(Manfred Klimek / Claude Auguste)
Aan het begin van een jaar dat al vroeg een harde blik op de toekomst van de wijn wierp, heeft het universum van de wijnstokken twee persoonlijkheden verloren die ieder op hun eigen manier de traditie, de expressie en het zelfbeeld van een grote wijnbouwcultuur hebben gevormd: Pierre Trimbach uit de Elzas en Daniel Cathiard uit de Bordeaux.
Pierre Trimbach, twaalfde generatie en technisch directeur van Maison F.E. Trimbach in Ribeauvillé, stierf eind januari 2026 plotseling en onverwacht. Hij was een van de meest bepalende wijnmakers van de Elzas, bekend om zijn compromisloze precisie en een bijna puristische benadering van terroir en witte wijnbouw. Zijn verbondenheid met riesling – in het bijzonder met de grote droge grand-crulagen – kenmerkte hem en maakte Trimbach-wijnen, met name Clos Sainte Hune en de Cuvée Frederic Emilie, tot internationale referentiepunten voor droge rieslings.
Maison Trimbach zelf kijkt terug op een geschiedenis van bijna vierhonderd jaar, opgericht in 1626 en tegenwoordig een instituut van de Elzasser wijnwereld. Generaties wisselden elkaar af, maar de focus op helder gestructureerde, langlevende, terroirgedreven wijnen bleef altijd bestaan. Daarbij was het nooit een vormgevend meesterstuk van één individu, maar een proces dat generaties overspande – toch stond Pierre Trimbach voor de ziel van dit proces, voor het streven naar evenwicht, elegantie en expressie.
Onder zijn leiding ontstonden wijnen die helderheid boven weelde stelden, expressie boven effecten. Al in de encyclopedische geschiedenis van het huis wordt hij genoemd als een van de meest gerespecteerde keldermeesters, vaak omschreven als een purist van de Elzas: iemand die alleen datgene in de fles wilde hebben wat de wijngaard zelf aan informatie voortbrengt.
Terwijl Trimbach in eeuwen dacht, leefde en werkte, was Daniel Cathiard een vertegenwoordiger van die generatie die in de twintigste eeuw de biodynamische beweging en de vernieuwing van klassieke Grand Vins in Bordeaux mede vormgaf. De mede-eigenaar en charismatische bestuurder van Château Smith Haut Lafitte, Graves, Bordeaux – officiële link stierf op 28 januari 2026 op 81-jarige leeftijd na een kort ziekbed.
Smith Haut Lafitte was lange tijd een goed geclassificeerd wijngoed van de Graves, Cru Classé, maar onder leiding van Cathiard groeide het uit tot een van de meest gerenommeerde wijngoederen van Frankrijk. Samen met zijn vrouw Florence Cathiard bracht hij het château terug naar biodynamische principes, die het terroir centraal stelden: een compromisloze focus op bodem, wijnstok en de levende wisselwerking tussen beide.
Toch was Cathiard geen traditionalist uit Bordeaux. Zijn visie strekte zich uit over continenten: hij was medeoprichter van Cathiard Vineyard in Napa Valley, Californië, en daarmee een van de weinigen die de krachtige, expressieve dichtheid van wijnen uit de Nieuwe Wereld wilden verbinden met de structurele elegantie van Bordeaux. Zijn wijnen – of ze nu uit Graves of Napa kwamen – droegen steeds dezelfde heldere overtuiging uit: respect voor het land, moed voor biodynamie, gevoel voor balans en zeggingskracht.
De parallellen tussen deze twee mannen zijn verrassend: respect voor herkomst, het vermogen tot innovatie zonder daarbij de bodem van de traditie te verliezen – en een begrip van wijn als iets levends, niet als louter handelswaar.
Maar waar Trimbach de vraag beantwoordde: Hoe blijft een vierhonderd jaar oude traditie fris en relevant? – daar antwoordde Cathiard op de vraag: Hoe maakt men vandaag topwijn met respect voor morgen?
In tijden waarin veel in de wijnwereld in het teken staat van trends, modes, technologie en verkoopbaarheid, bleven beiden trouw aan hun filosofische grondhouding: wijn als interpretatie van een plaats en haar mensen. Bij Trimbach was het de koele precisie van de Elzas, de kalkachtige grondtoon van de grand-crulagen, het stille statement van structuur en lange levensduur. Bij Cathiard was het de verbinding van klassiek Europees gedachtegoed met de open, zinnelijke kracht van Californische expressievormen.
Beide nalatenschappen zullen worden voortgezet – in de wijnen, in de kelders, in de handen van degenen die hen zijn opgevolgd. Maar met de dood van Pierre Trimbach en Daniel Cathiard verliest de wijnwereld twee stemmen die niet alleen werden gehoord, maar die ook actief mede het geluid hebben bepaald van wat grote wijn kan zijn.