door Derfnam Kemilk
Er zijn drempels in het leven, van de lever, die we pas herkennen wanneer we ze al lang zijn overgestoken. Geen knal bij het overschrijden, geen tromroffel bij het openen van de deur – alleen dat ene speciale moment waarop er iets in je omslaat en duidelijk maakt: nu begint een nieuw tijdperk, misschien zelfs een nieuw leven. Een nieuwe passie. Nu wil ik alles over wijn weten wat ik te weten kan komen. Nu ben ik een nerd. Nu word ik een liefhebber. En dat allemaal vanwege die ene fles die ik me destijds bij wijze van uitzondering kon veroorloven: een Lynch Bages 1982.
Niet de duurste wijn ter wereld. Niet het mooiste en meest prestigieuze etiket dat men later in het museum van grafische legendes tentoonstelt. Maar een wijn die destijds binnen mijn eigen horizon „te duur“ was – en daarom die dag precies goed. Een fles waarvan ik de prijs (849 shilling – omgerekend ongeveer 65 euro; vandaag een lachertje, zelfs wanneer je rekening houdt met inflatie) las als een kleine uitdaging. Ik kocht hem omdat ik vermoedde dat hier iets zou kunnen gebeuren. En het gebeurde.
De kurkentrekker in de hand lijkt plotseling op een sleutel tot een ruimte waarvan ik het bestaan wel aanvoelde, maar die ik nog nooit had betreden. Het „plop“ van de kurk is bijna te machtig voor het stille respect van de luidruchtige verwachting. Het glas wordt gevuld, de neus duikt erin – en alles wat men tot dan toe onder wijn verstond, schuift een stap opzij en verdwijnt in de gisteren daarvoor.
De eerste slok is geen vuurwerk. Het is een scheur in het gordijn. Daarachter: diepte waarin je valt. Tijd die zich uitrekt. Stemmen die na elkaar spreken – fruit, kruidigheid, iets donkers, iets lichts. Een gesprek dat je niet meer wilt beëindigen. Hier begint de rekening leeg te raken.
Soms komt dat moment laat, zoals bij John Arlott, de Engelse cricketcommentator, die pas op zijn 35e tijdens een reis naar Sicilië ontdekte dat wijn alles kan veranderen – en vanaf die dag bier en sterke drank achter zich liet. Soms komt het in de vorm van een geschenk, zoals bij Edmund Penning-Rowsell, die in 1937 een lidmaatschap van de Wine Society kreeg – en daarmee de sleutel tot een Château Talbot uit 1923, die zijn leven een nieuwe richting gaf. Soms overvalt het ons voordat we het kunnen begrijpen: Jean-Charles Boisset was zeven toen hij in Californië een Clos de Vougeot uit 1969 en een Bonnes Mares uit 1964 proefde. Pas tientallen jaren later begreep hij hoe vroeg deze flessen hem hadden gevormd – zozeer zelfs dat hij zijn eigen wijnlijn „No. 7“ noemde. En soms is het zo groot dat het al een legende is voordat je de kurk eruit trekt: Hugh Johnson, de grote chroniqueur, proefde in 1964 een bijna 200 jaar oude Würzburger wijn – een ontmoeting met de tijd zelf, een moment dat laat zien hoe wijn ons begrip van eindigheid kan doen barsten.
Vanaf hier is alles onderzoek. Je vraagt, leest, zoekt, proeft. Je vergist je, je staat versteld, je beleeft triomfen bij het raadspel van wijnherkenning. Elk antwoord opent een nieuwe deur. En op een gegeven moment begrijp je: alles begon met die ene fles. Met die eerste fles, die niet zomaar leeg raakte, maar sindsdien een ruimte in je hoofd bezet houdt.
Daarom aan het einde geen clou, maar een uitnodiging:
Wat was jouw eerste grote fles?
Niet de duurste. Niet die waarmee je kunt opscheppen. Maar degene die je dwong dieper te gaan. Die je deze eindeloze, tegenstrijdige, verkwistende wereld van de wijnbereidingskunst in trok.
Vertel het ons – op The Wineparty bij Facebook of bij klimekberlin op Instagram.
Want deze verhalen vormen het fundament van onze passie.