Maar ik geloof wel dat hij laat zien hoe het kan: goed gemaakte wijnen met een vleugje grote wijnhistorie – en een prijs die niet afschrikt.
Voor een huis met bijna duizend jaar geschiedenis is dat verbazingwekkend onpretentieus.
Maar werkt het? We hopen van wel!